Als Eva Mol straks aan de start ligt voor de WK, zit er iets langs de Bosbaan extra gespannen mee te kijken: haar lichtblonde Vion. De Labrador is geen gewone supporter, maar haar hulphond. Hij was ook al aanwezig bij de EK, waar Mol zilver won. Dit roeiseizoen is voor haar een bijzondere mijlpaal. “Voor mij is dit jaar een jaar waarin ik voor het eerst in het Nederlands team zit.”
Als kind kwam ze op de route naar haar oma langs het Groningse Gyas, waarbij haar moeder uitvoerig vertelde over haar eigen roeitijd. Toch dacht ze vroeger dat ze zelf nooit de boot zou ingaan. Mol werd een topsportklimmer, maar dat is een binnensport. “De roeiverhalen bleven toch lokken”, vertelt Mol. Daarom klopte ze in 2020 bij roeivereniging Hemus aan en werd ze nationaal gekeurd als PR1. Helaas bleef dit een korte flirt met de sport, omdat bij Hemus alleen roeimogelijkheden waren als PR2- roeier.
(tekst loopt door onder de crowdfunding-oproep)
Klik hier en doe mee aan de NLroei-crowdfunding, vink aan dat we jouw naam mogen vermelden en maak automatisch kans op een monumentaal boek: Legacy, editie roeien. Alvast bedankt!
Pas in 2022 pakte ze het weer op bij Willem III. Nog geen zes weken later kwam ze aan de start van een wedstrijd in Parijs, zonder dat ze goed wist hoe een roeirace eigenlijk verliep. “Ik was echt nog een beginneling”, stelt Mol. Vanaf 2023 pakte ze het serieuzer aan, met een vaste coach en volgden al snel haar eerste EK en WK. Zo rolde ze, half per ongeluk, een tweede topsportcarrière in.
Aanpassingen
Voor wie niet bekend is met pararoeien: een paraskiff is een bredere en zwaardere boot dan een gewone skiff. Mol heeft een spierziekte, waardoor ze niet zonder steun kan zitten. De boot heeft daarom een vast bankje met rugleuning en zijdrijvers voor stabiliteit. Roeien doet ze vrijwel volledig vanuit haar schouders en armen.
Al het PR1-materiaal wordt bovendien individueel aangepast aan de sporter. Naast een op maat gemaakt roeizitje heeft Mol een aanpassing op haar riemen. Waar de meeste roeiers hun duimen tegen de hendels aanduwen, kan Mol dit niet door haar ziekte. Zij drukt daarom de zijkant van haar handen tegen speciaal aangepaste ringen op de hendels. Een oplossing die, voor zover zij weet, uniek is binnen haar categorie. “Je ziet dat het in het pararoeien echt om die individuele aanpassingen draait. Dat maakt een groot verschil.”
Team Mol
Dat Mol twee topsporten kan combineren, is niet alleen te danken aan haar eigen gedrevenheid en enthousiasme. Ze wordt omringd door een flink team: drie coaches voor het roeien, een coach voor het klimmen en een krachttrainer, die samen haar schema’s op elkaar afstemmen. Zelf beschouwt ze dat als iets heel waardevols. “Het vraagt veel van je omgeving”, zegt ze. Niet voor niets heeft ze het nooit over haar eigen droom om naar Los Angeles te gaan, maar over “onze” droom.
Ook binnen de roeiwereld zelf voelt Mol zich gesteund. Ze heeft een leuke klik met pararoeiers als Bram Graus en David Zeelenberg. “Ik heb goed contact met hen en daar kan ik ook echt van genieten,” vertelt ze. Ook is ze gemotiveerd om het pararoeien in de PR1-klasse in Nederland naar een hoger niveau te tillen. Wat haar daarbij vooral drijft, is de gedeelde mentaliteit binnen de groep: ze vindt het fijn dat iedereen er telkens het beste probeert uit te halen.
Hoodie
Dat doet Mol door kleine doelen te stellen. “Grote doelen kunnen soms ver weg voelen”. En die kleine doelen kunnen ook wat anders zijn dan een snellere tijd neerzetten of een technisch aspect beter onder de knie krijgen. Zo stelde ze zichzelf ooit als doel om een TeamNL-hoodie te bemachtigen. En ja dat lukte. “De technisch directeur van de klimbond kent het hoodie-verhaal, wil me niet kwijt en liet weten dat dit jaar ook een hoodie in het kledingpakket van de klimbond komt”, vertelt Mol enthousiast. Over het algemeen vindt ze trainen sowieso erg leuk en dat probeert ze ook zo te houden.
Wat het roeien haar vooral geleerd heeft, is dat een beperking pas een beperking wordt zodra je jezelf erdoor laat tegenhouden. “Je kunt veel meer dan je zelf denkt.” Het is een boodschap die ze wil meegeven: kijk naar mogelijkheden, niet naar beperkingen. En dat is ook wat Mol tijdens de WK gaat doen. “Ik ga mijn beste race roeien en ik focus op de dingen waar ik invloed op heb, zoals mijn wedstrijdvoorbereiding.” En als ze daarna van het water komt, staat daar dus niet alleen haar team klaar, maar ook een kwispelende Vion.
Skiffeuse Mol (foto: Leo de Keizer).
