Tag: Columns

Henley Royal Regatta is een bijzondere wedstrijd. Niet zozeer vanwege het ‘upper class’ karakter, of het piramidesysteem waarbij verlies gelijk uitschakeling betekent, maar eerder vanwege de transformatie. Anders dan op grote wereldbekerwedstrijden verandert het dorpje Henley-on-Thames één keer per jaar in een roeiersdorp. Een plek waar exotisch gekleurde jasjes, bijzondere jurken en hoeden en toproeiers moeiteloos hun plaats innemen in een klein dorpje ten zuidwesten van Londen. Niet vreemd dus dat veel mensen in ieder geval één keer in hun roeileven de sprong over de plas wagen om een kijkje te nemen bij dit wereldberoemde roei-evenement.

Het is ‘s avonds laat als mijn taxi – een grote Volvo met aanhanger – de natgeregende ringweg rond Luzern opdraait op zoek naar de eindbestemming. “Moeten we hier wel zijn?” vraagt mijn chauffeuze, voor het eerst hier in Luzern, wat nerveus als ze op het punt staat een obscuur bergweggetje in te draaien. “Ja”, zeg ik, en ik leg haar uit dat het blauwe stukje net ten zuiden van onze positie op haar navigatiesysteem de Rotsee is. Ik vertel dat de camping van boer Emmenegger halverwege de baan tegenover het botenterrein ligt, half verscholen tussen de Zwitserse voorlopers van de Alpen. De Volvo draait het krakende grind op en rijdt via een smal weggetje de door de koplampen verlichte velden door. Pas als we de laatste heuvel op rijden zie ik in de verte een herkenbaar gezicht: flikkerende lichtjes van zaklampen en een tiental geparkeerde auto’s. Het voelt goed om weer terug te zijn.

Het lijken van die übermenschen, de toproeiers en -roeisters. Het zijn ongetwijfeld mensen die ver vooraan stonden toen de fysieke talenten werden uitgedeeld door Onze Lieve Heer. Zeker bij de M1x zijn er enkele uitschieters. Bomen van kerels die boven de rest uittorenen, en waarvan verwacht wordt dat ze zelfs met één riem de finale wel zouden kunnen halen. Wat zou het immers gek zijn als Olaf Tufte, de tweevoudig Olympisch kampioen, een keer de C-finale zou moeten roeien – en het daar zou afleggen tegen een lichte roeier die geen zin had om in te wegen. Nee, roeiers van het kaliber Tufte, Drysdale en Synek zijn zo goed en sterk, dat ze zelfs met tegenslag de finale moeten kunnen halen. Of toch niet?

HOUTEN- Een woelig Amsterdam-Rijnkanaal te Houten vormde afgelopen zondag het decor voor een opmerkelijke rentree. Tijdens de jaarlijkse Varsity, waar studentenroeiers uit het hele land elkaar treffen, dook de vermist gewaande twee met stuurman, de Witte de With, onverwachts weer op. De Algemene Amsterdamse Roeivereniging Skøll kreeg de boot, die volgens de overlevering nog ek’s roeide, afgelopen winter van de vorige eigenaars. De laatste jaren lag de de oude dame jarenlang stof en uilepoep te vangen in de nok van een Friese schuur. Tussen het lange verblijf op het Friese landgoed ‘de Mottenkamp’ en de Utrechtse golven zaten enkele maanden waarin er op Skøll hard aan de oude Stampfli is geknutseld. Zo kreeg de Witte de With nieuwe riggers en bankjes en moesten er enkele scheuren in de huid gedicht worden.