Het is passen en meten tijdens de Hollandia

De Hollandia barst uit haar voegen. De afgelopen jaren kon de eerste Bosbaanwedstrijd van het seizoen de hoeveelheid deelnemende ploegen en de tientallen NK-velden die afgewerkt moesten worden slechts met moeite aan. Tel daarbij op het feit dat dit jaar ook voor de grotere boottypen de NK-titels worden verdeeld tijdens de Hollandia en je hebt een situatie die niet werkbaar meer is. De KNRB en de Hollandia Wedstrijdvereniging hebben daarom besloten om het schema op een aantal plekken drastisch in te korten en aan te passen. De belangrijkste wijzigingen? Het schrappen van alle SB-nummers en het beperken van het juniorenprogramma. Die laatste wijziging, zo impliceert de KNRB, zou zomaar een voorbode kunnen zijn van een nieuwe insteek voor het juniorenroeien tijdens de nationale kampioenschappen kleine nummers.

Het juniorenprogramma van de Hollandia vormt de afgelopen seizoenen structureel een moeilijk te behappen vraagstuk. Of het nu komt door de wens van jeugdige roeiers om (weer) eens op de Bosbaan te varen, of omdat de NK-titels en een internationale uitzending op het spel staan: de junioren komen half april en masse naar Amsterdam om zich met hun leeftijdsgenoten te meten. In 2011 deden in alle skiffvelden van de junioren bijvoorbeeld meer dan veertig roeiers of roeisters mee. Het hanteren van een normaal systeem van voorwedstrijden en een finale is dan onmogelijk. In plaats daarvan moest de organisatie een meerdaags toernooi organiseren, met voorwedstrijden op zaterdag en halve finales en finale op zondag. Maar door de toevoeging van de grote NK-nummers als de dubbelvier en de dubbeltwee en de wens van veel ploegen om dubbel te starten werd het wel erg moeilijk om alles in te passen.

Er moest dus gesnoeid worden. Die oplossing past weliswaar bij de tijdgeest, maar elegant is het nou niet bepaald. En dat het mens een wond slaat bleek wel toen meerdere verenigingen in protest gingen toen de KNRB voorstelde om alle juniorennummers in te korten tot maximaal achttien inschrijvingen om te voorkomen dat er een toernooi moet worden gevaren. De compromis is inmiddels dat de skiff wél, maar alle andere nummers geen toernooivorm kennen. Meer dan achttien dubbeltweetjes met zeventien of achttienjarige jongens doet niks af aan het format van voorwedstrijd en finale.

Nog minder elegant dan bovengenoemde ingreep is dat alle boordnummers van het programma verdwijnen bij de junioren. Het betekent bijvoorbeeld geen mogelijkheid voor de sterk roeiende jongens van Het Spaarne om de titel in de acht van vorig jaar te prolongeren. “We hebben bij die beslissing ook goed gekeken naar de inschrijvingen de afgelopen vijf jaar”, legt Dieder de Buijzer, wedstrijdleider van de Hollandia uit. “Met die gegevens ernaast wordt het vrij duidelijk dat er meer junioren in de scullnummers dan in de boordnummers actief waren. Dus is de beslissing duidelijk. Dat neemt niet weg dat we het als Hollandia graag anders hadden gezien. Liever organiseren we een wedstrijd voor iedereen, waar genoeg ruimte is voor elk wat wils. Ook boordroeien bij de junioren.”

Ondanks het verlies van de boordnummers hebben de junioren nog iets om naar uit te kijken. Met de skiff, de dubbeltwee en de dubbelvier zijn er voor zowel jongens als meisjes in ieder geval drie nummers om uit te kiezen. De SB-roeiers blijven met lege handen achter. Maar is dat wel zo erg? De laatste jaren was een Nederlandse titel bij de roeiers onder 23 jaar in het overgrote deel van de gevallen een chocoladeblik. Tegenstand was niet of nauwelijks aanwezig en bij gratie van twee en een halve inschrijving stonden velden als de lichte senioren-B vier-zonder of de senioren-B skiff op het programma. De ceremonie protocollaire was met de toeters en de bellen in veel gevallen indrukwekkender dan de kwaliteit van het veld.

Het is een goede zaak dat na jaren van magerte het mes rigoureus in de SB-roeiers is gezet, ook al is bittere noodzaak daar de meest directe oorzaak van. Roeiers van 22 jaar en jonger met aspiraties voor het WK onder 23 meten zich al jaren niet meer in een gekunsteld veld met hun leeftijdsgenoten. Een SB-roeier die wil presteren zal zich moeten (kunnen) meten met de Nederlandse top. De resultaten tijdens het WK onder 23 in Amsterdam vorige zomer zijn daar het beste voorbeeld van. Jeremie Azou, de winnaar van de lichte skiff, is een roeier die normaliter in de Franse lichte dubbeltwee zijn halen maakt. Christina Giazitzidou, roeister in de Griekse lichte dubbeltwee, won vorig jaar de wereldtitel in Amsterdam én in Bled.

De vraag is wat er volgend jaar gaat gebeuren. Worden het boordroeien bij de junioren en de SB-nummers weer in ere hersteld? Terug van een jaartje weggeweest en weer ingelijfd alsof er niks gebeurd is? Of groeit de Hollandia – en daarmee in zekere zin ook het Nederlandse roeien – verder richting een werkbaar systeem waarbij kwaliteit en kwantiteit beter op elkaar afgestemd zijn?