Twee dagen na de door Cambridge ruimschoots verloren Boatrace kan Jasper Holst soms nog steeds niet geloven dat hij heeft verloren. De student Real Estate Finance wilde de eerste Nederlander worden die namens zijn universiteit het prestigieuze evenement op zijn naam zou schrijven, maar moest uiteindelijk concluderen dat concurrent Oxford een duidelijk maatje te groot was. Over zijn toekomst twijfelt de in Zwitserland opgegroeide Holst nog. Wellicht dat hij nog voor een tweede master op gaat.
Meteen bij de start kwam Cambridge al in de problemen. De roeiers waren duidelijk nog niet klaar om te vertrekken toen de kamprechter zijn vlag naar beneden haalde. De ploeg met Holst op de boegpositie was daardoor duidelijk minder snel weg en liep meteen tegen een achterstand op van bijna driekwart lengte. “Onze stuurman hield zijn hand omhoog toen de kamprechter ‘Attention’ zei, dus wij gingen ervan uit dat er nog niet gestart zou worden. Maar toen hoorden we toch ineens ‘Go!’. Omdat je vanwege de stroming niet je riem alvast verticaal in het water kan zetten, moesten we dat alsnog ineens doen waardoor stuurboord flink diepte” vertelt een gedesillusioneerde Holst. Alle zeilen moesten vervolgens worden bijgezet om Oxford weer te naderen. Iets waar Cambridge vervolgens goed in slaagde. “Uit dat stuk kreeg ik ook vertrouwen. We hebben altijd al een goede doorstart gekend en eigenlijk kwamen we vrij gemakkelijk langszij” aldus de roeier.
Tot aan Hammersmith Bridge gingen beide ploegen gelijk op. Dit was precies het moment dat de boot van Holst begon aan een lange voordelige binnenbocht. “Oxford heeft het daar heel goed gedaan. Net voor de bocht plaatsten ze een flinke tempoversnelling. Ik zag het uit mijn ooghoeken en iemand anders ook. We schreeuwden nog dat we mee moesten gaan, maar vervolgens gebeurde er eigenlijk niets. Toen was het game over en konden zij de wedstrijd bepalen.” Aan verwijten doet de Nederlander niet, ook niet naar stuurman Ian Middleton die daar volgens critici misschien strakker had kunnen sturen. “We werden gewaarschuwd door de kamprechter en we wisten dat hij streng zou zijn. Volgens mij hadden we verder ook de goede lijn te pakken.”
Wat volgde was nog een lange weg naar huis onder slechte omstandigheden. Uitgebreid nagepraat en geanalyseerd waar het mis ging, hebben de roeiers niet. “Dat is verder aan de coaches. Na de race stelt niemand meer vragen. Nu is het hoofd omlaag en doorgaan met leven.” Holst wil dan ook niet al te diep ingaan op de reden waarom het is misgegaan. Van een veronderstelde verkeerde fysieke aanpak – reserveboot Goldie verloor ook in het tweede deel, nota bene na een voorsprong van anderhalve lengte uit handen te hebben gegeven – wil hij dan ook niet weten. “Bij zo’n dramatisch verschil als bij Goldie lijkt het eerder dat iemand persoonlijk geknakt is, anders gebeurt zoiets niet. En wij hebben in eerdere sessies laten zien dat we het wel konden en hebben ons ook uitstekend voorbereid. Daar lag het zeker niet aan. Ik denk eerder dat we gewoon moeten concluderen dat Oxford net wat meer topatleten in huis had.”
Erg veel tijd om te treuren heeft Holst ook niet. Later deze week staan er belangrijke tentamens op het programma. “Natuurlijk spookt de race nog geregeld door mijn hoofd, maar ik probeer me maar zo goed mogelijk te focussen. Met veel koffie gaat dat wel.” Pas na deze periode gaat hij samen met zijn coach verder denken over zijn toekomst en de rest van het seizoen als er nog leuke wedstrijden zoals Henley Royal Regatta op het programma staan. “Ik heb wel alvast bedacht dat ik nog wel graag een teamsport wil blijven doen. Ik zit er aan te denken om nog een tweede master hier te doen zodat ik nog een jaar kan blijven. Maar daar ga ik pas later over nadenken. Nu ben ik vooral nog erg verward en teleurgesteld.” Roeien voor de nationale equipe in Nederland lijkt uitgesloten. “Als ik een telefoontje krijg, wil ik het misschien nog wel overwegen, maar zoals het nu naar uit ziet is nog een jaar in Cambridge een reëlere optie.”
