‘Je kunt beter een andere sport gaan zoeken, dit is te gevaarlijk.’ Dat zeiden artsen tegen Femke van de Vliet nadat de roeister op dertienjarige leeftijd een epileptische aanval had gekregen. Dertien jaar later start de lichte Tritonskiffeuse bij de Bosbaan-WK. Voor het boek Legacy, editie roeien schreef zij zelf haar verhaal op. Vandaag publiceert NLroei dat.
“Ik wilde op een of andere manier per se niet stoppen met roeien. Dus dan maar met een zwemvest aan, want zonder mocht niet. Als ik foto’s uit die tijd terugkijk, kan ik mij eigenlijk niet meer voorstellen waarom ik toen ben doorgegaan. Wat ik nog wel weet is dat ik het toen vreselijk vond, vooral als men over ‘het meisje met het zwemvest’ sprak.
Dankzij medicatie en het uitblijven van grote aanvallen mocht ik na drie jaar gelukkig weer roeien zonder zwemvest. Achteraf ben ik blij dat ik niet ben gestopt. Ik haal veel plezier uit beter worden, trainen, sneller varen en uiteindelijk op het hoogste niveau wedstrijden roeien. Het ultieme doel is de eindstrijd halen en dan in de finale meedoen om de medailles.
Er overkomt mij daarnaast wel eens wat. Er waren valpartijen en een aanrijding met mijn racefiets. Ik merk dat ik dan vaak in mijn hoofd snel iets bedenk zodat ik er toch nog het beste uit kan halen. Of zoals in de coronatijd toen je niet mocht roeien, ging ik elke dag in m’n studentenkamer op de ergometer zitten. Bij een tegenslag zo snel mogelijk een nieuw plan maken, dat maakt het eigenlijk heel makkelijk om door te gaan.
Bij de junioren-WK (2017) en mijn eerste WKu23 (2018), roeide ik B-finale. Dat vond ik eigenlijk vreselijk. Het is tegen mijn principes om alleen maar naar wedstrijden te gaan voor ‘het starten’, ik wil graag meedoen in de finale.
Na de wereldkampioenschappen onder 23 maakte ik samen met Iris Hochstenbach, partner in de lichte dubbel, een plan om in de winter al samen te gaan trainen voor het volgende seizoen. Het ging niet altijd makkelijk, maar op het moment dat het moest – de WK u23 in 2019 – roeiden we onze beste race ooit en behaalden we zilver. Dat is nog steeds een van de mooiste herinneringen in mijn ‘roei-carrière’.
In 2021 werd ik ziek als gevolg van een fout bij een simpele operatie, wat resulteerde in nog eens drie operaties, bloedvergiftiging en veel pijn. ‘Waar ben ik in beland’ vroeg ik mij af. Het roeien deed er even niet meer toe. Op de momenten dat het dan weer wat beter ging, was ik snel bezig met het bedenken hoe ik weer zo snel mogelijk fit kon worden. Dat duurde alleen langer dan gehoopt.
Ik wilde eigenlijk proberen in de lichte dubbel naar de Olympische Spelen van 2024 te gaan. Maar een arts zei in 2021 al tegen mij ‘dat kun je wel vergeten’. Dat geloofde ik niet, maar bleek inderdaad waar. Pas eind 2023 kon ik weer normaal beginnen met trainen.
In 2025 was ik terug op mijn oude niveau en mocht ik naar de WK in de lichte skiff. Daarbij heb ik heel veel steun gekregen van de Nederlandse roeigemeenschap. Zo is de reis Shanghai van mijn coach Coen Eggenkamp, de boot en mijzelf bekostigd via een crowdfunding. Opgezet door Viking, de roeivereniging waar ik ben begonnen met roeien. Het was heel bijzonder om de steun van bekenden maar ook voor mij onbekende mensen te ontvangen.
Als ik vooruitkijk, ga ik nog wel even door. Zolang ik zie dat ik nog verbeter wil ik er alles aan doen zo goed mogelijk te worden.”
Klik hier en doe mee aan de NLroei-crowdfunding, vink aan dat we jouw naam mogen vermelden en maak automatisch kans op een monumentaal boek: Legacy, editie roeien. Alvast bedankt!
