MÜNCHEN – Merijn van Oijen, stuurman van de Nederlandse Acht, schrijft regelmatig naar NLroei om verslag te doen van de voorbereidingen voor de wereldkampioenschappen. Hierbij het eerste verslag vanuit München. De equipe is daar inmiddels al een week op trainingskamp om de laatste puntjes op de i te zetten. Woensdag vertrekt de equipe naar Luzern.
De locatie van het hotel is iets noordelijk van München, in Oberschleißheim om precies te zijn. Daar staat een gezellig hotel waar we met zijn allen in wonen. Naast het hotel liggen de paleistuinen van Schloß Schleißheim, waar je even kunt ontspannen door een wandelingetje te maken of gewoon op een bankje te zitten. De meesten slapen echter, of hangen voor de tv zoals het echte roeiers betaamt.
We trainen op de Olympische roeibaan van München (1972), die hier op een 5 tot 10 minuten rijden vandaan ligt. Aangezien we hier met de auto vanuit Nederland gekomen zijn is dit vervoer geen enkel probleem.
Wat betreft het weer mogen we niet klagen. Ondanks dat er af en toe wat water uit de hemel komt hebben we voldoende zon en is het niet koud. Met de wind valt het ook erg mee, dus de omstandigheden om te trainen zijn redelijk optimaal te noemen. Wat wel apart is, is dat er ook andere landen op dezelfde baan trainen. Normaal gesproken is dat niet het geval. De Australische dames trainen hier en de Egyptische equipe (dat zijn uitsluitend mannen). Het klinkt misschien wat druk op deze manier, maar voordat je 2 kilometer baan vol hebt met roeiboten moet je aardig wat boten op het water hebben. Op het WK wordt het straks natuurlijk behoorlijk wat drukker! Toch is het wel oppassen. Van de week is de Egyptische mannenacht al op een dubbeltwee met lokale roeiers gebotst en moesten de Austrlische vrouwen uit de acht vol in de ankers om niet op de betonnen muur aan het eind van de baan te klappen (de stuurvrouw probeerde een analyse te maken van onze vrouwenacht, de verkeerde ploeg dus)
Verder is er niets bijzonders te melden over het “drukke scheepvaartverkeer”. Voor ons als 8+ is de drukte eigenlijk wel leuk, want nu kunnen we afstandjes varen tegen een directe concurrent. Het is goed om startjes te doen tegen de Egyptische acht, want zij waren op de WorldCup hier een maand geleden het snelst van allemaal over de eerste 500m….
Die 500m hebben we afgelopen woensdag gedaan en dat was erg goed voor het zelfvertrouwen, want we waren ruim een seconde sneller! Aan de mate van ergernis bij hun coach af te leiden was het zeker niet hen bedoeling om achter te liggen… Blijft natuurlijk de vraag hoe moe zij waren en wij, maar dit soort dingen zijn zeker leuk. In Luzern zullen we wel zien wat het waard is.
Sinds Rene Mijnders samen met de hoofdcoaches de trainingsprogramma’s opstelt is er naast het roeien redelijk wat tijd om uit te rusten. Dat was in het verleden wel anders. Vooral de ploegen van Korzeniowski trainden altijd veel meer en diens roeiers zagen niet veel anders dan een boot en (etens)bord en een bed. Met de nieuwe benadering hebben de roeiers wel eens het idee dat ze niet genoeg doen, maar naast het vertrouwen van de Nederlandse roeiers in Rene Mijnders merken we allemaal ook dat het zeker niet langzamer gaat!
Dat uitrusten gebeurt natuurlijk nog steeds hoofdzakelijk voor de TV en in bed, we zijn ons immers aan het voorbereiden op een WK en neit op vakantie. Mentale ontspanning is echter iets anders dan fysieke ontspanning en in dit licht worden er de nodige uitstapjes gemaakt. Delen van de equipe hebben het centrum van München bezocht, zijn naar Dachau geweest, hebben het Olympisch Park bezocht en hebben auto’s bekeken in het BMW museum. Het lichte gedeelte van de groep fietst en rent bovendien wat dichter bij het hotel rond, bijvoorbeeld in de paleistuinen.
Ikzelf ben wat aan het skeeleren langs de baan, hardlopen in “de tuin” en het tennissen bij de baan. Daar zit de tennisschool van Nikki Pilic, voormalig bondscoach van Duitsland en trainer van o.a. Boris Becker. Gelukkig hoef je niet goed te zijn om er te mogen spelen, dus huren we er elke 2e dag een baantje. We zijn in dit geval Rene Mijnders en Theo Nass (fysiotherapeut) en ik. Morgen gaat een hele groep coaches mee die nog nooit getennist hebben. De meesten hebben dan s’ middags vrij, want ‘s ochtends wordt er hard gevaren, namelijk 4 x 500m op maximale snelheid. De roeiers zijn dan zo moe (en rustig), dat de coaches met een gerust hart het hotel durven te verlaten…. (dat is natuurlijk een grapje).
Nou goed, het is tijd om te trainen.
Tot later,
Merijn van Oijen
Foto’s
