Ondanks één medaille overheerst tevredenheid

Slechts één bronzen medaille was de karige oogst van de nationale equipe bij de laatste Wereldbekerwedstrijden in Luzern. Toch keek het merendeel van roeiers en coaches terug op een geslaagde generale repetitie voor aankomende Wereldkampioenschappen in het Franse Aiguebelette. Mark Emke kon in elk geval concluderen dat het matige optreden van de Holland Acht bij afgelopen Europese Kampioenschappen niet structureel was. Net als de andere twee zware mannen ploegen eindigde het vlaggenschip op de ondankbare vierde positie.

De hoofdcoach is ondanks die resultaten een dag na de finales dan ook goed gestemd. “Natuurlijk is het jammer dat ze allemaal net naast het podium staan. Bij de acht scheelde het ook maar een fractie, maar ik denk dat door alle drie ploegen een goeie stap is gezet.” De Amsterdamse coach doelt met name op de Holland Acht, na het EK toch een beetje het zorgenkindje van de equipe geworden. Vanwege een andere trainingsopbouw kwam het octet net als de vier nog weinig in actie, waardoor het gissen bleef naar de exacte vorm van de ploeg. Onlangs was de groep drie weken op hoogtestage in Oostenrijk. Gesteld kan worden dat dat de groep absoluut geen windeieren heeft gelegd. “Naast dat het nu technisch beter loopt, valt het fysiek ook beter op zijn plek. We zaten rond het EK achteraf nog iets teveel in de periode waarbij het vele krachttrainen werd omgezet in aeroob vermogen. Het is opvallend dat iedereen zich nu heel fit voelde.” Toch schrok ook Emke vrijdag even toen zijn ploeg in de voorwedstrijd bijzonder slecht voor de dag kwam. “Het bleken kleine dingen te zijn. Ik dacht op de beelden te zien dat het niet zwaar genoeg stond, waarna we de afstelling voor de herkansing hebben laten staan.” Met harde wind tegen roeide de ploeg vervolgens een uitstekende race die winnend werd afgesloten. Voor de finale werd de afstelling vervolgens iets zwaarder gezet. “Het was net het verschil in ritme dat we nodig hadden” aldus Emke.

Om de schaduwboot achter de acht, de vier-zonder, hoefde Emke zich het hele weekend geen zorgen te maken. Zeer verrassend won de vier met Harold Langen, Peter van Schie, Vincent van der Want en Govert Viergever vrijdag de halve finale. Ervaren ploegen als Groot-Brittannië en Duitsland misten daar zelfs letterlijk de boot. In de finale zat er helaas niet meer dan een vierde plaats. Desondanks had het kwartet indruk gemaakt. “De halve finale winnen is echt wel wat. In de finale maken ze helaas net en paar fouten. Dan zijn ze wat onstuimig met energie verspillen” aldus de hoofdcoach. Het is een kwestie van ervaring beaamt ook Emke. Ondertussen heeft de ploeg wel zijn visitekaartje afgeleverd. Iets wat Mitchel Steenman en Roel Braas al drie weken eerder hadden gedaan in Varese. Ook gisteren roeide het duo lang vooraan. En dan in een race met een stuk betere tegenstand. “Iedereen was hier, dus we weten waar we staan. Natuurlijk sta je liever op het podium met een medaille om je nek, maar we moeten reëel zijn. We zitten pas vijf weken samen in de boot, dus we zullen in vergelijking met de rest hopelijk nog meer progressie kunnen maken” laat Steenman weten. Het tweetal pakte onderwijl ook nog de algemene prijs van de Wereldbeker mee. “Ook niet iets wat je vaak overkomt.”

Josy Verdonkschot heeft ondanks de medaille van de dubbelvier iets meer zorgen. De hoofdcoach vrouwen zag zijn vrouwen acht met een vijfde plaats flink teleurstellen en dat terwijl de ploeg in vergelijking met het EK was versterkt met de twee-zonder van Olivia van Rooijen en Ellen Hogerwerf. De doelstelling van olympische kwalificatie bij het WK in Aiguebelette waarbij de boot bij de beste vijf moet eindigen, lijkt nu ver weg. Mede omdat de Verenigde Staten, China en Rusland er nog bijkomen. Verdonkschot: “Dit is inderdaad niet goed genoeg en een hoofdbrekertje. We moeten nu kijken of deze prestatie een incident is of dat het structureel is.” Dat wil de coach over enkele dagen doen als ploegcoach Titus Weijschede en ook de roeisters weer terug zijn van een paar dagen vrijaf. De geroeide tijden tijdens trainingen en beelden van de wedstrijden zullen dan nader bestudeerd worden. Ook de prestatie van de twee-zonder van Kirsten Wielaard en José van Veen zal tegen het licht gehouden worden. Het duo, dat een paar weken terug een onderlinge trial tegen Jenny de Jong en Lies Rustenburg ruimschoots won, eindigde als negende, wat voor olympische kwalificatie (eerste elf) eveneens op het randje zou zijn. Toch zal de oorspronkelijke twee van het EK vermoedelijk niet meer van stal gehaald worden. “Die keuzes zijn eigenlijk al gemaakt. Daarnaast zijn de topploegen daar echt buiten categorie, dat hebben we dit weekend weer gezien. We moeten in elk geval eerst zien of de acht de stap kan maken richting de medailles.”

Gelukkig kon Verdonkschot wel tevreden zijn met het optreden van de prioriteitsboot dubbelvier dat als enige een medaille meenam vanuit Luzern. “We hebben nu vijf races gevaren en steeds zaten we binnen drie seconden van de Duitsers. We houden gelijke tred met de stappen die zij zetten.” De ploeg met Nicole Beukers, Chantal Achterberg, Inge Janssen en Carline Bouw roeide in de finale naar eigen zeggen zelfs een mindere race. “De eerste deel was erg rommelig en onrustig. Gelukkig ging het na 1200 meter lopen, maar we kunnen echt nog veel beter, strakker en ritmischer” aldus Beukers na afloop. Het klinkt veelbelovend, want met hun sterke eindsprint hebben ze een duidelijk wapen in handen waarmee ze nu al bijna het zilver pakten. Ook over de lichte vrouwen dubbeltwee (achtste) was Verdonkschot te spreken. “De verschillen zijn hier nu eenmaal heel erg klein. Ze hebben laten zien over voldoende snelheid te beschikken alleen lukt dat nog niet vier races achter elkaar.” Gezien de mindere winter van Ilse Paulis en een druk studieschema van Maaike Head verwacht Verdonkschot komende weken nog wel progressie te maken. Overigens blijft de samenstelling van deze boot ongewijzigd. De lichte vier-zonder en de Muda’s eindigden op de zesde en zevende positie. Wat betreft de laatste boot niet gek gezien de moordende concurrentie in dat nummer, toch voldoet het nog steeds niet aan de eerder uitgesproken ambities van de mannen en de coaches.