Braas pakt met Holland Beker eerste grote hoofdprijs

Geen oerkreet, geen brul vanuit het diepste van de ziel van Roel Braas. Nee, de winst van de Holland Beker werd in eerste instantie bescheiden gevierd. Een gebalde vuist; naar de buitenwereld maar ook naar zichzelf. Eindelijk was het gelukt om een grote internationale wedstrijd winnen. Op de kant was het publiek op dat moment nog altijd in extase. De honderden mensen hadden hun droomscenario zien uitkomen: Roel Braas versloeg in een onderling duel regerend olympisch kampioen Mahé Drysdale en zorgde ervoor dat er voor het eerst in achttien jaar weer een Nederlander met de Holland Beker kon pronken. “Deze had ik nog niet”, grijnsde de hoofdpersoon op het erevlot.

Op een zonovergoten Bosbaan begon het rond de klok van drie al voorzichtig te broeien. Natuurlijk was de Ladies Trophy interessant, en het was mooi dat Kim Crow (Australië) in een topveld had gewonnen van Emma Twigg (Nieuw-Zeeland – tweede), Ekaterina Karsten (Wit-Rusland – derde) en regerend olympisch kampioene Mirka Knapkova (Tsjechië – vierde). Maar het draaide stiekem maar om één ding: zou het Roel Braas lukken om de Holland Beker op zijn naam te schrijven, achttien jaar na de laatste Nederlandse zege van Koos Maasdijk in 1995?

Voorafgaand aan de wedstrijd werden Braas al kansen toebedicht. Drysdale was weliswaar een indrukwekkende naam, maar de Nieuw-Zeelander was niet ‘racefit’. De afgelopen tien maanden rustte de 34-jarige skiffeur uit na zijn loodzware olympische campagne. Drysdale hield zich bezig met leuke dingen: hij draafde op bij sponsorfeestjes en amuseerde zich op sportief gebied met dingen die ver van de roeisport staan. Hij deed mee aan Coast to Coast, een sportmarathon door de woeste Nieuw-Zeelandse natuur. Hij voltooide een heuse Iron Man-triatlon. En zijn voorbereiding op de Holland Beker bestond uit het beklimmen van de Kilimanjaro: een week geleden stond hij nog op de top.

Maar ook een niet honderd procent fitte Drysdale verliest niet graag. De vijfvoudig wereldkampioen in de skiff was tot het gaatje gegaan om Braas voor te blijven. Tijdens de ceremonie zag Drysdale wat witjes om zijn neus en het duurde na de wedstrijd even voordat hij weer bekomen was. “Na 1.500 meter roeien hoopte ik dat ik het vol zou kunnen houden, maar de wedstrijd duurde tweehonderd meter te lang”, analyseerde de Nieuw-Zeelander na afloop. “Maar alle lof voor Roel. Hij heeft het goed gedaan.”

De race van Braas was volwassen te noemen. De eerste jaren van zijn skiffcarrière was de roeier van Okeanos nog grillig. Hij liet zich beïnvloeden door weersomstandigheden, was tijdens wedstrijden soms teveel afgeleid door zijn tegenstanders en het ontbrak hem aan technische handigheid om zijn indrukwekkende vermogen kwijt te kunnen. Maar sinds zijn olympische avontuur in de Holland Acht lijkt de roeier Roel Braas te zijn gegroeid. Zoveel bevestigde hij ook voor de camera’s van de NOS. “Het is toch wel een proces [om topsporter te worden]. Nu heb ik die ervaring wel in mijn achterzak, en dat helpt ontzettend.”

Tijdens de finale van de Holland Beker hield Braas het hoofd koel. Triton-roeier Harold Langen sprintte er vandoor maar moest al gauw het onderspit delven. Drysdale nam vanaf dat punt de regie over. Met zijn machtige halen probeerde de Nieuw-Zeelander weg te komen van de rest van het veld, maar Braas en de lichte Portugese roeier Pedro Fraga lieten hem niet ontsnappen. Gedegen roeiend maakte Braas zijn halen, zich niet gek laten makend door de druk die op zijn schouders lag en de Nieuw-Zeelandse titaan die twee banen verder roeide.

Driehonderd meter voor het eind plaatste Braas een beslissende versnelling die Drysdale niet kon beantwoorden. Het publiek raakte op dat moment door dollen heen – zou het dan echt gaan gebeuren? Even leek de droom alsnog uiteen te spatten toen de ontketende Belgische skiffeur Hannes Obreno nog hard op kwam zetten, maar Braas had dat volgens eigen zeggen al zien aankomen. “‘Je komt er niet nog een keer langs’, dacht ik”, vertelde Braas, verwijzend naar een wedstrijd in Gent begin dit jaar waar hij zich in de laatste paar honderd meter had laten inpakken door Obreno. “Dat ging ik me niet nog eens laten gebeuren.”

Met vereende krachten hield de roeier van Okeanos zijn Belgische belager van het lijf en kwam hij in 6:47,96 over de finish. Een nieuwe persoonlijk record. De eerste Nederlandse winnaar van de Holland Beker in achttien jaar. De olympisch kampioen verslagen. En de allerbelangrijkste: afgerekend met de reputatie van de oude Roel Braas – de wat onhandige spierbundel die nog niet goed genoeg was voor de top. Reden genoeg om de vuist te ballen, ook al was het besef van de bijzondere prestatie ook uren na de wedstrijd nog niet doorgedrongen. De nuchterheid regeerde toen nog. Braas relativeerde zijn winst en blikte vooruit op de wereldbekerwedstrijden in Luzern en het WK in Zuid-Korea. Dan wil hij weer finale varen, ook mee kunnen doen met de groten der aarde. Een waarheid als een koe. Maar vandaag regeert nog een andere waarheid: dat Roel Braas de Holland Beker wist te winnen in 2013 en dat dit een prestatie van formaat is.

In de media
NOS: “Roeier Braas gaat voor eigen succes” (video)
NOS: “‘Beresterke’ Braas wil olympisch goud”
Telegraaf: “Roel Braas wint Holland Beker”
Telegraaf: “Braas: deze beker had ik nog niet”
NUsport: “Roel Braas wint Holland Beker”
Sport1: Braas boekt bijzondere Holland Beker-zege“
AT5: “Roeier Roel Braas de snelste op de Bosbaan”