Acer Nethercott, de stuurman van de zilveren Britse acht in Peking, is afgelopen zaterdag op 35-jarige leeftijd overleden. Nethercott, die in de aanloop naar de Olympische Spelen van Londen nog een gooi deed naar de stuurpositie van de Britse mannenacht, bezweek aan de gevolgen van een hersentumor die 2,5 jaar geleden bij hem ontdekt was. Vanuit de internationale roeiwereld is verslagen gereageerd op het trieste nieuws van Nethercotts overlijden. Ook in Nederland, waar roeiers als Gerritjan Eggenkamp, Sjoerd Hamburger en Roel Haen de bescheiden maar gepassioneerde stuurman meemaakten in hun roeitijd bij Oxford.
“Hij was een enorm slimme en aardige jongen,” vertelt Hamburger. “Voor mij was hij ook een mentor, een goede vriend. Hij liep al erg lang rond in Oxford en heeft me ontzettend geholpen toen ik president werd van de Oxford University Boat Club. Ik heb daar heel veel gesprekken met hem over gevoerd. Dat hem dit nu overkomt is verschrikkelijk triest. Ik wist dat het niet zo goed met hem ging, maar het nieuws van zijn overlijden kwam toch heel plotseling.”
Nethercott kwam in 1996 aan in Oxford en klom geleidelijk aan omhoog in de rangen der stuurlieden. Hij begon zijn carrière aan het roer van de vrouwenachten in de donkerblauwe universiteitsstad, maar wist zich uiteindelijk op te werken tot stuurman in de Boat Race. Twee maal, in 2003 en 2005, stuurde hij de dark blues naar de winst op de Theems. Zijn eerste zege staat bovendien te boek als een van de spannendste races ooit. Oxford lag lange tijd achter op Cambridge, maar wist met een indrukwekkende eindsprint alsnog de winst naar zich te trekken. Het verschil op de streep was een schamele dertig centimeter – mede dankzij het goede stuurwerk van Nethercott.
“Reken maar dat hij daar voornamelijk voor gezorgd heeft,” reageert Gerritjan Eggenkamp. “Toen hij in mijn tijd in Oxford rondliep was hij nog een hele bedeesde, in zichzelf gekeerde jongen met een paardenstaart. Maar je zag hem toen transformeren, dat was erg mooi om te zien. Hij bleef altijd bescheiden, maar in de boot was hij wel de baas. Zo’n jonge groep als die van 2003 heeft hij mee kunnen slepen naar de winst, dat weet ik zeker. Hij was een geweldig betrokken stuurman, wist alles van de sport en was zelf ook ontzettend sportief. Hij heeft de laatste paar jaar meerdere keren een Iron Man voltooid. Ook nadat ik weg was heb ik nog contact met hem gehouden en we kwamen elkaar natuurlijk af en toe tegen op internationale wedstrijden.”
Na de Boat Race van 2005 werd Nethercott namelijk de vaste stuurman van de Britse acht. In die tijd leerde Niels van den Bovenkamp hem ook kennen. “In 2007 hebben we meerdere wereldbekerwedstrijden tegen elkaar gevaren,” herinnert Van den Bovenkamp, destijds stuurman van de Holland Acht, zich. “Een aardige vent. Je komt hem tegen op wegingen, maakt een klein praatje. Je zit als stuurman toch in hetzelfde schuitje. Toen ik het nieuws hoorde moest ik ook echt even slikken. Ik heb Hodgkin gehad, en ik had het geluk dat mijn kanker relatief goed te behandelen was. En ook al is een hersentumor niet hetzelfde, het is wel iets dat dichtbij jouw situatie komt. Het doet je realiseren hoe vergankelijk het leven kan zijn. Ik kwam in de boot toen Cheung overleed en nu is Acer er dus ook niet meer. Dat is heftig.”
Het overlijden van Chun Wei Cheung, waaraan Van den Bovenkamp refereert, komt door de tragische dood van Nethercott opeens weer dichtbij. Ook Cheung won olympisch zilver, in 2004 na een weergaloze inhaalrace op de Schinias-roeibaan bij Athene. Ook Cheung kreeg te kampen met een agressieve en dodelijke vorm van kanker. En ook Cheung mocht niet oud worden: de stuurman van Nereus overleed op 34-jarige leeftijd aan zijn ziekte. Je zou bijna praten van een vloek die rust op de stuurpositie. Maar het overlijden van twee topstuurmannen als Cheung en Nethercott is slechts toeval. Een bijzonder tragische en noodlottige vorm van toeval.
