Het waren mooie wereldkampioenschappen roeien op de Bosbaan. Ik hoorde veel meer positieve reacties dan bij de WK van 2014. De voorbereiding van het toernooi was nu duidelijk professioneler aangepakt dan toen. En de Nederlandse ploegen deden het anders dan indertijd dit jaar echt goed.
Het is toch wel bijzonder een wereldkampioenschap in eigen land. Zo vaak komt dat niet voor. Het dwingt ook tot een aparte voorbereiding, je hoeft minder te reizen, maar het legt wel druk op de schouders. Je mag eigenlijk niet verliezen. Onze roeiers en roeisters hebben gelukkig de druk goed weerstaan en er werden dus titels behaald.
Voor de studentenverenigingen waarvan leden medailles wonnen, is het mooi dat het in de kennismakingstijd gebeurde. Zo kun je aspirant-leden iets moois vertellen en het is dan ook goed als de huldiging op de eigen vereniging niet te lang op zich laat wachten.
Voorlopig hoor ik niet van een nieuw wereldkampioenschap dat hier in aantocht zou zijn, andere landen willen nu eerst. Dat kan ik me voorstellen, wel moet iedereen weten dat de organisatie een heel beslag legt op de bond en vaak ook nog geld kost, afhankelijk van de overheidsbijdrage en de steun van het olympisch comité.
Dus ons land kan zich over een aantal jaren best weer melden en willen we dan weer naar de Bosbaan of naar de Willem-Alexanderbaan bij Rotterdam? Het zal een moeilijke keuze zijn, maar het belangrijkste is dat onze roeisters en roeiers het gewoon heel goed blijven doen. Daar ligt de grootste uitdaging voor onze bond.
