De schuifwand van de hal in Sportcentrum Universum staat op een kier om frisse lucht binnen te laten voor de deelnemer van de Amsterdam World Ergohead. Maar als de laatste vijf minuten voor Roel Braas en de rest van zijn veld ingaan ligt er een klein legertje kinderen onder de wand met open mond te kijken naar de zwetende krachtpatsers op de ergometer. Zodra de 25-jarige Braas van zijn roeimachine af is gestapt en richting de uitgang loopt kruipen ze verschrikt weer terug de oproeihal in. Geen wonder: Braas heeft net 6.443 meter afgelegd in twintig minuten tijd. Een wereldrecord. En zo’n boomlange gestalte die op je af beent ziet er dan eng uit. Ook al heeft hij een grijns op zijn gezicht en slingert hij even later dochtertje Lizz lustig in het rond.
“Na vijf minuten had ik het wel even zwaar,” vertelt Braas vlak na zijn wedstrijd. “Je krijgt echt een mentale tik. Je denkt bij jezelf: ‘Jezus, hoe heb ik dat vorig jaar voor elkaar gekregen?’ Maar daar moet je doorheen. Zodra dat je lukt gaat het al beter. De laatste vijfhonderd meter weet je eigenlijk al dat het gaat lukken. Die voelen dan juist weer wat lichter aan. En nu, een paar minuten na de race, gaat het wel weer. Het duurt alleen zo verrekte lang, zo’n twintig minuten.”
In dat licht heeft Braas zich een opmerkelijk nieuw doel gesteld. De roeier van Okeanos is namelijk van zins om het uurrecord van Eric Murray aan te vallen. De Nieuw-Zeelandse olympische twee-zonderkampioen zette zich ruim een jaar geleden op de dynamic erg en roeide zestig minuten lang 1:36.8 gemiddeld. Braas denkt dat hij dat beter kan. “Maar ik moet het eerst nog even proberen. Ik heb nu zo’n ding bij mij thuis staan en de komende tijd moet ik het gewoon even aankijken hoe het gaat. Zodra ik zeker weet dat het me gaat lukken maken we er een mooie show van.”
De 6.443 meter van Braas was op zichzelf ook al een mooie show. Een puik staaltje stoïcijns door blijven trappen; een voorstelling met een hoofdpersoon die ogenschijnlijk onaangetast door pijn en vermoeidheid heen en weer bleef bewegen in tempo 29. Dat Braas zijn wereldrecord zou verbeteren stond eigenlijk vooraf al vast. Wat is immers een Ergohead zonder wereldrecord? De afgelopen jaren was het altijd wel raak. Of het nu een lichte Deense dame betrof of een reusachtige Hongaar. Of natuurlijk Roel Braas. Die greep de Ergohead aan om te onderstrepen dat hij de nummer één is in het land der solisten.
De wedstrijd is daarmee onderdeel van de Grote Roel Braas-show die dit jaar weer moet gaan draaien. Na de mislukte wereldkampioenschappen in Nieuw-Zeeland accepteerde de inmiddels 25-jarige roeier dat hij nog niet klaar was voor het skiffen. Hij roeide twee jaar in de Holland Acht en werd daarmee vijfde op de Spelen. Maar de eenmansboot bleef altijd in zijn achterhoofd. Nu Londen achter de rug is wil hij zich weer in zijn eentje bewijzen. En alle kleine beetjes helpen daarbij. De Ergohead winnen in een wereldrecord bijvoorbeeld. Maar ook een van de beste roeiers van de wereld naar de kroon steken.
Braas was niet de enige die naar Amsterdam was gekomen om een wereldrecord te realiseren. Ook de Deen Steffen Jensen, vorig jaar al goed voor de winst én het record, deed mee aan de Ergohead. En hij was lang niet de enige lichte topper. Naast hem op de ergometers zaten Pedro Fraga en Nuno Mendes, de twee roeiers die, begeleid door Mark Emke, namens Portugal vijfde werden in de lichte dubbeltwee afgelopen zomer. Ook Neerlands bekendste roeitweeling Tycho en Vincent Muda had zich ingeschreven. En zo was het lichte veld eigenlijk verrassend goed bezet. Jensen liet er echter geen gras over groeien. Hij spoot weg uit de virtuele startblokken en verbeterde zijn eigen wereldrecord met dertig meter: 6.196 meter. Pedro Fraga ging ook voorbij Steffens oude wereldrecord, maar moest genoegen nemen met de tweede plaats en 6.179 meter. Wel een persoonlijk record, iets waar de Portugees uitermate tevreden over was.
“Respect voor die jongens,” hijgde Tycho Muda achteraf, met zijn hoofd knikkend in de richting van Jensen en Fraga terwijl die elkaar feliciteerden. “Zij gingen echt heel hard. Wat hadden die Deen? Een gemiddelde van 1:36.8? Poeh, dat is wel echt goed. Maar ik ben wel blij dat we Nuño hebben verslagen. Dat geeft toch aan dat we op de goede weg zijn. Het is ook een goede wedstrijd voor ons. Volgend jaar ben ik er gewoon weer bij, dat kunnen we wel gebruiken.”
Los van Braas en de Muda’s waren geen overige roeiers van de equipe of anderszins internationale toppers naar Sportcentrum Universum afgereisd. Het maakte dat de damesvelden mager bezet waren. Zonde. En onnodig. In het juniorenveld zie je namelijk wat er gebeurt als bondscoaches besluiten de Ergohead tot officieel testmoment te bombarderen. Vorig jaar leverde dat een razend spannend gevecht op tussen de zestienjarige meisjes Laila Youssifou en Wies Rebel. Dit jaar trapte Bente Paulis (Salland) in het M16-veld een nieuw record, won Medien van der Laan verrassend van Laila Youssifou in de categorie tot en met achttien jaar en kroonde Simon van Dorp (Willem 3) zich tot kroonprins van het jongensroeien door als vijftienjarige maar net achter te blijven bij de nummers één van het J18-veld, Jaap Scholten. Een mooi plaatje. Tel daarbij op een aantal gemotiveerde aangepaste roeiers en een goede handvol begeisterde ergometerveteranen en je hebt een goede basis voor een wedstrijd die wat glans kan gebruiken. Laat die toppers en middengroepen dus maar komen. En de wereldrecords? Die horen er natuurlijk ook bij een Ergohead. Altijd zo geweest.
Evenement: Amsterdam World Ergohead
Datum: 20 januari 2013
Locatie: Amsterdam
