Juniorenequipe schrijft roeihistorie in Rio

De nationale juniorenequipe heeft bij de Wereldkampioenschappen voor junioren op meerdere fronten geschiedenis geschreven. Door de overtuigende winst van Marieke Keijser in de skiff heeft Nederland voor het eerst een wereldkampioen in die klasse. Hetzelfde kan gezegd worden van de Junioren Holland Acht. Hun gouden medaille was een sterk staaltje pieken op het juiste moment en is een kroon op het werk van ploegcoaches Willem Jan de Widt en Paul Hartog.

De roeiwereld keek al met grote interesse uit naar het toernooi in Brazilië. Dit niet alleen vanwege de kansen van de Nederlanders, maar ook vanwege het feit dat het op de olympische baan van Rio de Janeiro zou zijn. Wat is er waar van de verhalen over het zwaar vervuilde water? En hoe lastig is het roeien op de baan die in verbinding staat met de open zee waren vragen die ook de senioren flink bezighielden. Dat Keijser kans maakte op een gouden medaille was na haar overtuigende Europese titel in mei in het Tsjechische Racice geen verrassing, maar toen bleek dat dan ook moest worden afgerekend met het supertalent Sophia Asoumanaki, rezen her en der twijfels. Het Griekse ergometerbeest, dat deze winter bij de CRASB-B kampioenschappen in Boston (officieuze wereldkampioenschappen ergometeren) het wereldrecord bij de junioren aanscherpte tot 6:30,2, had in Luzern laten zien ook in de roeiboot enorme progressie te hebben gemaakt. In de zware dubbeltwee haalde ze met haar partner zelfs een vijfde plaats.

Toch kon zij niet verhinderen dat Keijser er met de winst vandoor ging. Sterker nog, het verschil tussen goud en zilver bedroeg op de finish zelfs maar liefst ruim acht seconden. Desondanks duurde het wel even voordat Kesijer haar opponent had ingehaald. “Ik wist dat ze haar best zou doen om op het eerste stuk weg te gaan, maar ik wist ook dat ik haar kapot kon racen. Dus ik probeerde aansluiting te houden en hoopte dat ik het in de laatste 500 zou kunnen beslissen. Maar gelukkig kon ik haar al eerder breken” vertelde de Rotterdamse vanuit Brazilië. De Rotterdamse schoof er tussen de 1000 en de 1500 meter gemakkelijk voorbij om de winst daarna niet meer uit handen te geven. Druk had Keijser niet enorm gevoeld. “Natuurlijk was er wel wat pressure, ook vanuit mezelf. Maar ik had er vooral gewoon heel erg veel zin in.” De roeister zegt op de lastige baan veel te hebben gehad aan haar vaste trainingslocatie, de Willem Alexanderbaan. “Het was een lastige zijwind, maar een stuk minder dan ik gewend was.”

Haar overtuigende zege en het feit dat ze dit jaar al eens succesvol als lichte skiffeuse heeft gestart doet de vraag wederom rijzen of ze volgend seizoen niet in de olympische dubbeltwee zou kunnen zitten. Hoofdcoach vrouwen Josy Verdonkschot sprak al een keer met haar en haar moeder hierover. Keijser kan er nog niet veel over kwijt. “Ik zou natuurlijk niets liever willen. De Olympische Spelen zijn het coolste wat er is. Maar ik moet wel in een dubbel dus ik zal dan iemand nodig moeten hebben. En om te verhuizen naar Amsterdam.. Daar moet ik nog heel lang over nadenken.” Overigens testte de 18-jarige roeister ook eigenhandig de waterkwaliteit. Na het winnen van het goud bij de jongens acht sprong ze samen met Bente Paulis uit de meisjes acht in het water om de collega wereldkampioenen te feliciteren. “Bij mij lag er niemand in en ik vond dat dat eigenlijk wel moest. Iedereen raadde het af en de organisatie zei dat we ziek zouden worden maar vooralsnog leef ik nog” vertelde Keijser lachend.

Wat de acht vlak daarvoor had laten zien was indrukwekkend. Zeker na de mindere voorwedstrijd waarin ruimschoots werd verloren van Duitsland. “We roeiden toen ver onder onze kunnen. Het starten hier in Rio bracht toch wat spanning met zich mee” vertelde slagman Bram Schwarz. “Gelukkig was de race gefilmd en konden we zien waar het mis ging. We zijn toen even goed op scherp gezet en eigenlijk was het toen een voordeel om nog een keer de baan over te gaan” vulde Bart Roovers van Die Leythe aan. De herkansing ging al een stuk beter en werd winnend afgesloten. Iets dat vertrouwen gaf voor de finale. Schwarz: “Die zijn we toen vervolgens heel onbevangen ingegaan.” Van paniek was dan ook geen sprake toen het octet als zesde en laatste doorkwam op de eerste 500 meter. “We kwamen toen juist in een lekker ritme waarmee we dwars door het veld voeren” aldus de roeier van Het Spaarne, die bijna niet kon geloven dat ze halverwege op koers zaten voor een medaille. “Op 1250 meter zei Just, onze stuurman, dat we naast de Duitsers lagen. Ik zei ‘lul niet!’ maar vlak daarna zag ik dat ie gelijk had. Toen dacht ik alleen maar: dit geven we niet meer weg!” Uiteindelijk had de ploeg ruim twee seconden over op de Amerikanen die tweede werden.

Roovers gaf toe na de voorwedstrijd wel even getwijfeld te hebben over de mogelijkheden. Voorafgaand aan het toernooi had de ploeg zich duidelijk uitgesproken enkel voor goud te gaan. Ook bondscoach Ronald Florijn liet zich niet onbetuigd. “Als je zoveel vermogen aan boord hebt, moet je eigenlijk alleen tevreden zijn met goud” zei hij vlak na het Europees Kampioenschap waar de ploeg volgens hem teleurstellend zilver pakte. “Na de voorwedstrijd waren we het gevoel even kwijt” aldus Roovers. Maar een aantal goede trainingen op de lastige baan zorgde voor een kentering. Roovers: “De finale liep precies zoals het moest en zoals in onze beste trainingen.” De overwinning maakte flink indruk op de andere landen, zeker na hun slechte voorwedstrijd. “Alleen de Duitsers hebben we niet gesproken. Die keken enkel chagrijnig en waren niet aanspreekbaar” sprak Roovers lachend.

Morgen volgt op NLroei een interview met bondscoach Ronald Florijn, waarbij ook aandacht is voor de prestaties van de andere ploegen.