Zo blijmakend de ochtendsessie van de finaledag bij World Cup I te München was, zo droefstemmend draaide het middagprogramma uit. Vier finales in vier olympische disciplines culmineerden in vier vierde plaatsen. Dat was niets om te vieren. Niet één medaille meer na het goud en zilver van de lichte skiffeurs Jaap Schouten en Tim Heijbrock. Baalstemming alom, in de ene hoek wat zwaarder dan de andere. De slechtst denkbare finale-uitslagen kwamen achter vlaggenschip Holland Vier, lichte dubbeltwee vrouwen, twee-zonder vrouwen en de vrouwenacht. Ondanks de onsportieve omstandigheden op de olympische regattabaan in Oberschleissheim was in het Oranjekamp op meer gerekend.
De nederlaag van de Holland Vier kwam als een schok. De British Four domineerde en was superieur, dat viel nog te verteren. Maar dat Tsjechië (2de) en Duitsland (3de) sneller roeiden, was een bittere pil voor het kwartet dat in de nog lopende Olympiade een reeks van negen topwedstrijden onafgebroken met eremetaal om de nek had afgesloten; goud, zilver en brons. World Cup I Munchen 2008 was de eerste sinds World Cup I Eton 2005 met niet meer dan de vierde plaats. Coach Mark Emke zei: ‘Eton was toen net zo’n rare boeienpot als hier.’
Sinds die dag in Engeland leek de Holland Vier zowat een garantie voor een plek op het erevlot. Het tiende blik op rij (World Cup en WK) kwam er niet voor de vier vrienden. Gijs Vermeulen baalde zo zwaar dat hij er kort na afloop geen enkel woord aan wilde wijden tegenover de media. Matthijs Vellenga liet wel zijn gedachten gaan over de gebeurtenissen. ‘Wat de Britten deden was dominant. Jammer dat wij er niet achter zitten. Ons raceplan was wat wij altijd doen, maar nu zat er te weinig in. We zaten nu te vechten tegen ploegen waar we twee, tweeëneenhalve seconden voor moeten liggen. Tsjechië en Duitsland zijn duidelijk beter geworden. Wij ook, alleen hebben wij het niet laten zien in deze dubieuze World Cup.’ Coach Mark Emke vond dat normaal gesproken zijn ploeg de positie aan de wereldtop niet had mogen weggeven. ‘We hadden wel in de gaten dat we nog niet helemaal top waren. In de wedstrijd zijn we daar harder op gewezen. We moeten nog wat veranderen, dat is duidelijk.’
Marit van Eupen en Kirsten van der Kolk bleven slechts 9/100ste seconde verwijderd van het brons in de lichte dubbeltwee vrouwen en finishten niet meer dan vier seconden later dan de winnende Duitsen Berit Carow en Marie-Louise Dräger. Tevreden waren zij weer tot de wereldtop te behoren na hun eerste internationale wedstrijd in meer dan drie jaar. ‘Dat wisten wij al’, verklaarde Kirsten van de Kolk, ‘we hadden er gaag een medaille bij gehad, want we hebben goed geroeid in die zware tegenwind. Als je er zo tussen ligt, wil je ook brons. Dat we geen brons hebben, is rot. We hebben wat punten en lessen voor de komende tijd, waarin wij nu wel eens een paar keer meewind zouden willen hebben.’
Annemiek de Haan en Sarah Siegelaar roeiden in München een dubbel programma, twee-zonder en acht. Fysieke ongemakken bij Helen Tanger en Hurnet Dekkers dwongen hen daartoe. De beide dames, die zich bij wijze van ‘Holland Twee’ noemden in München konden de zware opdracht volgens eigen zeggen uitstekend aan. ‘In Nederland doen we dat vaak genoeg in een weekend, alleen is dan de tegenstand minder’, zei De Haan die het best nog wel een keer aan durft. Siegelaar trouwens ook. ‘Maar of René Mijnders dat ook wil, is de vraag.’
Hun dubbele arbeid leverde twee vierde plaatsen op. ‘Het is speculeren of we betere uitslagen hadden geboekt als we alleen de twee of alleen de acht hadden gevaren’, aldus Sarah Siegelaar, ‘we hebben in alle races het maximale eruit gehaald.’ De acht lag een tijd derde achter Australië en China en voor Roemenië. Op de kilometer deden de Roemeensen een push en wisselde van positie met Oranje. De Haan: ‘Roemenië doet dit kunstje al zo vreselijk lang. Wij konden daar niet tegenop met de relatief lichte ploeg en die tegenwind.’
De volgende halte van de olympische kandidaten is de Rotsee Regatta in Luzern ofwel World Cup II. René Mijnders wil daar de sterkst mogelijke acht optimaal laten varen en zal door niemand zijpaden laten betreden. Mocht er in Luzern een twee-zonder aan de start liggen, zal dat de reserveploeg zijn. Voor de vrouwenacht nadert nu het olympische kwalificatieternooi in Poznan met rasse schreden. Over vijf weken is het zover. China, een van de concurrenten, manifesteerde zich in München als heel sterk en eindigde achter favoriet Australië als tweede. In Poznan liggen twee startbewijzen klaar. ‘Met Canada zullen we ook ernstig rekening moeten houden. Wit-Rusland en Nieuw-Zeeland zullen er wel zijn maar volgens mij niet kunnen meedingen.’
