Het contrast met gisteren kon niet groter. Was er toen nog volop geklaag over de klotsende golven op het meer van Bled, nu was het ijzig stil. De vrouwenacht was murw geslagen, teleurgesteld over het resultaat van even tevoren. In de voorwedstrijd eindigde de ploeg van coach Susannah Chayes op een derde plaats. Ver verwijderd van winnaar Canada, die liefst vijf seconden sneller was, en ook Roemenië bleek een brug te ver. In de nabespreking gaf Chayes de ploeg de opdracht om na te denken over de achterliggende oorzaak, zodat de acht in de herkansing van woensdagochtend kan aantonen dat het slechte optreden slechts een incident was. “Ik denk dat we, toen we na vijfhonderd meter achter kwamen te liggen, te veel als individuen naar een oplossing zijn gaan zoeken”, zei Claudia Belderbos. “Er is nu nog geen man overboord. Ik heb er alle vertrouwen in dat we in de herkansing samen de boel kunnen oplossen.”
Het optreden van de vrouwenacht lijkt angstvallig veel op het toernooiverloop in München, vier jaar geleden. Ook toen had de prioriteitsboot bij de dames een goed seizoen achter de rug, ook toen hadden ze een gouden wereldbekermedaille behaald en was er in Luzern brons. En ook toen werd gehoopt op slechts een incident. Tot veler verbazing viste de Nederlandse vrouwen in München tijdens de herkansing achter het net en liep de ploeg daarom olympische kwalificatie mis. Dat horrorscenario zal vandaag ongetwijfeld door de hoofden van Jacobine Veenhoven, Nienke Kingma, Roline Repelaer van Driel en Annemiek de Haan spoken. Zij zaten in 2007 ook in de boot. Ze kennen het gevoel van totale deceptie.
Het voordeel van de situatie van nu is dat de valkuil bekend is. De Nederlandse vrouwen hebben weliswaar een mindere race – volgens Nienke Kingma “de slechtste race van het seizoen” – achter de rug maar er is nog voldoende kans om de zaak om te draaien. Het belangrijkste is dat het vertrouwen er is. Bij de ploeg zelf heerst de overtuiging dat het beter kan, bij de rest van de Nederlandse equipe is veel geloof in een goede afloop en ook het technische kader meent dat de zaak wel weer recht wordt gebreid. “Dit resultaat strookt in elk geval niet met de manier waarop ze voor de dag kwamen tijdens het trainingskamp”, sprak René Mijnders. Ook hij is zich ongetwijfeld bewust van de parallel die te trekken valt met 2007. Toentertijd was hij coach van de geplaagde damesploeg.
Naast de vrouwenacht kwamen er slechts twee Nederlandse boten in actie op maandag. De lichte dames dubbeltwee voer een sterke race, maar kon desalniettemin niet genoeg indruk maken op de Britse ploeg (regerend zilver) en de fanatiek strijdende Nieuw-Zeelanders (zesde vorig jaar). Maaike Head en Rianne Sigmond besloten daarom de laatste tweehonderd meter niet meer aan te dringen, aangezien alleen de winnaar van de voorwedstrijd doorging naar de halve finale. De Rotterdamse roeisters zullen het daarom in de herkansing moeten uitvechten met een flink aantal tegenstanders van formaat.
Voor de herkansingen kunnen de damesacht en de lichte vrouwen dubbeltwee wellicht inspiratie putten uit de race van de lichte twee-zonder vandaag. Joeri Bruschinski en Arnoud Greidanus kenden gisteren niet de beste toernooistart, maar namen vandaag sportieve revanche door in de laatste vijfhonderd meter afstand te nemen van de Nieuw-Zeelandse boot. Vorig jaar waren James Lassche en Graham Oberlin-Brown nog goed voor zilver tijdens het WK, dus de prestatie van de Nederlanders was prima te noemen. Ook de eindtijd, 6:40.14, was dat. In de andere herkansing bleek geen enkele ploeg daaraan te kunnen tippen. “We hebben vooral gefocust op onze techniek”, vertelde Bruschinski, terwijl hij aan het erevlot lag uit te hijgen. “Het tempo was laag, zware halen, maar we trokken ‘m mooi door na de 1500.”
Claudia Belderbos (W8+) vat de doelstelling voor de herkansing samen
Joeri Bruschinski (LM2-) hijgt uit na de gewonnen herkansing
