Ze zijn een opvallende verschijning bij nationale wedstrijden dit jaar. Opeens zijn er enkele skiffeurs in onbekend blauw en wit. Het zijn een paar fanatieke leden van roeivereniging Honte uit Middelburg. Eén van hen, Zarah van der Putten, wint zelfs wedstrijden. Waar komt deze plotselinge Zeeuwse dadendrang vandaan en hoe lukt het om in een weinig topsportminnende omgeving aan wedstrijdroeien te doen? NLroei zocht een van de roeisters op.
Zoals meestal met dit soort vraagstukken is het vaak toeval dat ineens ergens bijzondere dingen gebeuren. Een paar enthousiastelingen vinden elkaar en stuwen elkaar naar bepaalde hoogte. Het lijkt ook op te gaan voor Van der Putten, lichte roeister Sanne van den Tol en in iets mindere mate Jacob van de Kerkhof. Een kanoër van nationaal niveau, die dit jaar een enkele nationale wedstrijd roeide en volgend jaar in Utrecht wel fanatiek aan de bak gaat. “Ik roei zelf eigenlijk al vrij lang op recreatief niveau en startte elk jaar de Abeelenrace (een lokale wedstrijd begin oktober, red). Ik dacht er soms aan om echt nationale wedstrijden te gaan starten maar als je alleen bent, zet je zoiets minder snel door” vertelt Van der Putten, die eerder al fanatiek aan klassiek ballet en judo deed. Naast het roeien is ze ook nog eens paaldanseres en geeft ze elke maandag daarin les. “Het is een leuke aanvulling op het roeien. Je gebruikt ook al je spieren van je lichaam en het is in de boot ook handig dat ik lenig ben.”
Als ze op de Honte de eveneens ambitieuze Van den Tol tegenkomt, is ze dan ook snel enthousiast om fanatieker te gaan roeien. “Nadat we vorig jaar beiden de Asopos Najaarswedstrijden hadden gestart, hebben we besloten ervoor te gaan.” Het betekende meteen een regime van dagelijks trainen dat inmiddels zelfs is uitgebouwd naar negenmaal in de week. Een schema dat zeker niet onder doet voor hun landelijke concurrenten. Begeleiding krijgen ze van vader Van der Putten, die in de jaren ’90 zelf lang wedstrijdroeier was bij Die Leythe.
De wedstrijdroeiers zorgen wel voor enige commotie bij de kleine club die nog nooit eerder nationale wedstrijdroeiers kende. “Er wordt heel wisselend op gereageerd. Er is een groep die het fantastisch vindt en trots is op het feit dat wij de Honte op nationaal niveau vertegenwoordigen, maar er is ook een groep die vindt dat we nu eenmaal geen wedstrijdvereniging zijn.” Ook qua materiaal is het behelpen. Beide vrouwen gebruiken weliswaar Empacher-skiffs, maar ze stammen uit midden jaren ’90. “Het is niet ideaal, ze hebben allebei bijvoorbeeld ook een scheur in de taft, maar we zijn blij dat het überhaupt kan.” Inschrijvingen en botentransport moeten ze zelf betalen. Al wordt dat laatste eveneens gedaan door vader Van der Putten. “Hij heeft de wherry-wagen wat bijgesteld zodat onze drie bootjes er nu net op kunnen” zegt Van der Putten lachend.
Toch is het niet compleet toevallig dat er ineens jonge mensen in de regio Middelburg willen wedstrijdroeien. De stad kent sinds tien jaar met de Roosevelt Academy – een soort University College – een eigen opleiding. Zowel Van den Tol als Van de Kerkhof komen daar vandaan. De 22-jarige Van der Putten doet Social Work aan de Hogeschool Zeeland in Vlissingen. “Daar zijn voor zover ik weet geen andere studenten die willen roeien.” Het bevestigt het beeld van ook andere steden dat vooral hoogopgeleide studenten willen roeien. Niet dat het overigens storm loopt met aanmeldingen. Honte telt op zijn 230 leden slechts tiental studenten. “Ze denken er wel aan om een eigen vereniging op te richten. Een naam, Odin, hebben ze zelfs al, maar omdat het maar een kleine groep is en mensen snel weer afstuderen zit er weinig schot in de zaak.”
Ondanks de beperkingen in haar omgeving durft Van der Putten wel hardop te dromen over een topsportcarrière. Een bezoek bij afgelopen WK op de Bosbaan zorgde ervoor dat de Zeeuwse met een lengte van 1.82m zich opgaf voor Project 2020. Ze kwam helaas niet door de selectie. “Het was een mooie ervaring maar ik voelde me met mijn 70 kilo erg smal tussen al dat geweld.” Haar eerste jaar als wedstrijdroeister heeft haar alleen maar gemotiveerd verder te gaan. De kwaliteiten lijkt ze in huis te hebben. Niet voor niets won de Middelburgse bij de Damen Raceroei Regatta in een sterk veld al de Nieuwelingen skiff. In de dubbeltwee was ze succesvol tijdens de ZRB.
“We zijn natuurlijk helemaal nieuw in deze wereld en we kijken onze ogen uit. We krijgen ook leuke reacties en complimenten. Ik heb met een meisje Euros gedubbeld en ben daar ook een paar keer wezen trainen. De sfeer is daar zo anders dan wat wij gewend zijn. Er zijn activiteiten voor iedereen en je kan er met zijn allen eten. Als er dan een acht aankomt en precies gelijk uitstapt, vind ik dat ook prachtig om te zien.” Haar clubgenoot Van den Tol onderging hetzelfde bij Orca. Van der Putten is er dan ook van overtuigd dat ze door wil met de sport, maar beseft dat ze dan op termijn de Honte moet verlaten voor een plek met meer faciliteiten. “Volgend jaar studeer ik als het goed is af en dan blijf ik sowieso hier trainen maar voor daarna moet ik inderdaad verder kijken. Misschien dat ik ergens iets in deeltijd ga studeren.”
