Tag: Achtergrond

Michiel Jonkman

De cadetten willen weer meetellen in roeiland – maar hoe?

michiel

Terwijl de zon langzaam wegzakt over Breda fluit Jaap Klootwijk nog één keer hard over het kazerneterrein om zijn hond terug te roepen. Het schelle geluid draagt ver – over het verlaten voetbalveld, de stormbaan en langs de huisvesting die doet denken aan lang vervlogen tijden. Jaren waarin de Koninklijke Militaire Academie nog bruiste en het veld op een mooie lenteavond als vandaag vol had gestaan. Jaren waarin Dudok van Heel nog wat voorstelde in roeiend Nederland en niet vocht voor overleving. Maar de tijden zijn veranderd. Het veld is leeg; binnen zitten twee verdwaalde cadetten in de fitnessruimte. Het rood-wit-blauw van de botenloodsen is inmiddels verschoten en afgebladderd. Vergane glorie.

Lees verder

Een aantal seconden langer op de Holland Beker

michiel

Een festijn van toproeiers, picknickmanden en roeigerelateerde gezelligheid, dat is de Holland Beker. Ook vroeger, toen de boten nog van hout werden gemaakt en riggers nog geen brede aluminium vleugels waren. Jammer genoeg zijn er van de oude tijden niet zoveel filmbeelden bewaard gebleven, en als er al iets in de archieven ligt is het meestal van Nederlandse makelij. Oude beelden van Jan Wienese die op de Bosbaan skifft, of verslagen van de NOS in polygoon. Dat de korte Franse film ‘Pour quelques secondes de plus’ de Holland Beker als onderwerp heeft mag daarom bijzonder heten.

Lees verder
Merijn Soeters

De roeikoningin van Utrecht verdient haar troon

michiel

In de borrelzaal van Triton staan zeven stoelen met een naam erop. Zeven koperkleurige plaatjes die in het hout zijn geslagen als eerbetoon aan de meest recente WK-roeiers die de Utrechtse studentenroeivereniging kent. Het zijn bekende namen. Maud Klinkers. Anne Schellekens. Jurrien Rom Colthoff. Kaj Hendriks. Reinoud de Groot. Ide Hingstman. En ook Roline Repelaer van Driel. De meest succesvolle roeister ooit op de donkerblauwe vereniging heeft haar eigen troon. En terecht. Tijdens haar twee Olympische Spelen lukte haar wel wat de door mannen gedomineerde vereniging nauwelijks lukte: olympische medailles winnen.

Lees verder

Het begint een beetje te draaien bij Pelargos

michiel

Eigenlijk stond er bij Pelargos vandaag een clinic op het programma onder leiding van Tycho en Vincent Muda. Maar door de sneeuwval moest de roeitweeling afhaken. Begrijpelijk: het is glibberen en glijden op de Haagse vlotten. De Muda’s komen daarom een andere keer langs om de eerstejaars ploegen in Den Haag wat wijzer te maken in de wondere wereld van het wedstrijdroeien. Want een ervaren kracht kun je Pelargos nauwelijks noemen. In mei wordt de vereniging elf jaar oud, piepjong vergeleken met (verre) buren als Njord en Laga. Maar de oranje/marineblauw-gekleurde studentenroeivereniging uit Den Haag lijkt steeds meer te leven. De eerste hobbels na de oprichting zijn genomen: nu wil Pelargos verder.

Lees verder
Michiel Jonkman

Het enigma Dirk Uittenbogaard

michiel

Hij is een van de grotere talenten in het Nederlandse roeien, Dirk Uittenbogaard. Als junior al goed, als senioren-B beter, en zijn beste jaren moeten hopelijk nog komen. De Olympische Spelen van Rio de Janeiro: daar moet het gaan gebeuren. Maar je zal het de 22-jarige Amsterdammer niet van de daken horen roepen. Hij is niet zo’n schreeuwer. Wel een eigenzinnige jongen. En die twee eigenschappen maakt hem tot een enigma, iemand die moeilijk te peilen is. Want wat kunnen we de komende jaren verwachten van Uittenbogaard, op zijn 21e al tweevoudig Varsity-winnaar en vorig jaar Nederlands kampioen in de skiff? “We gaan het zien”, glimlacht de hoofdpersoon zelf.

Lees verder
Merijn Soeters

Nooit meer zwemmen

michiel

Sjoerd Hamburger probeert in het kleine lunchtentje aan de Stadionweg in Amsterdam uit te leggen wat er nu eigenlijk met hem mis is. Het is moeilijk onder woorden te brengen. Op het oog is er ook niks aan de hand. Of ja: het moet dat uitstekende stuk sleutelbeen zijn bij zijn linkerschouder. Die pianotoets, zoals hij hem zelf noemt. Maar voor de rest? Niks. En daarin schuilt ook het probleem. Je kunt in veel medische bewoordingen duidelijk maken dat het kraakbeen in je rechterschouderkom nagenoeg verdwenen is. Dat die arm bij de minste geringste abrupte beweging uit de kom kan schieten. Maar als mensen je dan op de ergometer zien zitten tijdens de NKIR valt dat alles toch moeilijk met elkaar te rijmen. “Aan de oppervlakte lijkt er ook niets mis,” knikt Hamburger. “Maar ik zal nooit meer kunnen zwemmen, in een zwembad kunnen springen of zonder nadenken een bal kunnen gooien.”

Lees verder

Een half jaar als directeur

michiel

Er is veel te doen, en te weinig tijd. Het is tekenend dat onze afspraak om vijf uur ’s middags plaatsheeft. De tijd waarop het bondsbureau langs de Bosbaan normaal gesproken leegstroomt. Maar Monica Visser, sinds half april dit jaar directeur van de KNRB , zit op dit moment in een van de drukste periodes van haar nog maar korte bewind. Een hectische tijd met een scheidend technisch directeur, broodnodige subsidieaanvragen bij NOC*NSF, een verlenging van het sponsorcontract met AEGON , de nasleep van een teleurstellend verlopen Olympische Spelen en ga zo maar door. Vijf uur is dan soms slechts het begin van een lange avond. Het is pittig, erkent ook Visser. “Als ik bij mijn aanstelling wist wat ik nu weet, had ik er iets langer over nagedacht,” bekent ze met een glimlach.

Lees verder
Katie Steenman

De opmars van een relativerende hemelbestormer

michiel

Vraag Jort van Gennep wie zijn grote voorbeelden zijn in het Nederlandse roeien en je krijgt een vrij onverwacht antwoord. Niet Pepijn Aardewijn en Maarten van der Linden, het tweetal dat voor de laatste lichte olympische mannenmedailles zorgde. Ook niet Gerard van der Linden en Ivo Snijders, de twee succesvolste lichte roeiers van zijn nieuwe roeivereniging Nereus. Nee, Van Gennep is heel resoluut als hij kiest voor Marit van Eupen en Kirsten van der Kolk. “Door hen ben ik gemotiveerd geraakt om toproeier te worden.”

Lees verder