Eerste training van de Acht in Luzern

MALTERS – vrijdag 17 augustus 2001. Na enkele hindernissen is het toch weer gelukt om een email naar de NLroei redactie te kunnen sturen. Het hotel heeft namelijk geen telefoonaansluiting waardoor emailen wat lastig wordt. (Dit is het derde verslag van Merijn van Oijen, stuurman van de Acht in voorbereiding op de wereldkampioenschappen. NLroei zal de komende week vanaf het perscentrum op de Rotsee regelmatig verslag doen van de WK, en foto’s plaatsen).

Doordat er “teveel” Nederlandse ploegen voldoende niveau bleken te hebben voor deelname aan het WK was er een probleem ontstaan in het stamhotel van de Nederlandse equipe in Luzern. Er was geen plek meer. Daarom zijn de Lichte Acht en de Holland Acht vrijwillig uitgeweken naar een hotel in een dorpje op 25 minuten rijden van Luzern. Omdat we hier nog nooit geweest waren was het afwachten hoe het zou zijn. De bond had geen tijd gehad om het hotel te bekijken, dat op aanraden van de FISA was gekozen.

Na wat onduidelijkheden over vervoer naar de roeibaan, het eten (voor lichte roeiers een stuurlieden erg belangrijk) en het aanwezig zijn van een telefoon of internetverbinding (voor de communicatie met thuis, die af en toe erg lekker is als afleiding) is alles inmiddels perfect geregeld door innovatief optreden van (onze) hoofdcoach Diederik de Boorder en het meer dan behulpzame hotelpersoneel. Wat op het eerste gezicht tegen leek te vallen is door dit optreden omgezet in louter meevallers. Er is elk half uur een shuttle service naar Luzern (en terug), het eten wordt volledig naar onze wensen bereidt. een internetaansluiting op de gang voor iedereen, er is een centrale telefoon waar we gebeld kunnen worden, er zijn wat kamers geruild zodat niemand meer aan de hoofdstraat van het dorp hoeft te slapen (verkeerslawaai) en noem maar op. Alles lijkt geregeld te kunnen worden. Alleen het (ludieke) verzoek om een waterbed van Geert-Jan Derksen en Ydo Klein-Lugtenbelt uit de Holland Acht is niet gehonoreerd door coach Diederik.

Naast deze lokale onderwerpen was er ook nog het puntje medische staf. De medische staf is namelijk gestationeerd in het hotel in Luzern. Dat loopt ook als vanzelf. Fysio (en tennisser) Theo Nass en masseur (en wielrenner) Thomas Schoots zijn namelijk onze beschermengels. Zij hadden in ons hotel al een spreekuur ingepland voordat we ook maar de tijd hadden om ze te bellen. Het woord ‘probleem’ komt in hun vocabulaire niet voor. Jan-Willem (arts) is standby en komt hier indien nodig naartoe gereden.

Voordat ik verder vertel over Zwitserland wil ik nog even terugkomen op het trainingskamp in München. In München zouden we nog een 1500m voluit doen met de rest van de equipe. De rest van de Equipe heeft deze gedaan (en dat ging bij de meesten redelijk tot goed), maar wij niet. Er was, alweer iemand een beetje verkouden. Het wordt bijna eentonig. Dit keer waren het Geert-Jan (Derksen) en René ten Thije die een beetje aan het sniffen waren. Reden genoeg dus om de 1500m over te slaan en in plaats daarvan rustig wat aan de techniek te schaven. Aangezien geen van de verkouden roeiers koorts heeft gehad is er qua conditie zeer weinig aan de hand. De dokter vindt het eigenlijk wel goed omdat ze op deze manier extra herstel krijgen voordat er geraced moet worden.

Bij het nakijken van het weerbericht zagen we dat het meteorologisch gezien ook tijd werd om uit München te vertrekken. Het ging de dag na vertrek regenen. München – Luzern is slechts een uurtje of vier rijden. Aangezien we bijna de hele dag hadden was dat erg relaxed. De route ging via een klein stukje Oostenrijk naar Zwitserland en daar ging de route net hoe men zin had om te rijden. Omdat het bij de Holland Acht altijd wel een beetje belangrijk is om als eerste aan te komen was Peter van der Noort een klein beetje ontstemt over mijn route via binnenweggetjes. Bij aankomst was Peter meer geinteresseerd of we de eerste Nederlanders waren dan in welke kamer hij had. Zijn humeur klaarde helemaal op toen bleek dat we de eerste waren. Daniël Mensch (alias “Dino”) en ik waren vooral blij dat we wat mooie stukjes Zwitserland gezien hadden. Toch kon dat nog mooier. Een deel van de lichte acht heeft een hoge pas opgezocht omdat sommigen voor de eerste keer in Zwitserland waren. Via de sneeuw kwamen ze helemaal blij als laatste aan bij het avondeten in het hotel. Aangezien zij volgende week zaterdag finale hebben zullen zij, wanneer wij onze finale aan het varen zijn, de zondag erop wel in de sneeuw op de Pilatus aan het spelen zijn.

