Op zijn achttiende begon hij met roeien, twee jaar later werd hij Nederlands kampioen en het jaar erop wereldkampioen voor roeiers onder de 23. Alles in de skiff, de roeiboot voor één roeier. In augustus vaart de vijfentwintigjarige Sjoerd Hamburger in diezelfde eenmansboot op de Spelen in Peking. Hij blijft er rustig onder. Ik ben ook maar een domme lul die toevallig hard kan roeien.
Een harmonieuze, mooie en goed klinkende beweging. Iets heel bijzonders. Dat is roeien volgens Sjoerd Hamburger. Het is geweldig als je goed roeit. Als die boot onder je door beweegt en je hoort die luchtbelletjes naast de boot. Je bladen zweven door de lucht en er zit snelheid in dat is leuk om te doen. Toch was roeien niet het eerste wat Hamburger als achttienjarige aantrok in de Utrechtse studentenroeivereniging Orca. Mijn ouders en ooms en tantes zijn er lid geweest. De sfeer kwam me daarom bekend voor. Dat sprak me aan, ik had niet per se iets met het roeien. Het leek me wel leuk, verder niet.
Na zijn tweede roeiseizoen vragen zijn coaches hem om eens te roeien in de eenmansboot. Dat zou goed zijn voor het voelen van de eigen roeibeweging. Dat zag ik eigenlijk niet zitten. Het leek me veel te eng in mijn eentje. Toch pakt de oefening goed uit: Hamburger heeft talent voor het roeien in de skiff. Krap een half jaar later verslaat hij op de Nederlandse kampioenschappen Dirk Lippits, de skiffeur die toen genomineerd was om naar de Olympische Spelen in Athene te gaan. Het verraste Hamburger. Het was mijn eerste wedstrijd in de skiff, ik was al blij als ik in de boot bleef zitten.
Dat was vier jaar geleden. Nu ervaart hij zelf de aanloop naar de Spelen van Peking. Er staat heel veel druk op. Er zijn allerlei mensen die iets van je willen. Dopingcontrole, kleding, sponsoring, cameras, radio; in de skiff moet je daar alleen mee omgaan. Ik ben voor alles verantwoordelijk, kan niets afschuiven. Maar dat is ook wel de lol van de skiff, dat je het jezelf niet te makkelijk kan maken. In een team kan je een comfortabele rol kiezen, in de skiff kan dat niet. Als ik niet snel ga, heb ik niet hard geroeid. En als het hard gaat, heb ik het goed gedaan. Punt. Niet iedereen wil dat, maar ik vind dat mooi. De pijn en spanning rond wedstrijden maakt roeien niet altijd leuk. Maar juist wanneer het niet leuk is, is het mooi om die strijd met jezelf aan te gaan.
Het is een beetje als armpje drukken, legt Hamburger uit wanneer hij praat over zijn stijl van roeien. Sommige mensen geven op één moment een harde klap en proberen daarmee het verschil te maken, maar je kunt ook iemand langzaam omver duwen. Dat is meer mijn ding. Hij roeit zijn eigen race, laat zich niet leiden door zijn tegenstanders en voelt ook geen agressie tegen ze. Ik vind het allemaal aardige mensen. Natuurlijk wil ik wel van ze winnen, maar dat heeft niets te maken met of ik die persoon aardig vind. Dat is ook niet interessant. Ik wil zelf hard roeien en heb niets te bewijzen tegenover een ander. Ik ben geen vechter. Ben niet bang of zo, maar het is niet hoe ik ben. Ik sport omdat ik het gewoon heel erg leuk vind.
Plezier in het sporten staat voorop voor Hamburger, toch brengt het roeien aan de wereldtop ook verwachtingen met zich mee. Gesprekken vallen stil zodra mensen horen dat hij topsporter is op koers naar de Spelen. Dat is verschrikkelijk. Wat iemand anders doet, lijkt in hun ogen opeens niet meer belangrijk. Alles wat je zegt is bijzonder en wordt extra gewogen. Dat hoeft helemaal niet. Ik ben ook maar een domme lul die toevallig hard kan roeien. Er zijn mensen die net zo goed kunnen breien als ik kan roeien. Het enige is: je krijgt er geen medaille voor. Maar iedereen kan wereldkampioen worden, je moet alleen weten waarin. Ik hoef geen roeigod te worden. Ik wil juist graag benaderbaar blijven. Dat ik uit mijn boot kan stappen en er een pukkelige puber op me afkomt die me vraagt hoe ik mijn boot afstel.
Als relatieve jongeling verwacht Hamburger op het Olympisch toernooi geen medailles te halen. Op de roeibaan in het Chinese Mapo zou een finaleplaats een goed resultaat zijn. Na China lonkt Engeland. Er ligt een uitnodiging om daar in het roeimekka Oxford te studeren en er te trainen voor de beroemde Boatrace. Ik weet nog niet wat ik wil. Er zitten daar wel veel roeivrienden. Ik meld me daar eerst aan, dan ga ik daarna kijken wat ik doe. Er is nog zoveel wat ik wil. De hoogste berg van Europa, de Elbroes, die wil ik ook nog doen.
Auteur: Laurens van Wouwe
Bron: Onzeverslaggever.nl
