Een uur na de deceptie en met een pot bier aan de lippen, kon Jaap Schouten relativeren. Het wereldkampioenschap niet-olympische disciplines in Oostenrijk had niet gebracht waar hij vooraf zeker van was: goud. Het werd zilver, de Nieuw-Zeelander Duncan Grant verdedigde in Linz-Ottensheim met succes zijn vorig jaar in München veroverde wereldtitel. Het is wel balen, zei Jaap Schouten, zonde dat het geen goud is geworden, maar ja, ach, het is wel zilver. Hoe de 24-jarige skiffeur van Njord verder gaat in de roeiwereld weet hij nog niet. Morgen en overmorgen zal ik er goed over nadenken. Nu weet ik het nog niet.
Een (veel) te trage start is de Njordse skiffeur fataal geworden op de zijarm van de Donau. Hij lag halverwege 3,73 seconde achter op de ontketende titelverdediger. Een seconde sneller en ik had zeker goud gewonnen, redeneerde Schouten bij het bier. Ik heb het op de eerste kilometer weggegeven, maar daar is niets meer aan te doen.
Tijdens de tweede kilometer voer Schouten een geweldige inhaalrace. Op het 1500 meterpunt was hij Duncan Grant tot op 0,30 seconde genaderd. Tijdens het laatste kwart kwam hij zelfs heel even voor de Nieuw-Zeelander te liggen. Maar Duncan rook natuurlijk ook de finish en bleek nog wat over te hebben.
Goud bij de WK. Jaap Schouten was daar een heel jaar mee bezig. Na zijn bronzen blik in München besefte hij dat voor goud heel wat meer nodig is. Hij ging véél meer kilometers maken in wat hij noemde die stomme sport die roeien is. Als een zombie maakte hij haal na haal in een poging om wekelijks in twaalf sessies minimaal 180 kilometer te halen. Zijn aanpak leek succes op te leveren. De drie finales in het omlijstingprogramma van de World Cup (München, Luzern, Poznan) won hij met schijnbaar speels gemak. Telkenmale kreeg wereldkampioen Duncan Grant klop van de Leidse student belastingrecht.
In de wereldtitelstrijd leek niets Schouten te kunnen weerhouden van het realiseren van zijn droom, zijn doel: het winnen van goud. Voorwedstrijd, kwartfinale, halve finale. Alle races eindigden in een overwinning, Grant of geen Grant van de partij. Hoewel, de halve finale ging niet zo gemakkelijk als het scheen. De website van de FISA maakte melding van een uiterst spannende halve finale waarbij Grant en Schouten wisselend aan de kop lagen. Schouten verklaarde tegen de Nederlandse reporter Koos Bauman: Ik had wel tien seconden sneller gekund. Ik heb met Duncan gespeeld. Maar misschien heeft hij ook wel met mij gespeeld.
Het laatste zou kunnen, evenwel is dat niet hard gemaakt. De finale begon met een incident, een valse start, hoewel daar niemand de schuld van kreeg. Schouten: Ik was uitstekend weg en vreesde dat ik de gele kaart zou krijgen. Niemand kreeg echter de gele kaart. De reden dat de zes roeiers werden teruggefloten kwam doordat niet alle boten precies gelijk hadden gelegen. De tweede start verliep voor Schouten niet te best. Hij was nogal onder de indruk van wat de Italiaan Lorenzo Bertini en de verrassende Iraniër Mohsen Shadi Naghadeh lieten zien.
Na 500 meter lag Schouten (als 5de) 2,14 seconden achter op Grant en na 1000 was hij 4de op 3,73. Zijn beste helft was geweldig, maar net niet goed genoeg, 0,35 minder snel dan Duncan Grant en zilver als beloning. De Griek Ilias Pappas die brons veroverde, bleef hij drie seconden voor.
Schouten was aanvankelijk mentaal zwaar aangeslagen. Ik ben niet voor zilver gekomen, stamelde hij. Zijn bevlogen coach Lili Meeuwisse was in tranen. Zonde. Ik heb in het begin te veel weggegeven. Maar ik kan het nu niet meer veranderen. Of ik ooit nog voor goud zal gaan, weet ik niet. Misschien dat ik over een paar dagen wel weet hoe het verder gaat.