De eerste roeidag hier moesten we even uitvogelen hoe het met het vervoer naar de baan zat. Gezien de ligging van de baan en de drukte om het WK is het schier onmogelijk om je auto te parkeren in de buurt van de baan. We zijn dus aangewezen op het vervoer van de organisatie. Dit vervoer gaat meestal met schoolbussen of oude touringcars. Hier hebben ze er ook wat moois op gevonden, nl. legertrucks. Van die dingen waar je achterin een bak netjes in twee rijen tegenover elkaar zit. “Net als in de film” vond iemand. Het Zwitserse leger zie je hier overal nuttige taken vervullen voor de organisatie. Achter de finishlijn ligt bijvoorbeeld een pontonbrug in camouflagekleuren om de tribunes aan beide zijden van de baan met alkaar in verbinding te stellen.

Die legertrucks rijden elk half uur naar de baan en terug. Afhankelijk van de route doen ze er tussen de 15 en 45 minuten over. Dat verschil zit in een extra omweg via het hotel van de Tsjechen, die bovenop een berg zitten, met prachtig uitzicht over Luzern, de Rotsee en het Vierwoudstedenmeer. Ondanks de extra 30 minuten die deze omweg met zich meebrengen vind ik het wel aardig. Misschien stap ik er nog wel een keer uit om even van het uitzicht te genieten. Dat moet dan echter niet op weg naar de training zijn…. Ploegopa Peter wilde graag voorin zitten naast de bestuurder. Hij probeerde tijdens de rit een gezellig praatje te maken met de chauffeur, maar veel verder dan “nice car you have” kwam hij helaas niet, tot grote hilariteit van de rest van de ploeg.

De eerste training op “the lake of the gods” zoals ze het pogen te noemen was heerlijk. De Rotsee is in mijn ogen een van de allermooiste roeibanen die er zijn. Nu heb ik ze natuurlijk lang niet allemaal gezien, maar toch. Het gevoel om hier rond te varen met het idee dat je straks op deze baan aan de wereldkampioenschappen gaat deelnemen is iets bijzonders. Buiten dat heb ik, samen met Derk Fontein, Geert-Jan Derksen en Stephan van Dongen, zeer goede herinneringen aan deze baan getuige het huidige wereldbeker- en baanrecord dat we hier in 1999 met de Holland Acht gevestigd hebben. Voor de nieuwelingen in de ploeg is het helemaal nieuw. Zowel Ydo, Rene als Daniël waren hier nog nooit geweest, zelfs niet om te kijken. Als schijn niet bedriegt bevalt deze baan ze meer dan uitstekend.

Vandaag hebben we de tweede training hier gevaren. Omdat we die 1500m van München overgeslagen hadden vonden we het nuttig om hier een 1000m te doen zoals de eerste 1000m van de race. Zo gezegd, zo gedaan. Na de het opwarm programma zoals we dat tijdens de wedstrijden ook zullen gaan doen zijn we aan het startvlot van baan 7 gaan liggen. Omdat ze het startsysteem nog even aan het testen waren werden we weggestart door een officiele starter. Het ging behoorlijk goed, vooral technisch was het verzorgd. Het moet nu ook goed gaan, want op een WK is elke ploeg per definitie op zijn piek. Om alleen al mee te kunnen komen met het niveau moet je zeer goed in vorm zijn. Hoewel je nooit met zekerheid kunt inschatten hoe je er voor staat heb ik het idee dat we er dit jaar weer helemaal bij horen. De voorwedstrijd van a.s. maandag is om kwart over vijf en tegen Roemenië (ROM), Kroatië (CRO), Rusland (RUS), Australië (AUS) en Egypte (EGY). De winnaar van deze pot plaatst zich direct voor de A-finale op zondag. De rest mag naar de herkansingen. CRO wordt gezien als een topfavoriet, terwijl ROM, RUS en EGY zeer hard kunnen starten, iets dat vooral in voorwedstrijden een klein voordeel is. AUS had tot slot ‘slechts’ zilver in Sydney.

Onze lichte vrienden (waaronder mijn kamergenoot en collega stuurman Niels van de Bovenkamp) moeten zondag al aan de bak. Zij hebben geloot tegen Canada (CAN), Frankrijk (FRA), Australië (AUS) en Italië (ITA). Zoals elke race hier is ook deze zeer pittig. Zij volgen hetzelfde systeem als wij, wat voor nu inhoudt dat de winnaar direct doorgaat naar de A-finale. Hun starttijd is kwart over drie.

Tot de volgende keer
Merijn van Oijen