Hoewel 2015 net begonnen is, kijkt NLroei nog één keer terug op het afgelopen jaar. Ondanks dat het voor het Nederlandse roeien niet een bijster succesvol jaar was, waren er gelukkig ook genoeg positieve zaken te vieren. In navolging van het ter zielen gegane blad Roeien, dat in samenwerking met deze website begin deze eeuw een aantal keer een verkiezing van Roeier van het Jaar organiseerde, keert dit nu terug. De lezers van NLroei beslissen via een poll wie er uiteindelijk als winnaar uit de bus komt. Stemmen kan tot eind januari.
Roeier van het Jaar
Mitchel Steenman
Op het eerste gezicht is Mitchel Steenman geen logische naam in deze lijst. De Rotterdammer kwam in de twee-zonder met Rogier Blink op het eigen WK op de Bosbaan niet verder dan een tiende plek en in Luzern moest het duo zich terug trekken wegens ziekte. Eén week eerder zette Steenman echter een heroïsche overwinning op zijn naam. In Henley stapte hij op het allerlaatste moment in de boot met zijn Frans/Canadese zwager en tevens toproeier in de skiff, Julien Bahain, en roeide vervolgens het hele veld naar huis. Zodoende viel zonder enige voorbereiding de prestigieuze Silver Goblets and Nickalls’ Challenge Cup voor het eerst sinds 1975 (Roel Luijnenburg en Harry Droog) in (deels) Nederlandse handen. Daarnaast pakte de roeier van Skadi nog het zilver bij het EK op slechts 0,24 seconde van het goud. En laten we eerlijk wezen, het was niet Steenman zijn schuld dat zijn maatje in het tweede deel van het seizoen niet meer fit was.
Tycho en Vincent Muda
De Amsterdamse tweeling wordt als één persoon genomineerd. Niet alleen omdat beide mannen voor de buitenwacht amper uit elkaar te halen zijn, maar vooral omdat hun prestaties amper voor elkaar onder doen. Vincent won dit jaar het NK Klein en de Hel van het Noorden, maar Tycho was weer de snelste bij de Skiffhead en de Silverskiff. Daarnaast zorgde laatstgenoemde ervoor dat sinds december beide broertjes exact hetzelfde persoonlijke record op de ergometer hebben (6.13.2). Gezamenlijk bemachtigden de Muda’s, in misschien wel het meest competitieve veld van het internationale roeien, als een van de enige Nederlanders een finaleplek bij het WK op de Bosbaan. Een prestatie van formaat en de ploeg laat daarmee zien nog steeds progressie te maken in de lichte dubbeltwee.
Ilse Paulis
Hoewel de pas 21-jarige roeister van Nereus ook gemakkelijk genomineerd had kunnen worden als Talent van het Jaar (de prijs voor Amsterdams sporttalent won ze al en ze werd tevens genomineerd voor de landelijke prijs), denken wij dat Ilse Paulis ook goede kans maakt op de echte titel. Ten eerste was daar dat indrukwekkende optreden in de skiff bij de Wereldkampioenschappen onder de 23 jaar. De niet mis te verstane concurrentie (winnares van het zilver Aikaterini Nikolaidou won bij het WK op de Bosbaan ook het zilver en de nummer 3, de Belgische Eveline Peleman, het goud) werd op een gigantische afstand gezet en haar techniek in die race kan als uitstekend voorbeeld dienen bij (inter) nationale coachcursussen. Maar daar bovenop won ze als slagvrouw ook nog eens het goud in de lichte vrouwen dubbelvier bij het WK. Van druk had Paulis naar eigen zeggen geen last. In een lawine van geluid loodste zij haar ploeg ook nog eens naar een indrukwekkend wereldrecord.
Chantal Achterberg
Je zal haar zeer zeker niet horen opscheppen over haar prestaties. Chantal Achterberg van het Delftse Proteus is oer-bescheiden. Begin dit jaar deed ze het rustig aan omdat ze haar studie moest afronden en bondscoach Josy Verdonkschot zette haar dan ook aanvankelijk noodgedwongen in de skiff. Het bleek een meesterzet. Bij de Europese Kampioenschappen leek Achterberg in de finale gedoemd tot een plek in de achterhoede. Tot de eindsprint aanbrak. De kleine maar explosieve roeister denderde als een TGV door het veld en vlak voor de finish leek het er zelfs even op dat ze olympisch kampioen Mirka Knapkova de baas was. Helaas mocht dat niet zo zijn, slechts 0,28 seconden scheidde haar van de titel. Het leverde een uitnodiging op voor de Great Eight van beste roeisters ter wereld, die bij de grootste roeiwedstrijd van de wereld, de Head of the Charles, van start ging en uiteraard won.
