Geen Nederlandse stunts op laatste finaledag WK

Op de laatste finaledag van het WK lukte het de vier Nederlande finalisten niet om voor een stunt te zorgen. Skiffeur Roel Braas, skiffeuze Inge Janssen en de beide achten moesten allen genoegen nemen met een plek naast het podium. Dat was geen schande, maar je voelde in het Nederlandse kamp dat er gehoopt werd op iets moois. Goede prestaties, zoals de wereldtitel van de Holland Vier en de bronzen medaille van de mannen twee-zonder, werken immers aanstekelijk. “Het lijkt eigenlijk wel te snel te gaan”, vond Nico Rienks van de prestaties. “We moeten dit vasthouden. Hopelijk kan er in Amsterdam nog een schepje bovenop.”

Het spits werd zondag afgebeten door de lichte mannen vier-zonder. Arnoud Greidanus, Joris Pijs, Björn van den Ende en Tim Heijbrock hadden in hun halve finale op een haar na de eindstrijd gemist, maar kwamen er in de B-finale nauwelijks aan te pas. “ik denk dat iedereen er wel doorheen zat”, vertelde Greidanus. “Wil je op dit niveau meedoen dan moet je gewoon een goede winter draaien en niet zoals wij op een later moment beginnen. Ik denk dat we met een vol jaar trainen gewoon zevende of achtste waren geworden in de B-finale.”

Na de Nederlandse lichte vier-zonder was het nog even zenuwpezen voor de laatste races van de dag. Gelukkig werd het in groten getale toegestroomde publiek in Zuid-Korea – naar verluidt zijn er tijdens het WK overigens 80.000 mensen komen kijken – getracteerd op schitterend roeien. De finale van de dames dubbeltwee werd beslist op het allerlaatste moment. De Nieuw-Zeelandse dubbeltwee die lange tijd aan de leiding ging werd in de eindsprint geklopt door de talentvolle Litouwse ploeg. Slagvrouwe Milda Valciukaite bereikte daarmee een mijlpaal: het komt nagenoeg nooit voor dat een atleet in twee achtereenvolgende jaren een wereldtitel wint bij de junioren en bij de senioren.

Ook de mannen dubbeltwee was een finale om van te smullen. De Noorse ploeg met Nils-Jakob Hoff en Kjetil Borch loste de verwachtingen in en voer soeverein naar de wereldtitel, voor Litouwen en Duitsland. Na de winst van de lichte Noorse mannen dubbeltwee gisteren is het succes voor Noorwegen compleet. Geen wonder dat ‘viking’ Hoff besloot tot een toneelstukje. De langgelokte boegroeier van de dubbeltwee stond na de finish op in de boot, zette zijn bakboordriem op de boot alsof hij een vlag plantte en staarde uit over het water. Arrogant? Misschien. Maar als je de wereldtitel wint mag je zo’n stunt uithalen, ook al heb je daar, zoals Hoff liet weten, een aantal dagen op lopen broeden.

De Nederlandse vrouwenacht had eveneens lopen broeden, maar dan op een strategie om de veelal meer ervaren concurrenten bij te blijven. Helaas voor de acht roeisters en stuurvrouw Jonna de Vries kwam de ploeg er eigenlijk geen moment aan te pas. De furieus gestarte Amerikanen waren geen moment te bedreigen en maakten van hun zevende achtereenvolgende wereldtitel een ererondje. De tweede plek was voor Roemenië, de derde voor Canada. De Nederlandse boot werd zesde, ver achter de medailles.

Skiffeur Roel Braas had hoge verwachtingen van zijn eerste optreden in een skiff-finale. Maar al snel kwam de boomlange skiffeur er achter dat de grote namen in de eenmansboot niet zomaar met zich laten sollen. “Het is moeilijk om bij die gasten te blijven”, vertelde Braas na de wedstrijd. “Ze gaan er echt verschrikkelijk hard vandoor. Het zal ingewikkeld worden om tegen ze te stunten – daarvoor moet ik beter gaan roeien. Maar aan het begin van het jaar had ik sowieso niet gedacht dat ik vijfde zou worden op het WK.”

Ook Inge Janssen zal zichzelf begin dit jaar niet in de medaillestrijd van een wereldkampioenschap hebben gezien. De roeister van Orca schoof in het begin van de finale brutaal mee met de rest van het veld, maar moest na een meter of zevenhonderd steeds meer terrein prijsgeven. Janssen zou Janssen echter niet zijn als ze niet van zich liet horen in de eindsprint. Met een zinderende spurt haalde ze op de streep nog bijna de Amerikaanse Eleanor Logan en de Oostenrijkse Magdalena Lobnig in. De winnares, Kim Crow uit Australië was echter niet meer te achterhalen. Ook Emma Twigg (Nieuw-Zeeland, zilver) en Mirka Knapkova (Tsjechië, brons) waren een flink maatje te groot.

De allerlaatste wedstrijd van het toernooi was de finale van de mannen achten. Hoewel de Holland Acht had gehoopt mee te kunnen strijden om de medailles was het al snel duidelijk dat de Verenigde Staten, Duitsland en Groot-Brittannië zouden gaan bepalen wie op welke positie op het podium stond. “Het is teleurstellend”, vond Govert Viergever van de uiteindelijke vijfde plek in de finale. “We zijn allemaal nog jonge, onervaren gasten. Zo’n WK is toch nog iets anders dan een wereldbeker.” Daarmee doelde Viergever niet alleen op de spanning, maar ook op het niveau.

Want dat was hoog: olympisch kampioen Duitsland kreeg voor de tweede keer dit seizoen een pak op de broek. Was het in Luzern nog de Amerikaanse acht die er met het goud vandoor ging, in Chungju was het Groot-Brittannië, dat daarmee voor de eerste keer in de geschiedenis van de roeisport WK-goud won bij de mannen achten. Vanzelfsprekend waren de Britten dan ook euforisch met de winst. Een mooi plaatje, dat paste bij de rest van de resultaten op zondag. De Nederlandse stunts bleven op de laatste dag van het WK weliswar uit, maar andere landen die honneurs nu waar. Er viel daarom genoeg te genieten in Chungju.