Met de hakken over de sloot

Een vijfde plek in de finale was net voldoende voor de Nederlandse vrouwenacht om zich vandaag voor de Olympische Spelen te kwalificeren. Het was, zoals dat zo mooi heet, met de hakken over de sloot. De ploeg van Susannah Chayes kende veel tegenslag in Bled: liefst zes roeisters van de acht hadden gedurende de periode in Slovenië te kampen met een virusinfectie. Hoofdpijn, misselijk, algehele malaise; iedereen had wel ergens anders last van. Vanochtend vroeg werd in allerijl besloten dat Roline Repelaer van Driel niet fit genoeg was om mee te varen, waardoor Femke Dekker werd ingeschakeld om de plek van de roeister van Triton op te vullen. Wat dat betreft mag het een wonder heten dat de acht na vijfhonderd meter aan de leiding ging. Na dat veelbelovende begin zakte de vrouwenacht echter steeds verder weg. Gelukkig bleven de Chinezen in baan 1 ver achter bij het veld en kwamen de olympische tickets niet in gevaar.

Op het botenterrein lieten de roeisters hun emotie de vrije loop. De tranen waren een mix van opluchting en deceptie. Bij de ploeg overheerste het gevoel dat men op weg was naar iets moois, misschien wel een gouden medaille. Ondanks het rommelige verloop van het toernooi en het feit dat veel roeisters niet bepaald fit waren bleven de roeisters geloven in een goede afloop. “Ik dacht dat naar een medaille aan het roeien waren, dat we de Amerikanen gingen pakken. Het ging zo lekker in het begin”, zei Jacobine Veenhoven. “Ik heb echt alles gegeven in de finale.” De olympische tickets bleken voor de vrouwen een schrale troost. “We kwamen hier natuurlijk voor iets anders”, vond Carline Bouw. De olympische kwalificatie was wel belangrijk, zo leek de roeister van Skøll te willen zeggen, maar na een seizoen met een fiks aantal mooie plakken en een wereldbekeroverwinning hadden kwam een vijfde plaats in de WK-finale als een flinke kater.

Bij technisch directeur René Mijnders overheerste volgens eigen zeggen meer een gevoel van opluchting dan van teleurstelling. Dat is wel begrijpelijk na een voor Nederland toch wat bizar verlopend toernooi. Had de dames acht zich hier niet gekwalificeerd dan had men ongetwijfeld iets uit te leggen aan het NOC*NSF. Het spreekt immers niet echt van een positieve lijn als van de drie prioriteitsboten die de KNRB namelijk heeft aangewezen – de mannen acht, de vrouwen acht en de lichte vier-zonder – maar eentje directe kwalificatie voor Londen afdwingt.

Daar tegenover staat dat Nederland nog drie ploegen in de running heeft voor de olympische startbewijzen. De mannen vier-zonder en de lichte dames dubbeltwee varen allebei op zaterdag hun halve finales, en maken zelfs als ze niet tot medaillestrijd kunnen doordringen nog kans zich te kwalificeren. Ook Rogier Blink en Nanne Sluis kunnen dat nog. De twee roeiers Gyas hadden een zware loting voor hun halve finale in de twee-zonder. Nieuw-Zeeland, Italië en Griekenland streden de afgelopen twee jaar al mee aan de voorkant van het veld, dus de kans was klein dat de Nederlanders zich in dat gevecht konden mengen. Slagman Rogier Blink gaf na de herkansing al aan te hopen dat de concurrentie een steekje zou laten vallen. Dat was niet het geval. Verstandig genoeg besloten Blink en Sluis daarom na een meter of 700 net als de Serven de gashendel los te laten. In de B-finale van zondagochtend wachten immers nog twee sets met tickets. Om die te bemachtigen is alle energie nodig.

Door het uitblijven van een medaille bij de dames acht stevent Nederland op eenzelfde resultaat af als vorig jaar: een toernooi met een klein aantal finaleplaatsen en één plak. Mocht de niet-olympische dames vier-zonder morgen een medaille winnen – en die kans is groot – lopen we in ieder geval niet met lege handen weg uit Bled. Maar of dat een bevredigend resultaat is? Niet bepaald, nee. Natuurlijk zijn de prestaties niet echt representatief vanwege de hoeveelheid door ziekte getroffen roei(st)ers. Maar daar moet in de toekomst wel een oplossing voor gevonden worden. Het is enigszins ironisch dat de KNRB vandaag aankondigde een samenwerkingsverband aan te gaan met DSM, dat en passant ook op zal treden als ploegsponsor van de nationale vrouwenacht. Op het gebied van materiaal en voeding is volgens het onderzoeksbedrijf nog veel te winnen. Dat laatste weet de Nederlandse equipe inmiddels: een simpel virusje kan al genoeg roet in het eten gooien.