Een festijn van toproeiers, picknickmanden en roeigerelateerde gezelligheid, dat is de Holland Beker. Ook vroeger, toen de boten nog van hout werden gemaakt en riggers nog geen brede aluminium vleugels waren. Jammer genoeg zijn er van de oude tijden niet zoveel filmbeelden bewaard gebleven, en als er al iets in de archieven ligt is het meestal van Nederlandse makelij. Oude beelden van Jan Wienese die op de Bosbaan skifft, of verslagen van de NOS in polygoon. Dat de korte Franse film ‘Pour quelques secondes de plus’ de Holland Beker als onderwerp heeft mag daarom bijzonder heten.
Het filmpje, dat slechts 12 minuten duurt, volgt een Franse vier-met met aan boord onder andere de in Senegal geboren roeier Yves Fraisse. Laatstgenoemde deed in zijn carrière vier keer mee aan de Olympische Spelen (1964, 1968, 1972, 1976) maar won nooit een medaille. Zijn beste prestatie ooit was de vierde plek, in de vier-met in Tokyo. Tijdens de Holland Beker van 1972 zoomt de camera veelvuldig in op zijn peinzende gezicht. De daarvoor nog vrolijke doorspelende jaren ’70-muziek verandert plotsklaps in zweverige klanken die niet zouden misstaan in een aflevering van Baantjer. Tijdens het opriggeren droomt Fraisse weg, denkend aan lang vervlogen tijden waarin hij in de skiff heen en weer kon peddelen. Nog een aantal seconden langer genieten van het roeien.
Wat volgt is een verzameling mooie oude beelden van de wedstrijd in 1972, afgewisseld met de dromerige gedachten van Fraisse. Een acht van Aegir strijkt richting de start, een dame op de kant rolt volleerd een sigaretje en na een zenuwslopende wachtpartij voor de start prevelt de kamprechter van dienst eindelijk de verlossende woorden ‘êtes-vous prêts, partez!’. Boten in alle soorten en maten – waaronder een ploeg van Skøll, een vereniging die op dat moment nog maar zes jaar oud was – schieten vervolgens door het beeld voordat we teruggaan naar het gepijnigde gezicht van Fraisse. De getroubleerde blik is overigens meer dan terecht: de Franse vier-met verliest de finale – iets wat overigens subtiel buiten beeld blijft.
De ploeg, naast Fraisse bestaande uit onbekende roeiers Dubois, Garcia en Grimauld zou later dat jaar overigens niet in die samenstelling naar München afreizen. Alleen Fraisse, de vedette van het stel, mocht naar de Olympische Spelen. Samen met Rogier Sellier, Rogier Rouyer en Gérard Chenuet kwam hij niet verder dan de derde plek in de derde heat in de vier-zonder. Daarmee kwalificeerden de Fransen zich niet voor de halve finale en was hun toernooi alweer voorbij. Had dat avontuur in München maar een aantal seconden langer geduurd, droomde Fraisse ongetwijfeld.
Pour quelques secondes de plus (1973)
