Dit weekeinde verscheen het februari/maartnummer van het maandblad Roeien. In de nieuwste editie ondermeer een uitgebreid interview met Peter Kolsters. Een lichte skiffeur uit Amsterdam, zoon van een Arubaanse zanglerares en een bebaarde hypotheekadviseur uit Tilburg. Kolsters wil voor Aruba uitkomen tijdens de Olympische Spelen dit jaar. De Arubaanse roeibond werd enigszins overrompeld door het verzoek uit Nederland. De bond was al jaren niet meer actief, maar is – tijdens onderstaand interview 18 februari jongstleden – druk in vergadering of ze Kolsters naar de kwalificatiewedstrijden zullen sturen of niet. “Mijn verzoek om voor ze uit te komen kan al snel opgevat worden als een grap, maar dan wordt er vergeten dat in Nederland het roeien op een veel hoger niveau ligt. Als ik voor Aruba zou eindigen bij de eerste vijftien dan is dat een uitkomst waar je trots op kan zijn. Het moet natuurlijk wel hard gaan, daarom is een plek bij de eerste vijftien mijn doel.
Verder in Roeien
|
Als je met het witte Arubaanse zand tussen de tenen afstemt op 106.7 FM, hoor je Radio Kelkboom uit de luidsprekers klinken. De zender biedt nieuwsprogramma’s in het Papiaments, Nederlands en Engels, maar ook lokale muziek in programmas als Butishi di Alegria. Het is het geluid van het eerste commerciële radiostation dat Aruba kende, 50 jaar geleden opgericht door de opa van Peter Kolsters. Ik studeer theatertechniek, dus als ik op Aruba ben, hang ik urenlang rond op het radiostation van mijn opa. Zo ben ik eigenlijk altijd aan het werk als ik op Aruba ben.
Aan roeien voor Aruba op de Olympische Spelen had Kolsters nooit echt durven denken. Het was Diederik Simon, één van de roeiers die bij spelen in 2000 nog een zilveren medaille behaalde in de Nederlandse dubbelvier, die de 23-jarige in november vorig jaar over de streep trok tijdens een diner. Hoezo kan dat niet, had Simon geroepen. Diezelfde avond nog, besloten Kolsters en Simon zich op internet te oriënteren en kwamen tot de ontdekking dat er nog zes olympische startbewijzen te vergeven waren op de Latijns-Amerikaanse kwalificatiewedstrijden in El Salvador. Deze wedstrijden worden tussen 14 en 16 mei dit jaar gehouden. Ik heb die avond meteen het Arubaans Olympisch Comité gemaild. Het grote afwachten was begonnen en stilaan verdween het project uit het spotlicht.
Na een trainingskamp in Brugge, België, waar bleek dat het steeds harder en beter ging, besloot bemiddelaar Simon te bellen met het hoofd van het Comité Olímpico Arubano in Oranjestad, Aruba. Deze vertelde dat ze over de jonge skiffeur hadden vergaderd. Het verzoek van de roeier van de Amsterdamse studentenroeivereniging Nereus had de roeibond na drie inactieve jaren weer uit bed gezongen en tot leven gewekt, zo bleek uit het gesprek. De secretaris van de Arubaanse roeibond, de Asociación di Remo y Canoa Arubano, bleek in Den Haag te wonen, hetgeen de communicatie aanzienlijk vereenvoudigde. Hoewel de man heel enthousiast is, geeft de Arubaanse roeibond zich niet onmiddellijk gewonnen.
Ze willen graag bewijs zien dat ik over het juiste niveau beschik en dat ik aan de kwalificatie-eis voldoe. De kwalificatie-eis bij roeien leidt wel tot wat verwarring, omdat je bij sporten als atletiek en zwemmen binnen een gestelde limiet moet zwemmen om aan een startbewijs te komen. Maar bij roeien kwalificeer je jezelf door je te plaatsen op een wedstrijd, zoals die in El Salvador. Dan kan overigens alleen als de roeibond je naar zon kwalificatiewedstrijd toestuurt.
Kolsters begrijpt dat het geen uitgemaakte zaak is voor de Arubaanse roeibond. Wat ze natuurlijk niet willen is dat ik voor mezelf een vakantie naar Athene regel door onder vlag van Aruba naar de Spelen te gaan. Mijn verzoek om voor ze uit te komen kan al snel opgevat worden als een grap, maar dan wordt er vergeten dat in Nederland het roeien op een veel hoger niveau ligt. Als ik voor Aruba zou eindigen bij de eerste vijftien (van de dertig skiffeurs op de Olympische Spelen, red.) dan is dat een uitkomst waar je trots op kan zijn. Het moet natuurlijk wel hard gaan, daarom is een plek bij de eerste vijftien mijn doel.
Voor Nederland uitkomen was voor Peter Kolsters geen optie geweest. Ik was niet van plan om Dirk Lippits eventjes op zijn donder te geven. Ik denk niet dat dat heel reëel is lacht hij. De Nederlandse skiffeur Lippits heeft zich reeds gekwalificeerd voor de Spelen bij de wereldkampioenschappen roeien in Milaan vorig jaar.
