Eén blik op de wielerbaan en het zweet breekt uit bij Robert Lücken. De slagman van de gouden Holland Vier staat niet bepaald bekend om zijn knikkende knietjes, maar als het op hoogtes aankomt blijkt de Amsterdammer een stuk minder stevig in zijn schoenen te staan dan normaal. Pas nadat Lücken zijn ploeggenoot Mechiel Versluis door de bochten heeft zien suizen en zijn tijdelijke privécoach – wereldkampioene tijdrijden Ellen van Dijk – zich over hem heeft ontfermd durft hij het ook aan. “Ik ben trots op je”, glimlacht Van Dijk als een zwetende Lücken de fiets weer tot stilstand heeft gebracht.
Het opmerkelijke samenzijn in de Velodrome in Amsterdam-West is onderdeel van de WK-huldiging van Okeanos. De wereldtitel van Mechiel Versluis – de eerste voor de vereniging sinds leden Nico Rienks en Henk-Jan Zwolle in 1991 de titel binnensleepten in Wenen – is de vereniging aan de Bosbaan zoveel waard dat ze een speciaal dagprogramma hebben opgezet voor hun roeihelden. Eén telefoontje naar wereldkampioene op de tijdrit Ellen van Dijk, zelf ook woonachtig in Amsterdam, en de tweede sportieve kruisbestuiving in enkele weken tijd is een feit. Je gaat je bijna afvragen wanneer Sven Kramer een keer in de boot stapt, of Ajax 1 – nu het nog door Aegon gesponsord wordt.
Maar vooralsnog is het de beurt aan Van Dijk om eens in een vier-zonder te stappen. Met Lücken en Versluis en invaller Roel Braas, die een zieke Kaj Hendriks moet vervangen, vaart ze een baantje op en neer. Een spoedcursus roeien volgt: benen-rug-armen, armen-rug-benen, en vooral in die volgorde. Riem in de dol houden, de slag volgen. Gelegenheidscoach Boaz Meylink ziet het allemaal glimlachend aan vanaf zijn fiets. Na wat aanvankelijke coördinatieproblemen bij de wielrenster vaart de ploeg zowaar een half baantje met z’n vieren, Van Dijk meedippend op twee. “Spannend”, vond de hoofdpersoon het achteraf, maar ook ontzettend leuk.
Na de crash course roeien neemt Van Dijk Versluis, Lücken en invaller Braas mee naar haar domein: de wielerbaan. Daar haalde ze immers haar eerste successen, ook al is ze tegenwoordig op de weg te vinden waar het geld en de eeuwige roem iets meer lonken. Hoewel het in het begin even zoeken is naar het juiste materiaal – “jullie zijn ook zo groot”, lacht Van Dijk hardop – en Roel Braas het concept van klikpedalen nog nooit eerder heeft gezien fietsen de roeiers even later hun eerste rondjes. In slakkengang, voorzichtig om maar niet onderuit te glibberen.
Versluis is de eerste die meedurft met Van Dijk als die even aanzet. Braas fietst stoïcijns zijn rondjes en lijkt het allemaal wel prima te vinden. En Lücken? Bij hem loopt het al na drie rondjes spreekwoordelijk dun door de broek. “Het is zo eng”, vertrouwt hij de kinderen van de fotograaf toe. “Bij het bungeejumpen in Nieuw-Zeeland was ik ook pas opgelucht toen ik beneden in de boot zat.” De koters lijken evenwel niet geïntimideerd door de mededeling van Lücken; bij hen hoeft de wereldkampioen roeien dus geen steun te zoeken. Pas als Van Dijk zich over hem ontfermt durft Lücken voorzichtig wat hoogte te maken in de bochten en lijkt hij voor het eerst op een baanwielrenner. Versluis heeft zichzelf inmiddels al in de hogere regionen van de bochten genesteld – en kan het vanuit daar niet nalaten om, voorbij zoevend, zijn ploeggenoot in zijn vuistje uit te lachen.
De ervaring in de bochten heeft Lücken echter goed gedaan. Het zelfvertrouwen hersteld grijpt hij de gelegenheid aan om Van Dijk ertoe te bewegen even een rondje vol te sprinten. “Wij klokken het eindresultaat!” roept hij, dat, na een toch zeker niet gezapig ogende wielerdemonstratie, 13,9 handgeklokte seconden bedraagt. Braas en Versluis durven de uitdaging wel aan en laatstgenoemde rijdt een aantal rondjes later zowaar 13,7 seconden. “Ai, dat is pijnlijk”, lacht Van Dijk hard. De roeiers joelen – de wereldkampioene wielrennen is onttroond. De melige sfeer is tekenend voor de gezelligheid: Van Dijk en de roeiers vragen elkaar tussen de bedrijven door honderduit over hun sport, en hebben wederzijds respect voor elkaars prestatie.
Als de avond eenmaal gevallen wordt de gang naar de Bosbaan weer ingezet. Op naar de huldiging van Versluis, de reden waarom de twee disciplines – wielrennen en roeien – überhaupt met elkaar in aanraking kwamen. En Ellen van Dijk? Die gaat mee naar Okeanos en staat nog tot een uur of elf in de sociëteit van de Amsterdamse studentenroeivereniging. Ze luistert aandachtig naar de loftuitingen van gevierde Okeanieden als Ineke Donkervoort, Henk-Jan Zwolle en Nico Rienks. En ze lacht net als iedereen mee als beelden van ‘De Acht’ op de muur worden geprojecteerd. Beelden waarin Mechiel Versluis vertelt dat hij twijfelt over zijn toekomst als eerstejaars roeier. Het is maar goed dat hij door is gegaan. Zes jaar later mag hij zich wereldkampioen noemen. En hij kan bovendien vertellen dat hij baanfietsles heeft gehad van een wereldkampioene – en haar met twee tienden van een seconde heeft gepakt. Beter wordt het bijna niet.
