Tag: Achtergrond

Het OTC is een begrip in roeiend Nederland. Het olympisch trainingscentrum langs de Bosbaan, dat in 2005 werd aangelegd om de Nederlandse toproeiers een centrale trainingslocatie te bieden waar ze zich in optima forma kunnen voorbereiden op wereldbekerwedstrijden, WK’s en Olympiche Spelen. Er wordt driftig gebouwd aan een uitbreiding van dit pand, een noodzakelijkheid niet alleen voor de terechte ambities van de KNRB , maar ook voor de organisatie van het WK 2014 in Amsterdam. Maar de totstandkoming van het gebouw dat de komende jaren moet dienen als kloppende hart van het Nederlandse roeien was – en is – uiterst moeizaam. Eerste deel van een tweeluik.

‘ LASER ’ staat er in koeienletters op de grote stalen deur. Daaronder de boodschap om vooral niet binnen te komen als het apparaat daadwerkelijk aan staat. Voor je het weet gebeuren er in het Delftse laboratorium immers vervelende ongelukken. Je zou bijna gaan denken dat het Arnoud Greidanus eens is overkomen. Dat hij op een onbewaakt ogenblik een keer zijn werkplek binnen is gestapt, de laatste roeitraining nog aandachtig overpeinzend, en dat hij toen onder invloed van gammastraling en ionendeeltjes is getransformeerd tot de gespierde Jerommeke die hij nu nog altijd is. Als een Hulk zonder de groene huid en het agressieprobleem.

Het weer is nou niet bepaald ideaal op deze winderige donderdagmiddag, maar toch is de glimlach niet van het gezicht van Mohamed Akhloufi af te krijgen. Na maanden revalideren is hij vandaag voor het eerst weer terug op Willem 3, het paralympisch talentcentrum waar hij zo graag komt. Vanuit zijn rolstoel kijkt hij gelukzalig uit over de Amstel. Para-roeiers Esther van der Loos, Corné de Koning en hun coach Martin Lauriks komen de goedlachse ‘Mo’ ondertussen een hand geven. “Hee tijger”, roept Esther van der Loos. “Het was niet hetzelfde zonder jou!”

Eén blik op de wielerbaan en het zweet breekt uit bij Robert Lücken. De slagman van de gouden Holland Vier staat niet bepaald bekend om zijn knikkende knietjes, maar als het op hoogtes aankomt blijkt de Amsterdammer een stuk minder stevig in zijn schoenen te staan dan normaal. Pas nadat Lücken zijn ploeggenoot Mechiel Versluis door de bochten heeft zien suizen en zijn tijdelijke privécoach – wereldkampioene tijdrijden Ellen van Dijk – zich over hem heeft ontfermd durft hij het ook aan. “Ik ben trots op je”, glimlacht Van Dijk als een zwetende Lücken de fiets weer tot stilstand heeft gebracht.

Het is half zeven ‘s ochtends. Zo’n twintig kilometer ten noordoosten van San Francisco ligt Briones Reservoir, het meer waarop de roeiers van Berkeley vrijwels dagelijks trainen. Kraakhelder water, dat er in de ochtendschemering als een spiegel bij ligt. Geronk verstoort plotseling de serene ochtendstilte. Over de zanderige weg die richting de botenloods van de Amerikaanse universiteit leidt komt een busje aangereden, waar acht roeiers uit komen rollen, de slaap nog uit de ogen wrijvend. Maar veel tijd voor rustig wakker worden is er niet. Vandaag is woensdag: tijd voor drie keer vier kilometer hard. Wie in de Varsity Eight wil komen moet zich laten zien.

Als ze niet zo vaak in de lach zou schieten zou je Lisa Wörner een strenge blik kunnen verwijten, met die serieus ogende bril op haar neus. Maar de Amsterdamse is helemaal geen zure tante, integendeel. Ze is een vrolijke roeister die als een van de weinige oud-junioren de weg naar de top in het lichte dames-roeien heeft gevonden. En ze voelt zich meer en meer een topsporter die zich bewust is van de goede en slechte invloeden in het leven. Dus de hele vlucht naar Seoel serieuze wedstrijdvoorbereiding? “Dat ook weer niet”, lacht Wörner. “Maar ik heb wel gekeken of ze nog sportfilms hadden in de in flight entertainment .”

Blije gezichten op het podium van de ARB voor de foto, dat zeker. Stuk voor stuk toonden de acht roeiers van de Willem 3-combinatie zich verheugd met de nationale titel die ze net hadden gewonnen. Maar achter de schermen is het een heel stuk minder vrolijk. Er is onduidelijkheid en wantrouwen, er worden beschuldigende vingers uitgestoken en roeiers kijken lang niet altijd naar elkaar als ploeggenoten, maar ook als voorgetrokken individuen met iets teveel sterallures. Het rommelt met andere woorden binnen de ‘Junioren Holland Acht’, het prestigeproject dat Ronald Florijn, bondscoach van de junioren, een aantal maanden geleden lanceerde.