Ploeg van het Jaar
Lichte vrouwen dubbelvier
De meest voor de hand liggende nominatie is natuurlijk die van onze enige wereldkampioenen. Terwijl het overgrote deel van de nationale equipe (licht) teleurstelde, stegen Mirte Kraaijkamp, Lisa Wörner, Maaike Head en Ilse Paulis juist boven zichzelf uit. De druk was extra hoog geworden toen bleek dat het qua medailles bij de druk bezochte wedstrijden aan de Bosbaan op hen aan zou aankomen. In een indrukwekkende race werd naar de gouden medaille geroeid waarmee de Nederlandse eer werd gered. Niet alleen voor de technische staf, maar ook voor organisatie en sponsoren een hele opluchting. Ter tegenwerping dat dit alles enkel in een niet-olympisch nummer plaatsvond: de tijd van 6.15.95 was een enorme verbetering van het wereldrecord en een waar de zware Nederlandse dames maar net aan konden tippen.
Junioren Holland Acht
Stevige concurrentie zal komen van misschien wel de meest spraakmakende medaille van een Nederlandse ploeg dit jaar. Nog nooit behaalde een jongens acht het podium bij Wereldkampioenschappen voor junioren. De eigengereide bondscoach Ronald Florijn riep bij zijn aanstelling dat dit mogelijk was en kreeg twee jaar later gelijk. Middels flink wat hulp van een zeer getalenteerde groep van Willem III uit Amsterdam en zeer bevlogen verenigingscoach, maar het buiten de normale grenzen durven denken, leverde resultaat op. Vorig jaar strandde de poging van de brutale jonge honden nog in de B-finale, dit jaar was zilver achter het ongenaakbare Duitsland het resultaat voor Melvin Twellaar, Jeroen Oortwijn, Jaap de Jong, Koen van den Herik, Maarten Hurkmans, Simon van Dorp, Roel van Broekhuizen, Max Ponsen en stuurman Just Ponsen. En wat misschien nog wel knapper is: een nieuwe generatie toptalenten staat alweer te trappelen.
Holland Vier
Het lijkt misschien een gekke nominatie in een jaar dat de wereldtitel moest worden ingeruild voor een teleurstellende vierde plaats. Maar laten we wel wezen: in een olympisch nummer haalde verder geen enkele ploeg een medaille bij Wereldbekerwedstrijden. De Holland Vier met Boaz Meylink, Mechiel Versluis, Olivier Siegelaar en Robert Lücken is nog steeds het vlaggenschip van het Nederlandse roeien en bewees dat met een zilveren medaille bij de hoog aangeschreven Rotsee Regatta in Luzern. Daarnaast was het met de ondankbare vierde positie de enige olympische boot die een rol van betekenis wist te spelen tijdens de finales aan de Bosbaan.
Lichte mannen dubbeltwee onder 23 jaar
We hadden hier uiteraard ook de Muda’s kunnen nomineren, maar misschien past een nominatie beter bij een ploeg die een prijs wist te pakken. In de lichte dubbeltwee roeiden Conno Kuyt en Bart Lukkes bij de Wereldkampioenschappen onder 23 jaar naar een prachtige zilveren medaille. Iets dat sinds 2002 (Gerard van der Linden en Ivo Snijders) niet meer was voorgekomen in dit nummer. Ze eindigden daarbij niet ver achter de Duitse concurrenten die het hele jaar stuivertje wisselde met de Muda’s. Van een directe confrontatie met de Muda’s kwam het tot spijt van het Delftse duo nooit, maar dat zij het hen in elk geval moeilijk zouden hebben gemaakt, staat als een paal boven water. Kuyt en Lukkes zijn nu onderdeel van de boordgroep, maar bondscoach Jeroen Spaans sluit niet uit dat zij komende jaren nog in de dubbeltwee zijn te bewonderen. Lonkt zelfs Rio voor dit tweetal?
