86 Jaar en nog altijd actief op het water: Bien van der Dussen begon al op haar zestiende met roeien. Tussendoor hockeyde en tenniste ze ook nog, maar uiteindelijk keerde ze terug naar haar geliefde sport. Roeien zit dan ook in de familie. Zo vertelt zij dat haar grootmoeder het al deed. “En mijn moeder roeide bij De Maas in Rotterdam.” Daar maakte Bien zelf ook haar eerste halen.
Nog voordat haar lessen begonnen, legde ze al boten in het water. Na een lessenreeks van zes weken samen met vier andere meisjes, was ze afgeroeid in een overnaadse boot. Daarna stapte ze over naar een skiff, al bleek dat avontuur van korte duur. “Ik ging prompt om, midden op het water, daarna heb ik het een tijd niet meer gedaan”, vertelt ze lachend.
O Popoi
Later ging ze roeien in Utrecht bij Viking, of eigenlijk bij O Popoi. Dat was een onderafdeling van UVSV, de studentenvereniging voor vrouwen, die bij Viking was ondergebracht. Daar deed ze mee aan stijlraces. “Ik moest eerst 1000 meter zo netjes als mogelijk roeien en op de terugweg 1000 meter zo hard als ik kon.” De boot werd geleend van Triton, omdat Viking nog geen acht had. De riemen waren wel eigen bezit. Binnen de roeisport werd veel gemengd geroeid en dat voelde voor Van der Dussen heel vanzelfsprekend.
Of ze ooit verschil merkte tussen jongens en meiden binnen de roeisport? Nee, eigenlijk niet. Jongens gingen misschien harder en waren wat sterker, maar daar bleef het volgens haar bij. “Op de middelbare school roeide we al gemengd.” Zo is ze ook opgevoed: meisjes mochten evenveel als jongens. Voor haar draaide roeien daarom nooit om man of vrouw zijn, maar gewoon om samen sporten.
De ouders van Bien tijdens hun verlovingsroeitocht (tekst loopt door onder de foto).
En zoveel jaren later is Bien van der Dussen nog altijd actief binnen de roeisport. Ze roeit bij haar TOR in Tilburg niet alleen zelf nog, maar coacht en stuurt ook. Skiffklasjes begeleiden, een acht sturen of vanaf de kant coachen met een stoel erbij: niets is haar te gek. Vooral het contact tussen de mensen binnen de sport spreekt haar aan. Iedereen trekt goed met elkaar op en dat vindt ze mooi. “Het geeft voldoening en het is heel prettig om te doen.”
Juist dat plezier is voor haar de reden dat ze blijft roeien. Haar motto? “Zo lang ik er nog in en uit kan, stap ik de boot in.” Niet alleen de dieren langs het kanaal, zoals ijsvogels en ganzen, maken het bijzonder, maar ook de mensen die ze onderweg ontmoet en spreekt. Voor Van der Dussen blijft roeien daarom een prachtige sport. Haar advies is dan ook duidelijk: ga roeien, want het is een sport die je gewrichten niet belast en die je daarom tot op hoge leeftijd kunt beoefenen, zelfs op je 86e.
