Het is inmiddels normaal dat Marit van Eupen en Kirsten van der Kolk langs de kassa van internationale wedstrijden varen. Maar bij de Spelen van 2000 werd de lichte vrouwen dubbeltwee zesde. Ook bij de WK van 2003: zesde. En in Athene? Bondscoach Josy Verdonkschot tobt nu ook met de gewoonte van skiffeur Dirk Lippits om de twee kilometerwedstrijden niet op volle snelheid uit te roeien. Daar staat tegenover dat wanneer ‘Team Josy’ een goede dag heeft, er wel medailles worden binnengehaald.
Afgelopen weekeinde verscheen het juni nummer van het maandblad Roeien. Het hoofdartikel, geschreven door Sybrand Treffers, verhaalt over de Skiff en dubbeltwee die de minst gangbare route naar Spelen nemen.
Verder in Roeien
|
Zware mannen skiff en lichte vrouwen dubbeltwee kunnen het samen prima vinden, de snelheid van de boottypes is vrijwel gelijk. De mannen skiff hoort na twee kilometer ruwweg tien seconden voor de lichte dubbeltwee te finishen. Voor Verdonkschot kwam het als een verrassing dat Lippits hem in november benaderde voor coaching. “‘Hoe zou dat uitpakken?’, dacht ik in eerste instantie. Mijn meiden vonden het prima. En het werkt uitstekend”, vertelde Verdonkschot tijdens een hoogtestage in Spanje. De eigenzinnige coach bleek dankzij de samenwerking anders naar zijn dubbeltwee te kunnen kijken, andersom werkt de wisselwerking eveneens verhelderend. Verdonkschot: “Dirk heeft de neiging alles zelf uit te zoeken en eindeloos over dingen te denken. We hebben duidelijke afspraken gemaakt. Ik ben de coach, ik maak de keuzes.”
Eind maart vertrok het viertal voor een additioneel trainingskamp naar Spanje. Dit keer niet het overbekende reisje naar zon en roeibaan in Sevilla. Nee, Team Josy streek neer in Sierra Nevada. Op zo’n 2000 meter hoogte trof het viertal een halve meter sneeuw, de skiliften draaiden volop. Slechts een paar plaatsen in Europa kwamen in aanmerking voor een hoogtestage waar ook geroeid kon worden. Op 900 meter was een stuwmeer beschikbaar, het hypermoderne sportcomplex ‘Centro de Alto Rendimiento’ bleek voor roeiers ideaal. Het kamp was een test voor de Spelen van Athene. Het doel was optimaal presteren bij de wereldbeker van Poznan.
Belangrijkste component was het op hoogte slapen en leven en de trainings- arbeid op normale hoogte leveren. Ervaringen van andere sporters wezen uit dat hoog slapen en hoog trainen weliswaar dezelfde mooie bloedwaardes opleverden als consequent op hoogte blijven. Maar resultaten als de trainingen laag werden afgewerkt waren aanzienlijk beter, omdat de intensiteit van de oefeningen niet nadelig werd beinvloed door de ijle lucht.
Het uitzonderlijke gezelschap bivakkeerde drie weken in een eenvoudig hotel naast het hoogtecentrum dat nog niet geheel gereed was. Verdonkschot, de coach die alles tot in detail regelt en uitzoekt, maar tegelijkertijd houdt van avontuur en onbewandelde paden, een alfa met een liefde voor getallen. Van Eupen de sportfreak en perfectionist, het moet altijd beter. Lippits de techneut (hij omschreef zichzelf als een ‘meten-is-weten-figuur). En Van der Kolk, eigenlijk de vreemde eend in de bijt. de altijd keurig verzorgde dame. Roeien hoeft niet per se beter, zolang het maar een medaille oplevert. Ze maakte er geen geheim van dat ze graag naar de soap As The World Turns kijkt.
In het plaatsje Canales, achttien kilometer voor het skidorp Sierra Nevada, regelde Verdonkschot bij een Spaanse variant van een waterschap toegang tot een meertje. Roeiboten mochten de drinkwatervoorraad (Lippits rekende uit dat de stuw zo’n 50 miljard liter water tegenhield) voor Granada zo op. Maar een volgbootje werd alleen toegestaan als het door een ecologische motor werd aangedreven. Verdonkschot huurde een puntertje in Giethoorn. Van drie europallets en piepschuim bouwde hij een vlot. De boten werden over een pad dat zelfs door een tunneltje voerde naar beneden gedragen. De fluistermotor was na enkele dagen gestolen.
