Gure Heineken is een prooi voor Nereus

Net als vorig jaar kroonde de oude acht van Nereus zich tot de beste mannelijke acht van de Heineken Roeivierkamp. De ploeg van de 42-jarige vedette Diederik Simon was in een curieus verlopen vierkamp beter dan de achten van Skadi en Gyas/Aegir. Waar de topachten normaliter de incidenten overlaten aan de eerstejaars waren de meest opmerkelijke momenten echter te bespeuren bij de oude achten van Skadi en Nereus. Simon, die als vanouds op de slagpositie was gekropen bij de Amsterdammers, kon er na afloop wel om lachen. “Het hoort erbij”, grinnikte de vijfvoudig olympiër. “Het houdt het wel spannend, hè.”

Misschien was spannend echter niet het goede woord. De oude acht van Skadi was na één afstand al kansloos voor de eindzege. De ploeg van Mitchel Steenman zag zich genoodzaakt om de 2.500 meter in rustig tempo af te leggen. De oorzaak? Een kapot roertje. Zelfs in de flauwste bochten moesten de Rotterdammers de riemen vol in het water steken om stuurvrouwe Elke Jurres te assisteren. De ploeg van Skadi, vooraf gezien als een van de kanshebbers op de eindzege, maakte wat provisorische reparaties op de Hoop om vervolgens de 250 meter te domineren. “Het is klote natuurlijk”, reageerde een teleurgestelde Mitchel Steenman. “Het weekend had er heel anders uit kunnen zien. Maar ik ben wel blij met twee afstandsmedailles.”

De start van de de tweede afstand van de Heineken voor de eerste divisie mannenachten was overigens flink vertraagd. Het had er alle schijn van dat de Nereus-acht – die als eerste richting het thuishonk afgeschoten werd en geen tegenstand had – zich ervan wilde vergewissen dat alle deining en golven van de divisies onder hen was weggeëbd en men kon profiteren van een gladgestreken Amstel. Het was zelfs bondscoach Mark Emke opgevallen. “Dat was gewoon schandalig”, vond de voormalig profcoach van Nereus, die afwisselend vanaf zijn fiets langs de kant de wedstrijd in de gaten hield en in de veteranenboot van zijn burgervereniging RIC meeroeide.

De (lichte) voorkeur die de organisatie en starters van de Heineken Roeivierkamp hebben voor al het bordeauxrode is al tijden geen geheim. Maar als zelfs de Razende Reporters, voor het overgrote deel toch bestaand uit Nereïden met een gekleurde bril op, zich afvragen of er niet sprake is van matchfixing weet je dat je jezelf op glad ijs aan het begeven bent. Niet dat Nereus de vierkamp onterecht won, overigens. Op de afsluitende vijf kilometer waren Diederik Simon en de zijnen met afstand de besten. En eerder op de dag had een zevental roeiers van Nereus nog de enige overgebleven concurrent, Aegir/Gyas met op slag Rogier Blink, verslagen.

Een zevental roeiers? Jazeker. Halverwege de wedstrijd schoot de riem van Nereus-roeier Peter van Schie namelijk plotseling uit de dol. De nummer drie van de Amsterdammers koos er vervolgens voor om niet de balans te verstoren en gewoon stil te zitten. De riem minder leek het goed gestarte Nereus niet te deren. De rommelig ogende Gyas/Aegir-combinatie had geen enkel antwoord op hun concurrent. “Het was gewoon slecht”, zuchtte Rogier Blink. “De sprintafstanden liepen niet. Het is toch kennelijk moeilijk om een Groningse acht te maken met roeiers van Aegir en Gyas erin. Kennelijk komt dat toch niet bij elkaar.”

Wie verwacht had dat Nereus blij zou zijn met de overwinning op Gyas kwam bedrogen uit. Van Schie werd getrakteerd op een onvervalste Amsterdamse scheldkanonnade van zijn ploeggenoten die niet konden geloven dat hij zijn dol niet fatsoenlijk had dichtgedaan bij het wegroeien. De toeschouwers kregen van dit alles gelukkig niks mee – zij luisterden met een glimlach op het gezicht naar de zin en onzin van het commentaar, of dronken binnen een kopje koffie of thee om warm te worden. Ondanks de bijtende kou en de snijdende wind waren er redelijk wat mensen op de wedstrijd en Nereus afgekomen. Niet zoveel als anders – daarvoor was het weer toch echt te winters – maar het peloton dat langs de Amstel trapte was toch behoorlijk. Ingepakt in thermokleding, mutsen, wanten en warme winterschoenen fietsten velen met hun favorieten mee.

En ze hadden dit jaar een ruime keuze. Een recordaantal van 370 ploegen, waaronder veel buitenlandse teams, had zich gemeld op de Amstel. Een veld dat van de groei geprofiteerd had was dat van de eerste divisie dames dubbelvieren. De afgelopen jaren was dat veelvuldig een wedstrijd tussen een handvol ploegen, maar voor de 41e editie van de Heineken Roeivierkamp hadden zich welgeteld elf ploegen ingeschreven. De strijd aan de top was bovendien lange tijd om te snijden. Skadi/Maas/Laga-combinatie met olympiër Maaike Head, die haar eerste wedstrijd voer sinds haar enkelbreuk in oktober vorig jaar, lag na de eerste dag nagenoeg gelijk met tegen Njord en Skøll/Nereus. Pas op de tweede dag wist de Skadi-combinatie afstand te nemen van de concurrentie, om op de vijf kilometer definitief met de tegenstad af te rekenen.

Bij de eerste divisie damesachten hadden zich vier ploegen ingeschreven, maar Skøll kwam uiteindelijk toch niet opdagen. Dat betekende dat het zou gaan tussen Proteus-Eretes, dat bijna nooit een oude damesacht op het water weet te leggen, en erkende vrouwenverenigingen Orca en Nereus. De Utrechtse dames lieten er geen gras over groeien. Onder leiding van slagvrouwe Claudia Belderbos werd op de eerste dag een groot gat geslagen met Nereus. Laastgenoemde vereniging nam met winst op de 5.000 meter nog wel sportieve revanche, maar kwam nog flink wat seconden tekort om Orca echt te bedreigen voor de winst. Proteus-Eretes van kopvrouwe Chantal Achterberg kon geen vuist maken en werd derde.

Na afloop van de wedstrijd werd er alleen door echte die-hards nageborreld op Nereus. Het merendeel van de roeiers, coaches en toeschouwers ging zo snel mogelijk weer richting huis om de verkleumde ledematen wat op te warmen. Een blokje hout op de kachel, een warme douche en een kop hete soep – daar had men zin in. Tegen die verlangens konden zelfs de warmtekanonnen van Nereus niet opboksen.

Morgen een uitgebreid verslag van de eerstejaars achten op de Heineken Roeivierkamp.