Het langzaamste kindje van de klas

Was gisteren nog de dag van Nederland, dan was het vandaag het tegenovergestelde. Vier boten van de nationale equipe kwamen in actie, maar alle vier kwamen ze achter het veld aan gestrompeld. Toegegeven, de vrouwen vier-zonder deed in de baanindelingswedstrijd met Australië een wedstrijdje om wie het rustigst kon ED’en. Weinig representatief. Maar Marie-Anne Frenken kwam in haar halve finale van de lichte vrouwen skiff niet verder dan plek vijf, en moet tijdens haar eerste wereldkampioenschap genoegen nemen met de B-finale. Ook de lichte mannen twee-zonder moest in de finale genoegen nemen met de voorlaatste plek. De Holland Acht had veel goed kunnen maken, maar de prioriteitsboot in het zware roeien was geen schim van de dominante en agressieve ploeg die de afgelopen dagen op het meer van Bled rondvoer. De Holland Acht eindigde, tot teleurstelling van het oranje publiek, technisch directeur van NOC*NSF Maurits Hendriks en afgevaardigden van hoofdsponsor Aegon, ver achter aartsvijand Duitsland dat zijn wereldtitel prolongeerde.

De roeiers van de acht hadden naderhand weinig verklaringen voor het geheel. De wind werd veelvuldig aangehaald als excuus, om daar gelijk aan toe te voegen dat de weeromstandigheden natuurlijk geen excuus móchten zijn. Voor de camera’s van de NOS, die de wedstrijd live uitzond op Nederland 1, sprak Sjoerd Hamburger van een off-day. “De makkelijkste uitkomst is om zo snel mogelijk van A naar B te komen, maar het was vanaf punt A, vanaf haal vijf ongeveer, al te slecht.” De blikken van de roeiers zeiden verder genoeg: het wereldkampioenschap was ondanks het binnengehaalde ticket uitgelopen op een flinke deceptie. “In de voorwedstrijd voeren we niet agressief genoeg, in de herkansing was het wel agressief maar moest het gewoon iets netter, en nu was het geen van beiden.”

Van alle roeiers uit de acht was Roel nog het meest vocaal. De voormalige skiffeur kon maar niet begrijpen waarom de acht zich zo had laten kennen. “Als je hier ligt, als beste ploeg van Nederland, en je kan niet eens boot recht houden, dan heb je toch echt iets verkeerd gegaan. We zijn gewoon niet constant genoeg om in alle omstandigheden te presteren. Daar moeten we nog hard aan werken komend jaar. We weten dat we het in ons hebben.” Voor Braas was het extra mooi geweest als hij met een medaille naar huis had kunnen gaan. Zijn vriendin zit hoogzwanger thuis en kan elk moment bevallen. De bootjongste van de Holland Acht vertrok daarom vrij snel na de finale richting hotel en vliegveld om op tijd Braas junior te kunnen begroeten.

Dat de lichte twee-zonder vandaag achteraan eindigde in de finale is niet eens zo opmerkelijk. Slagroeier Joeri Bruschinski had gisteren, ten tijden van de halve finale, al lood in zijn benen, en vandaag was het niet anders. “We hebben ons daarnaast een beetje laten verrassen. Ondanks dat je weet dat er een motorbootje naast je vaart schrik je van de golven. Eigenlijk ging alleen de laatste 200 meter echt lekker.” Door hun vijfde plaats op het WK heeft de lichte twee wel A-status verdiend. Een vreemde situatie, zo beaamde ook Bruschinski, aangezien alleen zij en niet de olympische boottypes binnen licht roeiend Nederland nu financiële ondersteuning krijgen van het NOC*NSF.

Cru gezegd kregen de Nederlanders vandaag roeiles. En helaas bleek oranje het langzaamste kindje van de klas. Morgen zijn er nieuwe mogelijkheden om aan te tonen dat het, in de woorden van Sjoerd Hamburger, inderdaad een ‘off-day’ was. Als de vrouwenacht kwalificatie afdwingt door bij de eerste vijf te eindigen, en de mannen vier-zonder zich in de halve finale bij de eerste drie weet te roeien krijgt het Nederlandse roeien ongetwijfeld een zoen van de juffrouw. Dan volgt die tien met de griffel later nog wel.

Roel Braas snapt niet dat de boot niet recht lag