Tag: Special

De herfst is de periode van de najaarsklassiekers, maar het is ook de tijd van de afroeiers. Eerstejaars studenten die kennismaken met de roeisport en er toe bewogen moeten worden om te kiezen voor wedstrijdroeien en serieuze sportbeoefening in plaats van voor drinken, roken en af en toe een beetje peddelen. Het is een tijd van competitie, in onderlinge wedstrijdjes. De Asopos Najaarswedstrijden, waarbij het gros van de Nederlandse studentenroeiverenigingen de houten C4-en weer op de botenwagen gooit, is een van de grootste afroeiwedstrijden. Maar het is niet enige, er zijn legio meetmomenten. En één van de beruchtste is helaas verdwenen: de NSLA .

Wedstrijden komen en gaan, ieder jaar weer opnieuw. Nou ja – stiekem niet ieder jaar. Geregeld gebeurt het dat iconische en minder iconische roei-evenementen geruisloos van de kalender verdwijnen. Soms is dat jammer, soms is dat niet meer dan logisch. Lang niet alle wedstrijden zijn immers van het kaliber Koninklijke Holland Beker: groots, massaal en met internationale allure. Door gebrek aan populariteit, daadkracht, organisatievermogen, financiën of andere bijzondere redenen sterven ze een stille dood. Reden voor NLroei om in deze serie specials een aantal wedstrijden uit te lichten. Met vandaag: de University Eights.

De klok slaat vijf uur. Terwijl het in Nederland al lang en breed donker is schijnt de zon nog lustig in Portugal. Rob de Rooij steekt met een glimlach een sigaret op. Hij woont inmiddels alweer 13 jaar in het land, was nauw betrokken bij de opkomst van de lichte succesroeiers Pedro Fraga en Nuno Mendes en kent het Portugese roeien inmiddels als zijn broekzak. De sport is er klein. Rolschaatshockey is populairder. En voetbal natuurlijk. “Daar verliezen we veel roeiers aan,” vertelt De Rooij. “Maar geef ze eens ongelijk: als je daarin je geld kunt verdienen is dat een aanlokkelijk perspectief voor iemand uit een arm gezin.”

Boudewijn van Opstal zit inmiddels alweer bijna een jaar in Indonesië . De oud-coach van Orca, Skøll en Phocas vertrok destijds om als opvolger van Diederik de Boorder, die daarvoor de scepter zwaaide binnen het Indonesische roeien , de Olympische Spelen te bereiken. Die missie mislukte , op een haar na. Maar Van Opstal is volgens eigen zeggen nog niet klaar aan de andere kant van de wereld. In het tweede deel van een special over Nederlandse coaches in het buitenland draait het om de vanzelfsprekendheid van het roeien. “Ik heb een heleboel voor de hand liggende zaken los moeten laten om Indonesië te doorgronden,” vertelt Van Opstal.

Morgenavond staat Nederland om acht uur stil bij alle mensen die sinds de Tweede Wereldoorlog zijn omgekomen door oorlogsgeweld. Ook de Nederlandse equipe in Belgrado zal ongetwijfeld de bekende twee minuten stilte houden als de klok acht keer slaat. Het is op deze avond bijna 67 jaar geleden dat Nederland bevrijd werd. Maar nog altijd zijn er in het collectieve nationale geheugen littekens die nooit volledig zullen helen. Ook op het gebied van de roeisport. Temidden van de vele oorlogsslachtoffers verloren ook talloze roeiers hun leven. Verenigingen werden gesloten, boten kapotgehakt tot brandhout. En tussen al dit geweld stierven ook een roeier en een stuurman die in 1936 in Berlijn in de twee-met deelnamen aan de olympiade. De sportieve strijd in Duitsland groeide uit tot een strijd tot de dood tegen ditzelfde Duitsland.