Tag: Verslagen

Hij wist even niet waar hij het moest zoeken. De ontknoping in de finale van de zware twee-zonder, de apotheose van het roeien op Eerste Paasdag, was voor Roel Braas zelfs zo bizar dat de reusachtige roeier van Okeanos, overmand door emotie, met een gouden kampioenschapsmedaille om zijn nek even stond te snikken op het erevlot. Niet heel vreemd natuurlijk. Na een meticuleus uitgestippelde skiffcarrière met mooie successen in je eerste boordroeiseizoen gelijk Nederlands kampioen worden in de twee-zonder is een jongensboekscenario. Braas biechtte op dat hij de laatste vijfhonderd meter schietgebedjes de strakblauwe hemel in stuurde om maar geen mishaal te maken. “[Diederik] Simon ging zo hard aan, toen moest ik natuurlijk wel mee. Ik had ook niet verwacht dat we het verschil goed gingen maken.” De eindsprint van de Okeanos/Hoop-combinatie bleek verwoestend. Meer op elkaar ingespeelde twee-zonders als Mitchel Steenman en Olaf van Andel (tweede) en Rogier Blink en Nanne Sluis (derde) moesten een antwoord schuldig blijven.

‘Use it or lose it’ was de boodschap die diverse sprekers 20 november meegaven aan de rond 200 veteranenroeiers en coaches tijdens het symposium Van A naar H. Dit symposium was in Wassenaar georganiseerd door RV Rijnland ter gelegenheid van haar negende lustrum. De boodschap heeft betrekking op het feit dat bij het ouder worden spierkracht afneemt, maar dat dit proces sterk vertraagd kan worden door te trainen op hoge snelheid. Dus naast duurtraining ook regelmatig korte snelle intervallen roeien! De boodschap sloot mooi aan bij pleidooien die andere sprekers hielden voor het organiseren van meer 1000-meterwedstrijden voor alle verschillende veteranen¬categorieën en boottypes, waaronder een Nederlands Open Masters Regatta. Om op deze afstand goed te kunnen presteren, moet op hoge snelheid getraind worden. Voorzitter KNRB Eric Niehe berekende dat ongeveer tweederde van alle leden van roeiverenigingen de leeftijdsgrens voor veteraan (27 jaar) gepasseerd is, een niet te verwaarlozen categorie dus. Een deel daarvan roeit wedstrijden.

Het Nederlandse kampioenschap kleine nummers brengt vaak iets meer spanning met zich mee dan de strijd om de titels in de grotere bootklassen. Niet heel verrassend; het NK Klein is meer dan eens een meetmoment voor de absolute top van roeiend Nederland, in tegenstelling tot het NK Groot waarbij de oranje ploegen plichtmatig hun halen komen maken of de titels overlaten aan de subtop van Nederland. Bovendien zitten de toproeiers op het NK Groot veelal met elkaar in één boot, waardoor de concurrentie nagenoeg kansloos is. Op de wedstrijden van de Amsterdamse Roeibond (ARB) was een kentering te zien in dit principe. Niet alleen waren vrijwel alle NK-nummers redelijk goed bezet, ook zorgde bewijsdrang bij veel ploegen voor schitterende onderlinge strijd en snelle tijden.

Na de ‘exhibition race’ werd er voor wat betreft de dames acht al rekening gehouden met een medaille. Dat ook de heren zich naar een plaats op het podium zouden roeien was wat meer verrassend. De twee zilveren plakken aan het eind van de finaleochtend bleken de enige voor de gehele Nederlandse equipe. De finaleplaatsen van de lichte mannen vier-zonder, de dames dubbelvier en de lichte dames dubbeltwee brachten geen medailles, maar wel respectievelijk twee vijfde plekken en één vierde. Tot tevredenheid stemmend? Het aantal medailles en de kleur ervan op deze eerste wereldbeker is hetzelfde als vorig jaar. Er was toen een echter een zilveren plak in het niet-Olympische nummer lichte mannen twee-zonder, nu is het twee keer zilver in de koningsnummers. Gezien de hoeveelheid inschrijvingen en de kwaliteit van de velden mag daarom gezegd worden dat Nederland over de hele linie op koers is voor mooie prestaties.

De finales van de wereldbeker in Bled waren niet voor alle Nederlandse ploegen weggelegd. Nadat in een eerder stadium van het toernooi de lichte mannen dubbeltwee in de achterhoede niet verder kwam dan een zestiende plek overall, konden ook de mannen-skiff en de mannen twee-zonder niet direct meekomen met de concurrentie. Op andere fronten was er echter wel goed nieuws. De lichte mannen vier-zonder bewees op koers te zijn met een uitstekende tweede plek in de halve finale. Na een minder optreden in de voorwedstrijd was de pas geformeerde dames dubbelvier met Nicole Beukers, Chantal Achterberg, Carline Bouw en Annemiek de Haan in de herkansing de beste van vijf. Het Nederlandse kwartet zorgt met deze prestatie mede voor een honderd procent score voor wat betreft het vrouwenroeien. Een half uur voor de race van de dubbelvier plaatste de lichte dames dubbeltwee zich middels een zeer knappe tweede plaats eveneens voor de finale.