Het weer is nou niet bepaald ideaal op deze winderige donderdagmiddag, maar toch is de glimlach niet van het gezicht van Mohamed Akhloufi af te krijgen. Na maanden revalideren is hij vandaag voor het eerst weer terug op Willem 3, het paralympisch talentcentrum waar hij zo graag komt. Vanuit zijn rolstoel kijkt hij gelukzalig uit over de Amstel. Para-roeiers Esther van der Loos, Corné de Koning en hun coach Martin Lauriks komen de goedlachse ‘Mo’ ondertussen een hand geven. “Hee tijger”, roept Esther van der Loos. “Het was niet hetzelfde zonder jou!”
Akhloufi is wat je noemt een vreemde eend in de bijt. Het roeien is nu eenmaal een overwegend blanke sport, en het aantal islamitische roeiers is op anderhalve hand te tellen. Niet voor niets besteedden de Engelse kranten in de aanloop naar Londen veelvuldig aandacht aan Mohamed Sbihi, de boomlange Britse roeier die tijdens de Spelen moest vasten vanwege zijn geloof. Maar niet alleen omwille van zijn culturele achtergrond is diens naamgenoot Akhloufi bijzonder. Hoewel hij, als een van de weinige arms and shoulders-roeiers in Nederland, nog maar een jaar bij de groep para-atleten hoort is hij nu al een onmisbare schakel in de groep. Waarom? Simpel. Altijd lachend, altijd vrolijk en als hij aan komt op de Bosbaan schallen de smartlappen je tegemoet vanuit zijn auto.
Het heeft hem daarom een reputatie opgeleverd, ook bij de valide toproeiers. Keken de jongens van de Holland Acht eerst nog een beetje vreemd op van de 35-jarige Akhloufi, inmiddels is hij een graag geziene verschijning op en rond het olympisch trainingscentrum. En vandaar ook dat hij zo gemist werd door de para-roeiers toen hij door een peesblessure langdurig uitgeschakeld was. “Het was echt niet fijn”, vertelt Akhloufi over de afgelopen vijf maanden. “Ik heb ontzettend veel pijn gehad. De operatie zou een uur duren, en het werden er drie. Ik dacht dat ik na een dag wel weer wat kon, maar ik kon helemaal niks. Ik had zoveel pijn. Ik was volledig afhankelijk van mijn zusje, die een tijd bij me heeft gewoond om me te helpen.”
En laat onafhankelijkheid nu juist een belangrijk goed zijn voor gehandicapten. Binnen hun mogelijkheden willen ze zoveel mogelijk zelf kunnen. In het huis van Akhloufi in Almere hangen overal touwen zodat hij zichzelf op een stoel, een bank, of zijn bed kan hijsen. Para-maatje Corné de Koning lacht er hardop over. “Onze Tarzan”, grapt de TA-roeier van Scaldis over Akhloufi. Tel daarbij op dat Akhloufi iedereen geaffectioneerd met ‘tijger’ aanspreekt en het complete dierenrijk dat op het lichaam van de hoofdpersoon getatoeëerd staat en je hebt een treffende vergelijking: Mohamed Akhloufi, de para-Tarzan van het Nederlandse roeien.
Dat Akhloufi bij roeien terecht kwam mag een klein wonder heten. Na zijn ongeluk – hij kreeg een dwarslaesie toen hij in 2002 werd aangereden door een pizzakoerier en ongelukkig tegen een lantaarnpaal kwam – had hij lange tijd geen zin in sporten. “Via de Johan Cruyff Foundation ben ik toen toch maar wat gaan kijken”, vertelt Akhloufi. “Ze wilden me als lange vent graag hebben bij het basketbal, maar dat leek me helemaal niks. Ik had toen ook nog best wel veel pijn, zeker als iemand tegen me aan kwam. Basketballen is best agressief, dus daar ben ik ver vandaan gebleven.”
Ook een paar halen op de ergometer maakten hem in eerste instantie niet enthousiast voor de roeisport. Maar Martin Lauriks, zelf roeier tijdens de Paralympics in 2008, bleef maar aandringen. Of hij niet een keertje wilde roeien. “Toen ben ik toch maar een keer in de auto gestapt en naar Willem 3 gereden”, vertelt Akhloufi. “Ik werd in een bootje gezet, mocht naar de overkant van de Amstel roeien, en toen moest ik er al weer uit. ‘Was dat het? Heb ik daarvoor zolang in de auto gezeten?’ dacht ik. Maar ik ben toch gebleven.”
Hij kijkt met een schittering in zijn ogen uit over de Amstel. De golven klotsen tegen het vlonder, de lucht is grauw en de rivier ziet er in alle eerlijkheid niet bijzonder appetijtelijk uit. Maar Akhloufi ziet er bewegingsvrijheid in. Lekker in een bootje bikkelen naar Ouderkerk aan de Amstel en terug met de andere para-roeiers. Na afloop ouwehoeren op thuishonk Willem 3. Zelfs ergometers op de NKIR, zijn NK-titel verdedigen klinkt als muziek in zijn oren. Nee, Akhloufi kan niet wachten tot zijn armen weer helemaal belastbaar zijn en hij weer kan roeien. Totdat hij, gelijk de op zijn onderarm getatoeëerde tijger, weer kan brullen.
