Met nog een kleine vier weken voordat het WK in Zuid-Korea gaat beginnen zijn de laatste wijzigingen doorgevoerd binnen de nationale vrouwenselectie. Chantal Achterberg heeft een plekje gekregen in de dubbelvier ten koste van Wianka van Dorp, en de vrouwenacht is nu ook op alle fronten bezet. Naast de vier-zonder zullen ook Janneke van der Meulen, Rosa Bas, Kyra de Vries en Marleen Verburgh in de boot plaatsnemen. “Ideaal is het niet”, zegt Diederik Simon, die zich met de coaching van beide ploegen bemoeit, over de last-minute wijzigingen en het rommelige karakter van het vrouwenroeien anno 2013. “Dat is iets wat volgend jaar veel beter moet.”
Opmerkelijk is dat aan de wisseling in de dubbelvier geen enkele seatrace is voorafgegaan. Onzin, vindt Diederik Simon dat, daaraan toevoegend dat hij geen zin heeft in die “poppenkast”. “Je vaart dan een afstandje en je kijkt wie er harder gaat? Daar heb je niks aan. We hebben gewoon besloten een wissel toe te passen en we hebben gekeken hoe dat uitpakte. Je kiest voor meer vermogen – Chantal is sterker dan Wianka. Als het allemaal niks was geworden hadden we het natuurlijk niet doorgevoerd, maar het gaat best goed.”
Deze Cruijffiaanse aanpak mag voor Simon als coach dan logisch aanvoelen, het is voor atleten vaak een stuk minder vanzelfsprekend. De menselijke factor van topsport vervaagt, terwijl het vaak doodeenvoudig is om de regels van het spelletje uit te leggen – en zo frustratie of ongenoegen te voorkomen. In dit geval werd de mededeling dat Van Dorp buiten de boot zou vallen letterlijk tussen neus en lippen door verteld; zonder uitleg, zonder argumentatie. Niet dat de wissel uit de lucht komt vallen – dat was immers min of meer aangekondigd – maar dit soort dingen kunnen diplomatieker worden aangepakt. Pas na aandringen werd duidelijk dat de coaches binnen de damessectie, naast Simon ook Nico Rienks, Van Dorp zagen als een belangrijke schakel in een verder vrij onervaren acht. Samen met Claudia Belderbos moest ze de jonkies de fijne kneepjes van het vak bijbrengen.
Extra zuur is het daarom dat Van Dorp geblesseerd is geraakt aan haar rug door de plotselinge overstap naar boordroeien. “Het is een blessure die ik begin dit seizoen ook had”, vertelt de 25-jarige roeister van De Maas desgevraagd. “Het is een probleem met een tussenwervelschijf. Ik ben het hele seizoen bezig geweest met scullen, en vanwege mijn historie met rugproblemen kan ik niet zomaar overstappen naar boordroeien. Samen met de bondsarts had ik een traject uitgestippeld dat me fit naar het WK zou brengen, maar tijdens de derde training ging ik door mijn rug. Nu moet ik zes weken lang revalideren.”
Geen WK dus voor Van Dorp. En ook Belderbos zal niet afreizen naar Chungju. Na veel wikken en wegen werd besloten dat de Orca-vedette nog niet genoeg belastbaar is om in de acht te roeien. Daarom zijn naast reserve Janneke van der Meulen (Skadi), die inviel in de dames dubbelvier in Luzern, en de voor de acht altijd al in het vizier zijnde Kyra de Vries (Orca), ook SB-roeister Rosa Bas (Orca) en Marleen Verburgh (Triton) opgetrommeld. Vooral die laatste naam is opmerkelijk. Naar verluidt had het merendeel van de SB-dames al hun vakantie geboekt en is Verburgh een noodoplossing. Niet dat ze een onbekende is, overigens. De Utrechtse won in 2011 brons in de vrouwen vier-zonder tijdens het WK onder 23 en geldt zeker op fysiek gebied als talent. Maar Verburgh maakte dit jaar geen haal in Nederland. In plaats daarvan woonde ze in Nieuw-Zeeland, draaide ze daar haar trainingen, en noteerde ze volgens bronnen een prima ergometertest. Maar bij gebrek aan ‘inheems’ materiaal zomaar iemand die een jaar in het buitenland zat inselecteren voor een WK gaat wat ver.
Het is al met al een opmerkelijke keuze in een toch al troebel proces dat terug te voeren is op de ziekte van René Mijnders en de daarna ontstane eilandjes in het vrouwenroeien. Door de daarop volgende reeks blessures is de vrouwenacht is nu vlees noch vis. Geen prettige mix van ervaring en talent die een gooi doet naar de medailles en ook geen op elkaar ingespeelde talentenacht die ervaring op kan gaan doen. Diederik Simon beaamde ook dat er eigenlijk geen basis is voor de acht dames om naar Zuid-Korea af te reizen. “Ze hebben niks laten zien, geen resultaten geboekt die aanleiding zouden geven voor een uitzending.”
Daarom rijst een simpele vraag: waarom dan toch gaan? De kans dat er een medaille wordt behaald is minimaal, en de door vele blessures en wisselingen rommelige voorbereiding zal de ploeg ook geen goed doen. Als het WK nu in Nederland werd gehouden à la, maar het is nu eenmaal in Zuid-Korea – en een vrouwenacht sturen kost daardoor ettelijke tienduizenden euro’s. Inbegroot of niet: voor een roeibond die de mond vol heeft (gehad) van de penibele financiële situatie is dat nogal een bedrag om zomaar uit te geven aan een bijeengeraapte ploeg. Volgend jaar zal het conform Diederik Simons mening inderdaad een stuk beter moeten met de structuur bij het vrouwenroeien – na het creëren van duidelijkheid binnen het SB-roeien een tweede belangrijke opdracht voor technisch directeur Hessel Evertse.
