Braas trapt nieuw wereldrecord tijdens Ergohead

“Even duizend euro ophalen.” Zo noemde Roel Braas het wereldrecord dat hij tijdens de Ergohead op de klokken zette. De Nederlands recordhouder op de ergometer was de enige toproeier die de moeite had genomen om naar het Universitair Sportcentrum in Amsterdam af te reizen. Roeland Lievens haakte daags voor het evenement af. Dat betekende dat er ook bij de lichte senioren-A roeiers geen vraag over bestond wie ging winnen: de Deense toproeier Steffen Bonde Jensen kwam, zag en overwon. Ook voor hem een nieuwe wereldrecord. Een veld later kwam Jensens landgenote Eliane Elander ook in een nieuwe toptijd over de streep. Drie wereldrecords dus, zomaar op een winterse zondag in januari. Maar alleen om die records gaat het niet, zo weet ook de organisatie. Het zou helpen als de hoeveelheid inschrijvingen zou groeien.

Ondanks zijn wereldrecord was Roel Braas achteraf niet eens zo tevreden over zijn race. Niet dat de concurrentie iets in de melk te brokkelen had –- Niki van Sprang stapte af en Kelvin Klatt volgde op gepaste afstand, waardoor beginnelingenroeier Stef Broenink (Njord) met een indrukwekkende 6215 meter het dichtst bij Braas in de buurt kwam. Het leek er bijna twintig minuten lang op dat de kolos van Okeanos nauwelijks moeite had om zijn score van 1:33 vast te houden. In een stoïcijns ritme van 26 halen per minuut koerste Braas met ogenschijnlijk gemak af op zijn totaalscore van 6433 meter. Pas toen de laatste halve minuut aan was gebroken bleek dat de zware bondsroeier diep in zijn reserves aan het tasten was. “We hebben nog helemaal geen snelheidswerk gedaan op de ergometer”, pufte Braas na afloop. “Alle trainingen die we doen zijn laag tempo en harde klappen. Op de Bosbaan doen we vier keer een kwartier op tempo 20. Dan trap ik 1:37. Vier keer een kwartier, hè? En nu haal ik 1:33,5.”

Braas was vrij duidelijk in zijn bewoordingen: het is tijd voor een omschakeling in het trainingsschema. “Echt warm word ik er niet van als blijkt dat ik in de krachttrainingen meer gewicht aan kan dan vorig jaar. Daar zijn de Olaf Tuftes van deze wereld niet van onder de indruk. De Duitse acht moeten we ook verslaan in de boot, niet op het land.” De kersverse wereldrecordhouder sprak dan ook de hoop uit dat de zware selectie zich komend trainingskamp –- de roeiers vertrekken morgen voor twee weken naar Portugal – meer bezig zou gaan houden met snelheidswerk en veel boottrainingen. Anders, zo leek Braas te willen zeggen, zou de angst van Mijnders best wel eens bewaarheid kunnen worden. “Dan zijn we gewoon te laat.”

De aanwezigheid van absolute toppers als Roel Braas, Steffen Bonde Jensen en Juliane Rasmussen ten spijt kent de Ergohead dezelfde problemen als de NKIR: er doen steeds minder mensen en verenigingen aan mee. Uitgerekend gisteren organiseerden de tijdens de Nederlandse kampioenschappen indoorroeien al ontbrekende verenigingen Phocas, Orca, Skøll en Aegir hun onderlinge ergometertoernooi, en de Nederlandse toproeiers zijn bezig met het trainingskamp van morgen en niet met twintig minuten afzien -– ook al stonden Claudia Belderbos, Rogier Blink en Matthijs Vellenga wel op de tribune om Roel Braas aan te moedigen. De groep die wel voor volle zalen zorgde was het juniorencontingent van Nederland. Waarom? Omdat de Ergohead door juniorenbondscoaches Rob Robbers en Diederik de Boorder als officieel meetmoment was aangewezen. En dan komt iedereen opdagen. Dan zitten de absolute toppers op juniorengebied op de ergometer, of het nu fijn is of niet.

De strijd in de juniorenvelden was dan ook om te smullen. Zeker de wedstrijd bij de meisjes tot en met zestien jaar, een veld dat tot de laatste halve minuut spannend was. Bente Paulis (Salland), het jongere zusje van juniorentopper Ilse Paulis, nam in het begin brutaal de leiding. Daarna nam de favoriet, Wies Rebel (De Laak) de leiding kort over voordat ze die weer moest afstaan aan de talentvolle en pas een half jaar roeiende Laila Youssifou. De pas net zestienjarige van Pampus bood haar Haagse concurrente vervolgens het overgrote deel van de race het hoofd, maar moest in de eindsprint toch haar meerdere erkennen in de ontketende Rebel. De Laak had sowieso een goede dag: eerder had Amos Keijser het goed bezette J18-veld al op zijn naam geschreven. De winst bij de M18 ging als verwacht naar Medien van der Laan (de Hunze) en bij de jongens tot en met zestien jaar bleek Julien Rühl (Willem 3) de beste.

“Er is toch niks mooier dan dit?”, riep De Boorder, terwijl hij naar de zaal wijst waar de eerste heat in het jongs achttien-veld aan de gang was. “Iedereen is er van onze groep. En bovendien: we kunnen met onze meetmomenten de trainingsschema’s sturen. Als je de NKIR in december aanwijst als testmoment gaan al die junioren zich bezig houden met korte stukken raggen. Hebben we niks aan. Of ik bij deze vind dat de Ergohead en de NKIR moeten worden omgedraaid? What the hell, natuurlijk! De Ergohead in december en de NKIR in februari ofzo. Als ik de organisaties mag geloven dan is het zo geregeld. Zij blij, de sponsors blij. Alleen de KNRB moet zich even in die discussie mengen.”

Alle uitslagen van de Ergohead zijn terug te vinden op de website van de organisatie. Klik hier voor de dames, hier voor de heren en hier voor de junioren.