Mocht Aruba inderdaad besluiten hem naar El Salvador te sturen, dan wil Kolsters zijn goede wil tonen door zelf de kosten van zijn deelname aan de kwalificatiewedstrijd te financieren. Het lichtblauwe roeipak met twee gele strepen en een rode ster (de kleuren van de Arubaanse vlag) heeft hij al af. Ik heb in ieder geval nog geen ticket geboekt, dat doe ik pas als ik zeker weet dat ik er heen ga. Eigenlijk weet ik nog helemaal niets van de situatie in El Salvador: Ik weet niet wie mijn tegenstanders of hoeveel het er zijn. De kans bestaat dat we daar met zn vieren liggen, maar voor hetzelfde geld liggen er 40 klaar. Het enige dat zeker is, is dat de eerste zes skiffeurs die half mei in El Salvador over de finish gaan naar de spelen kunnen in Athene. Mijn doel nu is om naar El Salvador te kunnen en me daar te plaatsen, dan kan ik misschien tussen mei en augustus een sponsor vinden die een en ander kan financieren. Dat zou toch moeten lukken, het blijft natuurlijk een opvallend project. En dat zou ook voor Aruba positief zijn, omdat ze als roeiland in ontwikkeling op deze manier misschien steun kunnen krijgen van de FISA.
Peter Kolsters snelste tijd tot nog toe op de twee kilometer – de officiële wedstrijdafstand – is 7 minuten en 18 seconden. Zijn doel is om in de loop van het roeiseizoen dit jaar op de 7:10 te zitten. De roeier weet dat er snellere skiffeurs zijn dan hij en plaatst het geheel daarom in zijn context. Als je kijkt naar de spelen van 2000 in Sydney dan zitten de eerste twaalf skiffeurs onder de 7:10, maar de tijden lopen daarna hard op. De laatste vijf, zes skiffeurs zitten zelfs boven de 7:30. Het is dus niet zo dat ik voor spek en bonen zou meedoen.
De reacties in Nederland zijn over het algemeen enthousiast, al zullen er ongetwijfeld mensen zijn die enigszins gefrustreerd reageren in de trant van er zijn sporters die er zoveel moeite voor moeten doen en jij doet het zomaar op deze manier. Voor iedere sporter is het een droom om naar de Olympische Spelen te gaan en dit is gewoon één van de mogelijkheden.
Als ik op Aruba ben, word ik alleen maar in het Papiaments aangesproken. Ik heb de krullen mee, Kolsters wijst naar het kroeshaar boven zijn zwarte plastic bril. Mijn hart ligt ook bij Aruba, mijn familie woont daar en mijn geschiedenis ligt daar. Het is iets waar ik graag trots op wil zijn.
Peter Kolsters was enkele maanden geleden voor het laatst op het eiland met de status aparte en zette daar zijn trainingsprogramma, ditmaal zonder roeiboot, voort. Sporten op Aruba is een verhaal apart. In oktober ging ik om de dag hardlopen en om de dag krachttrainen, maar het is daar bijna onmogelijk om een intensieve training te draaien. Na vijf minuten ben je al doorweekt van het zweet en is je hartslag met geen mogelijkheid meer onder de 180 te krijgen. Weer terug in koel Amsterdam, heeft hij besloten zich het Arubaanse volkslied eigen te maken: Aruba patria aprecia, nos cuna venera. Chikito y simpel bo por ta, pero si respeta!
Kolsters moeder, iets donkerder dan ik en een grotere bos haar, heeft een zangopleiding aan het conservatorium gevolgd, hijzelf speelt piano en oefent nu op de akkoorden van Padu, de Arubaanse schrijver van het volkslied.
Mocht de roeibond van Aruba besluiten geen roeiers af te vaardigen, dan zal Peter Kolsters zijn teleurstelling kunnen verwerken. Hij wil volgend jaar hoe dan ook een half jaar naar Aruba en dit jaar mag hij wederom zijn theatertechnische inzichten aanwenden bij een productie waarin zijn moeder de leadzangeres is. Een Zuid-Amerikaanse revue met muziek van Harry Belafonte tot Celia Cruz in Nuenen, een dorp in Brabant. Hou het in de gaten.
Het kan overigens geen toeval zijn dat Geldrop direct naast Nuenen ligt. Het is de plaats waar Peter Kolsters naar de middelbare school ging (vlak bij de Peijnenburg-koekfabriek), net als Dirk Lippits. Met een beetje mazzel kunt u ze tezamen op het Griekse water onderscheiden: Lippits in het rood-wit-blauw, Peter Kolsters in het lichtblauw, geel en een klein beetje rood.
auteur: Jeroen van Renesse
‘Roeien’ bestaat sinds 1939 en is een onafhankelijk orgaan van de KNRB met een eigen redactie. De redactie bestaat momenteel uit zes leden en wordt tevens gesteund door een groot aantal vaste medewerkers. Het blad komt maandelijks uit, behalve in de maanden februari en maart, wanneer er een gecombineerd nummer in de bus valt. De januarieditie staat beter bekend als de evenementennummer. Hierin alle informatie over de KNRB en haar aangesloten verenigingen met alle belangrijke adressen. De jaarprogramma’s voor de nationale selecties staan hier vermeld en ook informatie over alle evenementen (wedstrijden, tochten, cursussen) van het jaar. De andere edities zijn allen journalistieke uitgaven over de roeisport.
Het maandelijkse magazine geeft aan alle facetten van de roeisport aandacht. Zowel het toproeien krijgt aandacht, maar ook wordt er gelet op het studentenroeien, veteranenroeien, toertochten, zeeroeien en het verenigingsleven. Daarnaast ook veelvuldig aandacht voor verhalen over medische zaken, techniek en materiaal. Een mix van interviews, sfeerverhalen en achtergronden uit de roeierij. Kortom voor elke roeier in Nederland interessant en onmisbaar! Voor meer informatie: mail naar [e-mailadres verwijderd]. Abonnementsinformatie is te verkrijgen bij [e-mailadres verwijderd]