Coach van het Jaar
Josy Verdonkschot
Als bondscoach vrouwen was Josy Verdonkschot dit jaar verantwoordelijk voor alle vrouwen. Minpunt was dat de zware sectie in geen enkele finale bij het WK te bewonderen was. Dat werd echter ruimschoots goed gemaakt door de gouden medaille van de lichte vrouwen dubbelvier. Hoewel de Amsterdamse coach officieel geen ploegcoach was van deze boot (dat was Kirsten van der Kolk), speelde hij echter wel een grote rol in het proces en wist de juiste snaar bij deze vrouwen te raken. Niet alleen won de ploeg soeverein, de wereldtitel werd ook nog eens geprolongeerd.
 |
Willem Jan de Widt
Voor Njord behaalde Willem Jan de Widt successen in de jaren ’80 en won zodoende viermaal de Varsity. Sinds 2013 is hij bij Willem III zeer actief als juniorencoach en dat doet hij bijzonder verdienstelijk. Onder zijn leiding werd de Amsterdamse vereniging weer de meest toonaangevende roeivereniging voor jongens in Nederland. En nog veel belangrijker, hij was de dragende kracht achter de Junioren Holland Acht die afgelopen jaar de baanbrekende zilveren medaille won bij de Wereldkampioenschappen. Veel daarvan straalt af op bondscoach Ronald Florijn, maar het echte werk werd toch echt gedaan door De Widt en zijn collega-coach Paul Hartog.
Jeroen Spaans
Op de voorgrond zal je Jeroen Spaans niet snel zien. Dat hij als enige coach erin slaagde bij de Wereldkampioenschappen twee olympische boten in de finale te krijgen, was een verdienste van formaat, maar werd door vrijwel geen enkel medium opgepikt. De voormalig roeier van de Twente Vier kende geen gemakkelijk voortraject. Zonder enige noemenswaardige ervaring werd hij in 2008 aangesteld als hoofdcoach van het toenmalige HvA-project, een voorloper van de nu bestaande RTC’s. Als coach van de Muda’s bleef hij zich ontwikkelen, maar met de succesvolle lichte vier-zonder die hij halverwege het jaar overnam van Rob Jonkman, liet hij definitief zien ook met andere roeiers succes te halen.
 |
Harmen Eefting
Op bijna elke vereniging zijn profcoaches inmiddels de norm, dus wordt het steeds lastiger daar bovenuit te steken. De relatief onervaren coach Harmen Eefting lukte dit afgelopen jaar wel. Hij kreeg bij zijn eigen vereniging Njord de leiding over de eerstejaars ploegen en presteerde daarmee ver boven verwachting. Zowel de lichte als de zware dames wonnen het klassement en ook beide mannen achten kwamen goed mee. Voor de Leidse vereniging stond dit in schril contrast met het recente verleden, waarbij in deze velden meestal achteraan werd geroeid. Hiermee heeft Eefting laten zien de cultuur op een vereniging in één jaar weten om te laten draaien.
Talent van het Jaar
Marieke Keijser
Het is een raadsel hoe ze het doet, want in aanleg is Marieke Keijser met haar 60 kilo een zeer smal gebouwde lichtgewicht roeister. Maar toch wist zij een bronzen medaille te veroveren bij de Wereldkampioenschappen junioren in het Duitse Hamburg. Iets dat zeker de laatste twintig jaar niet was voorgevallen. En dan nog te bedenken dat Keijser ook volgend jaar nog in het juniorenveld kan starten: een glansrijke carrière lonkt. Pluim daarbij ook voor roeivereniging De Maas en coach Thomas Notermans die na Annick Taselaar en Anne-Marie Schonk een derde uitstekende lichte roeister wist voort te brengen.
Simon van Dorp
De roeier van Willem III is met zijn Junioren Holland Acht ook als ploeg genomineerd. Uiteraard was het al knap dat hij zich als eerstejaars 17/18-roeier in deze ploeg wist te roeien, maar het echte huzarenstukje leverde hij pas afgelopen maand af. Bij de ergometertesten wist Van Dorp als eerste Nederlandse junior ooit onder de zes minuten te roeien: 5.58.9 was zijn tijd en volgens bondscoach Florijn kan hij nog harder. Het spreekt voor zich dat hij met deze tijd zich ook als seniorroeier uitstekend zal ontwikkelen.
Karolien Florijn
Richting 2020 en 2024 gaat de roeibond nog veel plezier krijgen van vrouwelijk talent. Want achter Paulis, Keijser, maar ook bijvoorbeeld Laila Youssifou, staat de volgende jonge topper al te trappelen. Als dochter van een olympisch kampioen en een Duitse toproeisters zit het qua genen wel goed en dat blijkt ook uit de prestaties van de afgelopen jaar pas 16-jarige Florijn. Niet alleen werd er in de skiff zilver gewonnen bij de Coupe de la Jeunesse, maar in het najaar wist de roeister van Die Leythe bij de Tromp Boat Races zelfs Marieke Keijser te verslaan. Dat belooft nog wat voor komend seizoen.
Foto’s
