Historische wereldtitel voor Holland Vier

Mannen twee-zonder wint WK-brons

De Koreaanse reddingsbrigade was totaal overrompeld. Vlak na de finale van de mannen vier-zonder dobberden er opeens drie Nederlanders in het water. Waarom? Omdat de Holland Vier net voor een historische prestatie had gezorgd. Boaz Meylink, Kaj Hendriks, Mechiel Versluis en Robert Lücken rekenden in een zinderende eindsprint af met Australë en eisten zo de wereldtitel op. Voor het eerst sinds 1991 – goud voor Nico Rienks en Henkjan Zwolle in de dubbeltwee – stond weer een olympische Nederlandse ploeg op het hoogste podium. “We stonden op de finish te kijken en zagen dat ze gingen winnen”, vertelt Peter van Schie. “Toen zijn we langs de bewaking gesprint.”

Naast Van Schie was ook Uittenbogaard in het water gedoken. En de derde roeier die zich aan een zwempartij had gewaagd was Rogier Blink, die vlak voor de finale van de vier-zonder zelf op het podium had gestaan met een bronzen plak om zijn nek. De roeier van Gyas stond nog geen kwartier na de huldiging op het botenterrein of hij sprintte al naar de waterkant om met een snoekduik in het meer te springen en zo de kersverse wereldkampioenen te feliciteren. “Die Koreanen zijn erg goed in alles afsluiten, maar ik wist dat ik het daar wel kon”, lachte Blink. “En alle credits naar ze: ze hebben ons daarna keurig met een bootje weer op de kant afgezet. Maar goed ook – het was een flink eind zwemmen.”

De zwempartij van Van Schie, Uittenbogaard en Blink symboliseerde de uitgelaten sfeer in het Nederlandse kamp. Na de gouden medaille van de lichte vrouwen dubbelvier gisteren hoopte iedereen op nog meer successen. Maar dat de beloning zou komen in de vorm van een bronzen medaille voor de mannen twee-zonder, een ploeg die sinds het EK in Sevilla geplaagd werd door een hardnekkige blessure, en een wereldtitel voor de mannen vier-zonder, die daarmee eindelijk de titel veroverde die hun voorgangers – de oorspronkelijke Holland Vier – nooit wisten te pakken? Nee, zo’n scenario kwam waarschijnlijk in niemands stoutste dromen voor.

“Ik had helemaal niet door dat we hadden gewonnen, maar ik hoorde de anderen juichen achter me”, vertelde Robert Lücken na afloop van de finale. De slagman van de Holland Vier had tot ver na de wedstrijd weinig energie om iets te doen. Tijdens het Wilhelmus wankelde hij op zijn benen, en de Amsterdammer gaf ruiterlijk toe dat hij de tekst niet helemaal meer op een rijtje had. Het raceplan was weliswaar uitgevoerd, maar het had het uiterste van het kwartet gevergd. “We wilden tijdens de wedstrijd gewoon niet teveel ruimte verliezen op de rest. We wisten dat we een eindsprint hadden om op te vertrouwen. Halverwege zei Boaz dat we vierde lagen en dat we moesten versnellen als we iets wilden. De laatste vijfhonderd meter was het alleen ogen dicht en gaan.”

Op de kant pinkte Diederik Simon ondertussen een klein traantje weg. De oud-toproeier keek vanaf het botenterrein toe hoe “zijn boys” hun boot uit het water tilden en met de gouden medaille om hun nek richting het botenterrein liepen. Boaz Meylink en Robert Lücken hadden ooit leren roeien aan de hand van de vijfvoudig olympiër, en nu was de cirkel rond. De nieuwe generatie overtrof de oude meester. “Ik heb nu helemaal niks meer te zeggen”, knipoogde Simon, die in zijn lange carrière nooit wereldkampioen werd. “Het is fantastisch om te zien dat het nu zo goed gaat.”

Rogier Blink en Mitchel Steenman kenden een vergelijkbaar wedstrijdverloop als de vier-zonder. Ook zij roeiden de ene na de andere ploeg voorbij, al was er voor het duo geen krankzinnige eindsprint nodig om de bronzen medaille veilig te stellen. “We hadden afgesproken om de race zo simpel mogelijk te maken en dus hielden we alleen maar de Ito’s in de gaten”, legde Rogier Blink zijn snode plan uit. “Toen we die hadden ingehaald zag ik de Spanjaarden uit mijn ooghoeken. Vervolgens waren we ook hen voorbij en toen was het alleen maar overleven. Geen fouten maken. Maar ik wist dat we nog konden versnellen als het moest.”

Dat was echter niet nodig. Spanje, Italië en Polen waren allen moegestreden en dat betekende automatisch dat Nederland brons zou gaan winnen. Het gat naar de Fransen (zilver) was namelijk nog redelijk groot en op de ongenaakbare Nieuw-Zeelanders stond net als de afgelopen vier jaar geen maat. Na het moeizame seizoen en de langdurige blessure van Blink voelt de bronzen medaille echter als een overwinning. En niemand die het ze misgunde: supersub Sjoerd Hamburger, die Blink in Luzern verving en in Zuid-Korea is vanwege FISA-verplichtingen, verwoordde het misschien nog wel het mooist. “Ze hebben altijd al een grote bek gehad over hun prestaties, en nu komt het er dan uit. Supermooi. Ik stond te trillen op mijn benen omdat ik het zo gaaf vond.”

Door de fantastische resultaten van de mannen vier-zonder en de mannen twee-zonder vielen de overige prestaties van de Nederlandse equipe een beetje in het niet. De vierde plek van de vrouwen dubbelvier, de vijfde stek van de vrouwen twee-zonder en de zesde plaats van de lichte dames dubbeltwee: het verbleekte in het bijzijn van het eremetaal van de zware mannen enigszins. Onterecht, zo vond ook Diederik Simon. “Je zou het medailledevaluatie kunnen noemen”, zei de 43-jarige coach van de vrouwendubbelvier over de prestaties van de rest, in het bijzonder zijn eigen ploeg. “Er is gewoon prima gepresteerd.”

En dat was reden voor een feestje. Even geen rijst en pasta, geen vroege trainingen en op tijd naar bed, maar genieten van het leven met vrienden, familie en collega’s uit binnen- en buitenland. Een pluim ontvangen van roeilegende Matthew Pinsent, in Engeland aanwezig als BBC-presentator. Samen een foute karaokebar opzoeken. En morgen, als de laatste finaledag van het WK in 2013 weer op de tribune zitten om de rest van de Nederlandse equipe aan te moedigen. Want als er één ding vaststaat is het wel dat succes aanstekelijk is. En dat zou kunnen betekenen dat er morgen nog meer medailles komen voor Nederland, dat nu al een van de meest succesvolle WK’s uit de geschiedenis beleeft.