Thuisland Australië heeft de meeste medailles gewonnen tijdens de eerste wereldbekerwedstrijd van 2013. Met veertien plakken – vier goud, vijf zilver en vijf brons – hadden de Aussies in het landenklassement een straatlengte voorsprong op Groot-Brittannië en Nieuw-Zeeland, respectievelijk de nummers twee en drie. De Kiwi’s waren echter de morele winnaar: vijf Nieuw-Zeelandse ploegen kwamen als eerste over de finish, en dat terwijl grote vedetten als Mahe Drysdale en de mannen twee-zonder met Hamish Bond en Eric Murray niet eens mee was naar Sydney. Veel waarde zullen de Nieuw-Zeelanders echter niet hechten aan de prestaties, daarvoor is het nog te vroeg in het seizoen en deden er te weinig landen mee.
Penrith Lake, de roeilocatie van de Olympische Spelen van 2000, lag er prachtig bij de afgelopen paar dagen. Alles riep om een mooi toernooi: zonnige omstandigheden, warm water, slechts een zuchtje wind en in tegenstelling tot dertien jaar geleden geen verdwaalde groene stipjes langs de roeibaan maar een mooie bomenrij. Jammer genoeg waren er tijdens de wereldbekerwedstrijd meer eenden op het water te vinden dan boten. Normaal gesproken hebben watervogels geen kans om midden op roeimeer te gaan liggen. Door de constante stroom aan Empachers, Filippi’s, Hudsons en motorbootjes zijn de rietkragen de beste optie. Maar de Australische eenden konden ongestoord midden op het water dobberen, enkel plaatsmakend voor de plastic indringers als het noodzakelijk was.
De World Cup in Australië was als verwacht een relatief rustige bedoening. Slechts negentien landen – waaronder Ghana, Zimbabwe, Viëtnam en Singapore – hadden de moeite genoemen om naar het land af te reizen. Hoewel de organisatie er veel aan gedaan had om landen naar Sydney te halen lieten de meesten verstek gaan. Erkende roeinaties als Italië, Duitsland en ook Nederland zagen een lange, dure reis naar de andere kant van de wereld niet zo zitten voor een wereldbekerwedstrijd vroeg in het seizoen. Ook toen de organisatie bereid bleek om de reiskosten te vergoeden bleef het merendeel van de Europese naties thuis. Liever in de kou wachten tot het Europese circus weer begint dan een dag in het vliegtuig zitten – om over botenvervoer nog maar te zwijgen.
Het heeft wat verwends. Grootmachten als Amerika, Canada, Australië en Nieuw-Zeeland moeten allen jaar in jaar uit ver reizen willen ze mee kunnen doen aan wereldbekerwedstrijden en WK’s, die overwegend in Europa plaatsvinden. Aan de andere kant is de houding van de thuisblijvers ook te begrijpen. Het seizoen is nog lang, de toppers moeten ook nog een (dure) reis maken naar Zuid-Korea en in een post-olympisch jaar staat alles in het teken van opbouwen, niet snoepreisjes. Om nog maar te zwijgen van turbulente coachomwentelingen die niet alleen in Nederland maar ook over de grenzen hebben plaatsgevonden. De inspanningen van wereldroeibond FISA om grote roeitoernooien wat meer over de wereld te verspreiden blijft daarom voorlopig weinig succesvol. Het is een herhaling van zetten: ook twaalf jaar geleden, toen de eerste wereldbekerwedstrijd van het seizoen in New Jersey werd gehouden, kwam lang niet iedereen opdagen.
Dat neemt echter niet weg dat er geroeid werd. Sommige wedstrijden waren niet bijzonder spannend, maar in andere velden kwamen ploegen juist tot leuke prestaties. Zo voer olympisch kampioene Helen Glover samen met haar nieuwe partner Polly Swann een indrukwekkende race in de vrouwen twee-zonder. Wist je niet beter, dan had je als toeschouwer zo kunnen denken dat je nog te maken had met het geoliede duo Glover/Stanning. Maar laatstgenoemde is teruggekeerd naar haar functie als kapitein in het Engelse leger en zal minimaal een jaar in Afghanistan zitten. Hoewel Glover in december nog aangaf dat ze hoopte dat Stanning snel terug in de boot zou stappen zal het succes met nieuwkomer Swann haar wellicht op andere gedachten. Er is in ieder geval geen reden om de stekker uit de nieuwe twee te trekken.