Bij terugkomst in Nederland bleek de hoogtestage volledig mislukt te zijn, toen Lippits tijdens de NK werd verslagen door de derdejaars roeier Sjoerd Hamburger. Maar op de Maltabaan roeiden Marit van Eupen en Kirsten van der Kolk hun boot over twee kilometer naar zilver. In de zinderende eindfase van de A-finale werden Roemenië en Polen van het zilver gehouden. Duitsland zegevierde. “Het was onze beste wedstrijd ooit”, zei Van der Kolk. “Goud kan nu ook”, oordeelde Van Eupen. Niks mislukt. “Absoluut voor herhaling vatbaar”, zei Lippits.
Lippits strandde op negentiende positie. De tegenvallende prestaties van de roeier uit Eindhoven waren lange tijd niet goed te verklaren. Boosdoener bleek een losgeraakte rib. Sinds Dirk Lippits eind 2001 voor de skiff koos, leek hij geregeld onder druk te bezwijken. Hij verspeelde dit jaar de nationale titel, werd vernederd bij de wereldbekerwedstrijden in Polen en verloor een week geleden van onbekende Duitse roeiers. Lippits zou mentaal een watje zijn.
Bij de wereldbeker in München bereikte Lippits door winst van de voorwedstrijd nog wel de halve finales. Bij de eerste wereldbekerwedstrijd in Polen stopte Lippits zeventig meter voor de finish in leidende positie met kramp in zijn linkerarm. Hij weet zijn falen aan de wind die schuin over de roeibaan blies. Een enkeling nam dat voor waar aan, de roeier was vaker gebroken in de laatste fase van een race. Kwam een tegenstander sterk opzetten, dan gaf Lippits domweg op.
Een week geleden ontdekten artsen in Utrecht dat een losgeraakte bovenste rib bij hoge belasting een slagader beknelde. Daardoor verdween halverwege wedstrijden langzaam de coördinatie uit Lippits’ linkerarm. Een manueel therapeut in München duwde de rib terug op zijn plaats. Het herstel duurt volgens de Nederlandse fysiotherapeut van de Duitse roeiploeg twee weken.
Lippits eindigde bij de wereldbeker op de elfde plaats. Hoe en of hij Athene haalt, is nog onduidelijk. Feit is dat Lippits hard kan. De lichte dubbel won brons in München. Vorig jaar zegevierden Van Eupen en Van der Kolk bij de Rotsee Regatta. Tijdens de WK kwam het duo vervolgens niet verder dan de zesde plaats. Verdonkschot: “Het zijn racers. Ze hebben wedstrijden nodig, dat is me steeds duidelijker geworden. Ze hebben prikkels nodig, dat houdt ze scherp.” Daarom hoopt de lichte dubbel op tegenstand tijdens de Holland Beker, de laatste wedstrijd voor het olympisch roeitoernooi. Echter na ‘De Koninklijke’ valt een gat van ruim een maand. Weer zesde tijdens de Spelen?
‘Roeien’ bestaat sinds 1939 en is een onafhankelijk orgaan van de KNRB met een eigen redactie. De redactie bestaat momenteel uit zes leden en wordt tevens gesteund door een groot aantal vaste medewerkers. Het blad komt maandelijks uit, behalve in de maanden februari en maart, wanneer er een gecombineerd nummer in de bus valt. De januarieditie staat beter bekend als de evenementennummer. Hierin alle informatie over de KNRB en haar aangesloten verenigingen met alle belangrijke adressen. De jaarprogramma’s voor de nationale selecties staan hier vermeld en ook informatie over alle evenementen (wedstrijden, tochten, cursussen) van het jaar. De andere edities zijn allen journalistieke uitgaven over de roeisport.
Het maandelijkse magazine geeft aan alle facetten van de roeisport aandacht. Zowel het toproeien krijgt aandacht, maar ook wordt er gelet op het studentenroeien, veteranenroeien, toertochten, zeeroeien en het verenigingsleven. Daarnaast ook veelvuldig aandacht voor verhalen over medische zaken, techniek en materiaal. Een mix van interviews, sfeerverhalen en achtergronden uit de roeierij. Kortom voor elke roeier in Nederland interessant en onmisbaar! Voor meer informatie: mail naar [e-mailadres verwijderd]. Abonnementsinformatie is te verkrijgen bij [e-mailadres verwijderd]
