Het toverwoord voor de Nederlandse équipe na afloop van de herkansingen van dinsdag en woensdag lijkt ‘perspectief’ te zijn. Vanuit het oogpunt van de KNRB, die dit jaar aangaf tot de vijf beste roeilanden op de wereld te willen horen, kan namelijk met tevredenheid worden toegezien op de prestaties tot nog toe. Alleen de in ontwikkeling zijnde vrouwen-twee zonder Van Rooijen/Van Dorp zal namelijk in de C-finale uitkomen aanstaande vrijdag, de vrouwen-acht en de lichte dames dubbeltwee plaatsten zich met respectievelijk een tweede en eerste plaats voor de volgende ronde. Voor de acht betekent dat finale, voor de lichte dubbel de halve eindstrijd. De manier waarop de plaatsing werd binnengesleept biedt hoe dan ook perspectief: voor nog beter roeien, ongetwijfeld, maar ook en vooral voor goede resulaten.
Is het toeval dat het alleen vrouwenploegen zijn die zich in de herkansingen nogmaals moeten bewijzen en dat de heren het varkentje in hun voorwedstrijden wel meteen weten te wassen? Vorig jaar, op de Olympische Spelen in Beijing, waren de rollen nog omgekeerd. Toen keerden de mannen skiff (13de), de mannen vier-zonder (8ste), de lichte mannen vier-zonder (6de) en de mannen acht (4de) met lege handen naar huis, terwijl de dames acht een zilveren en de lichte dames dubbel een gouden medaille vierde. Twee-nul werd het destijds voor de vrouwen, in voetbaltermen. Deze wereldkampioenschappen stond het na drie dagen voorlopig 3-0 voor de mannen. Gelukkig trokken de dames na de herkansingen de stand weer een eind in de goede richting. De joker was daarbij de afgetekende winst in de exhibition race van de dames vier-zonder.
De vrouwen twee-zonder met Olivia van Rooijen en Wianka van Dorp kon als enige damesploeg in de herkansing geen vuist maken tegen de tegenstand. Met een vijfde plaats – de eerste drie kwalificeerden zich voor de halve finale – werden de twee talenten verwezen naar de C-finale. Met een bronzen medaille van het WK onder 23 nog in de spreekwoordelijke broekzak en de daar ook aanwezige concurrente Nicoleta Albu (in Racice nog winnaar van het goud in de twee-zonder) wel ogenschijnlijk eenvoudig naar de halve eindstrijd moet het toernooi tot nog toe een dubbel gevoel opleveren bij de dames. Van Dorp, 22 jaar, en Van Rooijen, 21, staan evenwel nog aan het begin van hun senioren-carrière en zullen dus ook moeten leren omgaan met een minder resultaat als op dit WK. In de C-finale zal de Nereus/Maas-combinatie daarom toch moeten laten zien in ieder geval Oekraine en Portugal achter zich te kunnen laten.
De blikken van Van Rooijen en Van Dorp zullen na de C-finale en de nodige vakantiedagen hoe dan ook weer op volgend jaar moeten worden gezet. Op dit moment zitten er onder de Nederlandse dames-acht niet direct roeisters van het juiste kaliber – Van Dorp en Van Rooijen morrelen wat dat betreft het hardst aan de deur met hun goede prestaties van dit jaar. Wil Susannah Chayes echter over keuzemogelijkheid beschikken in de aanlooproute naar Londen 2012 is het zaak om voldoende talenten (verder) op te leiden. Van Dorp en Van Rooijen zullen voor een volgende stap het vizier moeten scherpstellen op gedegen trainen en het creëren van meer inhoud op fysiek vlak. Ze hebben nu even mogen ruiken aan het echte werk, volgende keer dat ze meedoen zal het om de knikkers moeten gaan.
Dat ervaring op hoog niveau al op korte termijn kan helpen blijkt al bij de herkansingswedstrijd van de lichte dames dubbeltwee. Rianne Sigmond en Maaike Head, dit jaar al veelvuldig onderwerp van gesprek en besprekingen her en der in de roei-journalistiek, zijn ondanks deelname aan de wereldbekerwedstrijden in Banyoles en Luzern dit jaar nieuw op het hoogste roei-niveau. Net als de twee-zonder presteerden de lichte roeisters in hun voorwedstrijd onder hun kunnen. In de herkansing, zonder moeilijke weersomstandigheden, herpakten de Rotterdamse dames zich en zetten ze de Amerikaanse dames, in de heats nog sneller, op hun nummer. In een tijd van 7:08 passeerde de Nederlandse dames de streep en zetten daarmee de snelste tijd op de klokken voor wat betreft de twee herkansingen. Of het ze windeieren zal gaan leggen moet nog blijken. In de halve eindstrijd zullen Sigmond en Head het onder andere moeten opnemen tegen het favoriete Groot-Brittannië, het ervaren Duitsland en voor thuispubliek varende Polen. In Luzern waren het ook al de Poolse Kemnitz en Renc die de Skadi-roeisters de voet dwars zetten voor een plaats in de finale. Het is vrijdag (14:08) ongetwijfeld tijd voor revanche.
De dames acht, ten slotte, was de laatste ploeg die zich via de herkansingen nog kon plaatsen voor de strijd om de medailles. Een misser, noemden ze de zeperd in de voorwedstrijd eerder al. De eerste vijfhonderd meter van de wedstrijd lieten de dames, voorgeslagen door Femke Dekker, er geen gras over groeien. De Nederlandse acht opende furieus en nam samen met Duitsland meteen voorsprong van twee seconden op de nummers drie en vier. Hoewel de eerste vier plekken kwalificerend waren voor een plaats in de A-finale leken de Nederlandse dames – wellicht nog met München 2007 in het achterhoofd – geen risico’s te willen nemen. Na 1000 meter hadden de Duitse vrouwen echter de leiding weer in handen en stonden die de rest van de race niet meer af. Ook kwam de concurrentie, Groot-Brittannië en Canada, de middelste duizend meter een stuk dichterbij. Spannend voor de finaleplekken was het op dat moment al niet meer, maar willen de dames een medaille halen dan zullen er nog een paar tandjes bijgeschakeld moeten worden.