Een andere opmerkelijke prestatie kwam op het conto te staan van Australië. De vrouwenacht van het thuisland, in Londen nog door velen gezien als een feestploeg die buiten de bond om olympische kwalificatie had afgedwongen, verraste vriend en vijand door de eerste ploeg sinds juli 2006 te zijn die Amerika verslaat. De Australische dames schoten als raketten uit de startblokken, hadden op een goed moment bijna anderhalve bootlengte voorsprong, en konden mede daardoor een sterk oprukkende Amerikaanse acht voorblijven in de eindsprint. De tijd, 6:06,98, was bovendien lang niet slecht. Begrijpelijkerwijs waren de Australische dames extatisch, geholpen door het gezichtsverlies dat de Amerikanen leden.
Belangrijke kanttekening is echter dat de Amerikaanse acht slechts drie roeisters in de ploeg had die in Londen olympisch goud wonnen in het nummer. Taylor Ritzel was daarvan de enige met frisse benen. Meghan Musnicki en Caroline Lind waren ’s ochtends al een keer de baan over geweest: 2,5 uur voor de start van de acht kwamen ze als tweede over de streep in de finale van de vrouwen twee-zonder. Musnicki en Lind waren lang niet de enige Amerikaanse vrouwen die ervoor kozen om dubbel te starten. Van skiff naar dubbelvier, van dubbeltwee naar dubbelvier, van twee-zonder naar acht: als het wereldrecord
De Amerikaanse dames stonden bij lange na niet alleen in hun geëxperimenteer. Driekwart van de gouden Engelse mannen vier-zonder zat in de acht. Richard Chambers, in Londen nog roeiend in de lichte vier-zonder van de Britten, startte voor de lol in de lichte dubbeltwee, won dat veld en zou achteraf zeggen dat hij “blij was dat zijn bankje er niet af schoot”. Nieuw-Zeelander Peter Taylor, winnaar van olympisch brons in de lichte mannen dubbeltwee, ging juist in de tegenovergestelde richting van dubbeltwee naar lichte vier. Dat legde hem geen windeieren: zijn ploeg won afgetekend van de rest in een tijd van 5:58,98 – bijna even snel als de winnende tijd bij de zware mannen. Nog meer voorbeelden? Australiër James McRae was vanuit de dubbelvier in de twee-zonder gekropen. Duitser Jost Schömann-Finck, die een jaar sabbatical heeft in Australië en min of meer op eigen houtje meedeed, startte in de skiff zowel licht als zwaar en won in beide velden een medaille.
De eerste wereldbekerwedstrijd van het seizoen had daarom iets koddigs; alsof er een verjaardag gevierd werd waarvoor een net iets te grote zaal afgehuurd was. In plaats van een groots festijn aan Penrith Lake met duizenden toeschouwers, live uitzendingen op de nationale Australische televisie en met toproeien op het water was het een gezellig gebeuren met opmerkelijke combinaties, dubbelstartende ploegen en exotische winnaars – Zuid-Korea won mede dankzij een laag aantal inschrijvingen de eerste wereldbekermedailles ooit. Allemaal leuk, maar het was niet het beoogde roeifeest waar de organisatie naar op zoek was. Volgend jaar krijgen de Australiërs echter een nieuwe kans, want ook in 2014 zal de eerste wereldbekerwedstrijd van het seizoen in Sydney worden verroeid. En wie weet is de rest van de wereld er dan wel bij. Het zou het feest in ieder geval completer maken.
De volledige uitslagen van de eerste World Cup van 2013 zijn hier te vinden.
Evenement: Samsung World Rowing Cup I
Datum: 22 t/m 24 maart 2013
Locatie: Sydney (AU)
