De lichte skiffeur Cornelus Palsma is uniek. Hij combineert dingen die onmogelijk samen lijken te gaan. Zo werd hij een paar maanden geleden vader van een tweeling, studeert hij oncologie en roeit tegelijkertijd hard. Keihard zelfs. Palsma werd Nederlands kampioen in de lichte skiff, nam vanuit Luzern een zilveren medaille mee, en straks doet hij mee aan de WK. Hij vaart onder Nederlandse vlag. Daaraan kleeft ook een bijzonderheid. Want eerder kwam hij voor Frankrijk uit. NLroei bevroeg hem.
Om te beginnen: hoe kwam jij in Frankrijk terecht?
Mijn ouders zijn daar 40 jaar geleden vanuit Nederland naartoe verhuisd, ik ben daar geboren en getogen. Op een gegeven moment ben ik er gaan roeien. Er was een jaarlijkse wedstrijd tussen Engeland en Frankrijk. Daaraan mocht ik niet deelnemen. Ik heb toen mijn Franse paspoort aangevraagd zodat ik ook kon starten. Het roeien werd steeds serieuzer. Ook als junior. Tijdens vakanties trainden we als geselecteerden met elkaar, kriskras door het land. Ik vond dat erg leuk. Later wilde ik ook gaan studeren.
En daarvoor kwam je naar de Pays-Bas?
Dat zat zo: wij wonen in de buurt van Parijs, daar was roeien en studeren niet te combineren. Alleen al vanwege het feit dat de universiteit en het roeiwater te ver uit elkaar lagen. Dan moet je veel tijd in de metro doorbrengen. Voor de Vrije Universiteit ging ik naar Amsterdam. En ben ik gaan roeien bij Okeanos.
(tekst loopt onder de oproep verder)
Klik hier en doe mee aan de NLroei-crowdfunding, vink aan dat we jouw naam mogen vermelden en maak automatisch kans op een monumentaal boek: Legacy, editie roeien. Alvast bedankt!
De Hel van het Noorden, de Tromp Boatraces, en dit jaar de Winterwedstrijden, de Skiffhead, en de NK: je won ze allemaal
Ik heb vanaf mijn geboorte al het Nederlandse paspoort, dus kon ik ook aan de NK meedoen. Het lukte om kampioen te worden, daarna mocht ik in Luzern deelnemen, daar werd ik tweede. En vervolgens mocht ik dus naar de WK. Sommige van mijn voormalige Franse ploeggenoten zijn jaloers.
Waarom?
Sinds het lichte roeien niet meer olympisch is, mag er geen enkele lichte Fransman meer deelnemen aan de WK. Veel oude maatjes van mij zitten nu gefrustreerd op de bank. Ik ben blij dat ik wel kan deelnemen. Het systeem in Nederland is heel duidelijk. Ik zit niet in TeamNL, maar mag wel de WK starten. Weliswaar op eigen kosten. In Parijs stond ik langs de kant, terwijl ik niet heel ver van de olympische baan ben opgegroeid. Nu ik in Amsterdam woon, ben ik blij dat ik nu wel op mijn huidige thuisbaan wel aan de start kan verschijnen.
Zijn er in Frankrijk eigenlijk studentenroeiverenigingen?
Niet echt. Er roeien trouwens ongeveer evenveel mensen als in Nederland, circa 45.000, maar er zijn driemaal zoveel roeiverenigingen. Die zijn dus veel kleiner. Er wordt ook veel aan coastalroeien gedaan.
Hoe gaat het bij het Franse toproeien eraan toe?
Het is in vergelijking met Nederland sterker gericht op goede prestaties bij de junioren en de SB-ers, maar de prioriteit ligt ook bij de A-equipe. Nu traint men op een meer moderne manier. Dat komt vooral door Antonio Maurogiovanni die nog niet zo lang technisch directeur is van de Franse bond. Ik train overigens op de manier zoals het Nederlandse team dat doet, mijn coach John Onneweer weet de weg.
Nog belangrijker, je bent vader geworden!
Mijn vrouw Bregje en ik hebben een paar maanden geleden inderdaad een tweeling gekregen. Supermooi. Maar ook heel intensief. Bregje doet heel veel voor ze, zij ontziet mij een beetje. Maar ik geef bijvoorbeeld om 5 uur in de ochtend beiden een flesje met afgekolfde moedermelk. Erna ga ik trainen.
Sterke kinderwens?
Zeker. Wij wilden beiden heel graag kinderen. Het heeft er misschien mee te maken dat mijn vader is overleden toen ik 14 jaar was. Hij had kanker. Overigens is dat niet mijn motivatie om uit een soort revanche oncoloog te willen worden. Het heeft meer te maken met mijn interesse daarin, dat is de reden dat ik aan kankeronderzoek doe.
Dat is andere koek, terug naar iets triviaals als de WK. Wat zijn jouw verwachtingen?
Het zal heel anders zijn dan in Luzern. Op de WK verwacht ik veel meer sterke tegenstanders. In mijn veld kom ik 17 skiffeurs tegen. Ik zal het van wedstrijd tot wedstrijd bekijken. Eerst de finale maar eens zien te halen.
