Zaterdag 13 december was voor Tim de Vries (30) van RIC een mooie dag: hij werd namelijk Nederlands kampioen op de ergometer. Zijn tijd was bovendien een persoonlijk record en hij zat daarmee een luttele drie seconden boven het officieuze Nederlandse record van Paul de Jong (Amphitrite). Na drie minuten, zestien seconden en vier honderdsten kwam de Vries over de finish en zette daarmee een statement: ook mensen met een beenprothese kunnen een goeie partij reupen op de ergometer.
Het kan raar lopen in een mensenleven. Twaalf jaar geleden versleet Tim de Vries namelijk nog zijn dagen in de sporthal, op de trampoline. Hij kent Alan Villafuerte, Nederlands trampoline-hoop in bange dagen, vrij goed. Liever was hij, in plaats van Villafuerte, echter naar Sydney gegaan in 2000, toen gymnastiek op de trampoline een Olympisch onderdeel werd. Het mocht echter niet zo zijn.
Op 14 mei 1997 is de Vries namelijk hoofdrolspeler in zijn eigen horrorfilm. Tijdens een sprong komt hij verkeerd terecht en verbrijzelt zijn linkerbeen. “Ik had het zelf niet eens door, zelfs niet nadat ik geland was. Mijn zenuwen waren in één keer door. Het enige wat ik in de gaten had was dat het niet helemaal klopte”, vertelt de Vries, nog wat uithijgend na zijn winnende 1000 meter op de NKIR.
Al snel was duidelijk dat het ernstig was. Niet alleen was er flink veel gebroken in het been van de Vries, ook had hij een slagaderlijke bloeding. “Ik heb eigenlijk ontzettend veel geluk gehad dat er iemand daar eerste hulp kon verlenen. Anders had ik het waarschijnlijk niet overleefd. Ze hadden mijn moeder niet verteld hoe ernstig het was, alleen dat ik een ongeluk had gehad tijdens de training. Die moet wel flink zijn geschrokken toen ze mij daar zo zag liggen.”
Om een indicatie te geven van de hoogte waarvan hij naar beneden viel wijst de Vries naar het plafond van de Sporthallen Zuid. De buizen van het ventilatiesysteem, dat lijkt wel hoog genoeg. “Ongeveer een meter of elf”, zegt hij, ogenschijnlijk nonchalant. Die houding lijkt tekenend voor de Vries, die zich niet zo makkelijk gewonnen geeft.
In het ziekenhuis werd desondanks de beslissing gemaakt om het been te amputeren. Sindsdien loopt de Vries met een prothese rond. Bij de pakken neerzitten was er niet bij. “Het heeft geen zin om een beetje depressief te gaan lopen doen. Natuurlijk is het vervelend, maar je kan beter bezig zijn met datgene wat je nog wel kan, in plaats van wat je allemaal niet kan.” Trampolinespringen hoorde daar natuurlijk niet meer bij. “Ik ben nog wel wat gaan coachen binnen de trampolinewereld, maar meer niet.”
In 2003 kwam de Vries in aanraking met roeien. Het blijkt ook voor hem een verslavende sport; vrijwel meteen kwam ook de topatleet in hem weer naar boven. “Ik wilde naar de Paralympische Spelen in Beijing, maar dat heb ik helaas niet gered. Ik was wel reserve, maar niet een reserve die meeging naar China. Nu ga ik voor Londen, en dat moet lukken. Er zijn wat mensen gestopt, maar er is in Nederland voldoende talent over om mooie resultaten te halen.”
