Iedereen wil dit jaar wel naar Londen. Om te roeien, om de Nederlandse equipe aan te moedigen of gewoon om de veelzijdige Engelse hoofdstad te bezoeken. Maar naar Londen, Canada? Nee, dat klinkt niet bepaald als een interessante vakantiebestemming. Toch was dat de weg van Maarten Hertog, student Industrial Design Engineering aan de Technische Universiteit Delft. Als lid van Proteus-Eretes werd hij volgens eigen zeggen “door de sport gegrepen.” En alleen nadenken over de sport en zelf roeien bleek niet genoeg. “In september 2011 heb ik Hudson benaderd met een voorstel voor een nieuwe voetenbord. Daar waren ze wel in geïnteresseerd. Uiteindelijk heb ik 3,5 maand in Canada gewoond om mijn idee te testen in de vorm van een afstudeerproject.”
Hertog noemt zichzelf een verslaafde. Roeien fascineert hem: de concentratie die nodig is, de vereiste discipline en de teamspirit die eigen is aan het roeien in ploegen. En die houding bracht hem ertoe na te denken over mogelijke verbeteringen. Uiteindelijk kwam hij bij voetenborden uit. “Op dit moment heeft Hudson een voetenbord dat een ander doel heeft dan de meeste (grote) merken in de roeiwereld,” vertelt Hertog. “Het voetenbord is zo gemaakt dat het heel specifiek maar tegelijk ook heel snel kan worden ingesteld. Het nadeel hiervan is dat het Hudson-voetenbord iets zwaarder is dan de concurrenten – 800 tegenover 650 gram.” En 150 gram per voetenbord is veel, zeker als je het hebt over een acht. Dan praat je al gauw over een kilo extra die elke haal moet worden meegesleurd. Twee kilometer lang.
“Hudson maakt al gebruik van koolstofvezel in het fabriceren van de huid,” gaat Hertog verder. “Dat moest ook toe te passen zijn op de voetenborden, vond ik.” Dat mocht de roeier van Proteus-Eretes dus gaan uitproberen in Canada. Van eind december tot begin maart stond hij elke doordeweekse dag in alle vroegte op en pendelde hij met de grote baas of een van zijn collega’s naar het hoofdkantoor van Hudson. In de werkplaats bouwde hij aan de hand van in Nederland verzamelde gegevens een prototype van aluminium en koolstofvezel. “Maar makkelijk was dat niet,” biecht Hertog op. “De eisen staan in zekere zin loodrecht tegenover elkaar: lichtgewicht, stijf, maar toch veel instelmogelijkheden. En dan moet het ook nog eenvoudig te produceren zijn.”
De maanden in Canada waren volgens Hertog extreem leerzaam. Doordat hij dicht op het productieproces zat kon hij met eigen ogen zien hoe de boten worden gebouwd. Hoe het aluminium bewerkt wordt, hoe de koolstofvezel onderdelen worden geproduceerd en hoe het eindproduct uiteindelijk in elkaar wordt gezet. En tussen alle bedrijven door kon hij ook nog wat ontspannen. “Er lag helaas veel ijs tijdens mijn verblijf, dus ik heb niet kunnen roeien. Daarom heb ik me moeten vermaken met de ergometer. Gelukkig had ik daarbij vaak gezelschap van Volker Nolte, de auteur van het boek ‘Rowing Faster’. Hij is echt bezeten van roeien en zal bezig blijven met de sport totdat hij neervalt.”
Inmiddels is Hertog weer terug in Nederland. Maar hoe zit het dan met zijn ontwerp? “Daar kan ik helaas nog niet zo veel over zeggen. Het prototype ziet er veelbelovend uit, maar het vergt nog wel wat uitwerking. Wellicht ziet de Nederlandse roeiwereld het binnenkort terug in een van de boten.”
