Bij aanvang van hun olympische missie trokken zij gouden schoenen aan. Het flonkerende schoeisel op het voetenbord van hun boot was het symbool van hun doel: goud in Peking. Goud en niets anders is het geworden. Marit van Eupen en Kirsten van der Kolk vlinderden op de roeibaan van Shunyi na een rustig begin langs de lichte dubbeltweeën van Duitsland, Canada, Finland, China en Griekenland. Olympisch goud voor het Nereus-duo, goud voor Nederland. Een minutieus plan van aanpak door de beide roeisters onder aansturing van hun perfectionistische coach Josy Verdonkschot leidde naadloos tot gehoopte uitkomst. Het Wilhelmus schalde over het water van Shunyi. Honderden fans zongen uit volle borst mee met de beide roeisters.
,,Dit was het waard, juichte Marit van Eupen bij het erepodium tegenover Piet Teeling van de NOS Radio. ,,Dit is super. We hebben heel wat tegenslagen gehad, maar die hebben we professioneel aangepakt. Goud is een superbeloning. Ook voor Josy, want hij heeft het besloten dat we het weer samen moesten proberen. Zonder hem zouden we er niet eens over hebben gedacht. Over de race zei Kirsten van der Kolk: ,,Dit is de olympische finale, iedereen wilde er snel vandoor gaan, maar dan moet je het lef hebben rustig te beginnen. In de halve finale kwam onze push iets te laat, daarom versnelden we nu eerder, gingen we naar voren maar bleven we ook geduldig. Het gelukt. Het is niet te bevatten!
De olympische titel van de 32-jarige Van der Kolk en de 38-jarige Van Eupen was de zesde in de 108-jarige historie van het Nederlandse roeien bij de Olympische Spelen. In 1900 wonnen François Brandt en Roelof Klein in Parijs met een onbekend gebleven Frans jongetje in Parijs de twee-met-stuurman. In 1924, eveneens in Parijs, waren Teun Beynen en Willy Rösingh de besten in de twee-zonder. Jan Wienese veroverde in Mexico 1968 goud in de skiff. In Seoul 1988 schreven Ronald Florijn en Nico Rienks geschiedenis en Atlanta 1996 was de mijlpaal voor de Holland Acht.
Het zevende goud voor Nederland had een voorgeschiedenis. Kirsten van der Kolk en Marit van Eupen vormden een sterk en snel duo in de lichte dubbeltwee. Dat bewezen zij met het winnen van de wereldbeker in 2003 en het olympische brons bij de Spelen in Athene. Van der Kolk stopte eind 2004, trouwde met oud-roeier Pepijn Aardewijn en werd moeder van een dochter, Nike. Marit van Eupen ging verder. Solo behaalde zij de wereldtitel skiff lichtgewicht in 2005 en 2006. Zij was op dat moment veruit de beste Nederlandse roeister. Maar één ding ontbrak op haar erelijst, olympisch goud.
Marit van Eupen wilde het nastreven. Zij meldde zich bij de selectie voor de vrouwenacht waarvoor René Mijnders uit Zwitserland was teruggekeerd. Van Eupen selecteerde een tijdje mee, roeide in tweetjes, maar voelde zich niet happy wegens gebrek aan zekerheden over een plek in de acht. Op dat moment werd de vrouwenacht als de meest kansrijke Nederlandse boot op olympisch goud gezien. Van Eupen stapte uit de selectie, ging weer solo, won in München haar derde wereldtitel skiff.
Intussen was een ander olympisch plan al geboren. Bij het NK had Van Eupen weer eens met Van der Kolk geroeid. De moeder was wel een beetje blijven roeien. Josy Verdonkschot, levenspartner van Marit, voerde op zijn computer duizenden getallen in. Uitslagen en tussentijden van mogelijke concurrenten en talloze vergelijkingen leidden tot zodanige kansenberekeningen dat het drietal er vol voor kon gaan. Prestaties gedurende het nu afgelopen seizoen leidden tot optimisme, zeker toen in Poznan de kwalificatie voor Peking gemakkelijk was afgedwongen. Gemakkelijk was het evenwel niet. Van der Kolk kreeg te maken met blessure en persoonlijk verdriet door het overlijden van haar vader.
De finale naar het goud verliep volgens eigen plan. Rustig beginnen en de versnelling plaatsen bij de kilometer. Van der Kolk en Van Eupen kwamen zesde te liggen. Wellicht daarom versnelden zij wat eerder, na zon 750 meter. De tussensprint bracht hen vooraan. Alleen de Finsen Sanna Sten en Minna Nieminen stribbelden tegen, maar gingen er na 1750 ook aan. Zij moesten tevreden zijn met zilver. De Canadesen Melanie Kok en Tracy Cameron versloegen op de bubbeltjeslijn de Duitsen Berit Carow en Marie-Louise Draeger voor het brons. Kirsten van der Kolk droeg de overwinning op aan overleden vader, huilend. ,,Hij wilde dit.
De lichte vier-zonder-stuurman met Gerard van der Linden, Marshall Godschalk, Ivo Snijders en Paul Drewes finishte in de finale als zesde. Goud was voor Denemarken, zilver voor Polen en brons voor Canada.
NOS Video:
