Even leek het er op alsof Roel Braas alleen op de wereld was na zijn herkansing. Vertwijfeld keek de boomlange skiffeur om zich heen na de finish, alsof hij niet kon geloven dat hij het niet had gered in zijn race. De roeier van Okeanos voer een degelijke wedstrijd, een stuk volwassener dan een jaar geleden, maar moest toch zijn meerdere erkennen in Ken Jurkowski. De Amerikaanse roeier heeft op dit moment een mooie score ten opzichte van Nederlandse skiffeurs: op de Olympische Spelen in Beijing was hij Sjoerd Hamburger ook al te vlug af voor een plekje in de halve finale. Voor Braas deerde dit alles niet: hij wil meer zijn dan alleen de skiffeur die door zijn naaste concurrenten wordt aangesproken op zijn indrukwekkende fysiek.
Nadat hij eerst een aantal minuten teleurgesteld op de vlotten had gezeten moest Braas zich melden bij de bootweging. Het hebben van een boot die niet aan de eisen voldoet bijvoorbeeld door het minimumgewicht niet te halen resulteert namelijk in diskwalificatie, zo merkte de aangepaste vier van Rusland gisteren ook. Mijn skiff is veel te zwaar, bromde Braas terwijl hij achter de official aanslofte. Volgend jaar maar een nieuwe boot, denk ik.
Technisch directeur René Mijnders leefde mee met Braas. Gisteren ook die lichte meisjes. Die zaten gewoon een paar seconden boven het wereldrecord en toch was het niet genoeg. Oudgediende Jan Klerks, die de Nederlandse scullers de laatste tijd onder zijn hoede heeft, vond het jammer om te moeten constateren dat Braas ondanks de prima wedstrijd de halve finale misliep. Het is gewoon niet makkelijk om als beginnende roeier in deze velden mee te komen. Ze [Braas en de LW2x, red.] moeten gewoon nog groeien. Braas zelf was ook geenszins van plan om zich bij de huidige hiërarchie van de skiffwereld neer te leggen.
Namens Nederland kwamen op de derde dag van het wereldkampioenschap verder alleen de beide achten nog in actie. Voor de prioriteitsboten van de heren- en de damessectie was het niet hun dag. De dames kregen in de eerste vijfhonderd meter al drie seconden aan de broek van regerend wereldkampioen Amerika, en eindigden uiteindelijk als derde, ver achter de twee kwalificerende finaleplekken. Met een simpel het was niet goed vatte stuurvrouwe Anne Schellekens het treffend samen. De vrouwen van Susannah Chayes krijgen evenwel nog een kans op verbetering. Toch zullen de Nederlandse dames dan een bitse race moeten uitvechten: Duitsland, China en thuisland Nieuw-Zeeland knokken in de herkansing ook voor de dood of een kans op de gladiolen.
De mannen-acht voer een stuk beter dan de dames. Hoewel Rogier Blink, de nummer 2 in de boot, vond dat het nog beter moest lag de acht in de eerste kilometer prima op schema om mee te strijden voor de kwalificerende eerste plek. Uiteindelijk verloor de Holland Acht in het tweede deel van de race teveel terrein en kwam de ploeg als vierde over de streep. Engeland won, Australië werd tweede en Amerika denderde op pure wilskracht voorbij aan de oranje brigade. Ive never seen this competition before, not in ten years of rowing experience, zei bondscoach Dave McGowan op de kant. De Australiër zag een kentering in de manier van het roeien van 2 kilometer. Het hard starten, terugzakken naar een baanhaal en dan hard eindsprinten is echt verleden tijd. Het is één lange sprint. En als de Duitsers hun racestrategie niet aanpassen komen ze zichzelf nog wel een keer tegen, voorspelde McGowan. Er staat de Nederlandse ploegen de komende dagen nog veel te wachten, en er is meer nodig dan alleen kracht en techniek om de finale te bereiken.
RoeiTV:
- Jozef Klaassen over de race van de mannenacht
- Vrouwenacht naar herkansing, Carline Bouw vertelt
- Geen halve finale voor Roel Braas
