Nadat NLroei in het vorige artikel de stoute schoenen heeft aangetrokken en heeft betoogd hoe het verder moet met het zware-mannen-roeien in Nederland, zijn vandaag de vrouwen aan de de beurt. Achterliggende gedachte: hoe gaan we in Rio de Janeiro medailles winnen? En secundair: hoe zorgen we ervoor dat er ook een groep wordt klaargestoomd voor Tokyo 2020? Want ook over dat onderwerp is momenteel reuring.
De dag nadat de Wereldkampioenschappen waren geëindigd, ontvouwde Nico Rienks in het Parool een plan om een eigen ‘commercieel’ roeiteam te starten. Doel: een sterke vrouwen acht formeren die eremetaal moet halen in Tokyo. Op zich een nobele gedachte en een goed plan waar niemand iets tegen kan hebben. Als het Rienks als voormalig tweevoudig olympisch kampioen lukt om sponsors te betrekken naast die van de roeibond is dat alleen maar toe te juichen. Rienks en kornuiten waaronder veel namen (bijvoorbeeld Henk Jan Zwolle en Pepijn Paanen) uit het geslaagde project ‘De Acht’ uit 2007, denken wederom iets te kunnen opzetten wat baanbrekend is en verdienen daarom ook alle steun en lof.
Opmerkelijk is wel dat Rienks tijdens een uitzending van Langs de Lijn hintte op eerder succes dan in 2020 en zelfs vertelde dat enkele vrouwen uit de huidige acht al interesse hadden getoond. Daarmee en met het feit dat hij er blijkbaar geen vertrouwen in heeft dat de KNRB zo’n project met succes kan opzetten, lijkt Rienks een onderlinge strijd te willen uitlokken. Dit is des te opvallender daar de voormalig roeier van Okeanos momenteel als technisch adviseur werkzaam is bij de roeibond. De eerste reactie van Hessel Evertse was dan ook duidelijk: hier is vermoedelijk sprake van concurrentie.
Een dag na het roerige einde van de Wereldkampioenschappen had De technisch directeur zich wel een fijner begin van de week kunnen voorstellen. Wat dat betreft is de timing van Rienks zeer ongelukkig. Het heeft er alle schijn van dat de Nederlandse roeicoryfee niet tevreden is met zijn rol bij de bond. Naar zijn adviezen werd amper geluisterd, al is de kritiek van (bonds)coaches juist dat hij zelden of nooit langs de Bosbaan te vinden was. De waarheid zal wel ergens in het midden liggen, maar opvallend is het wel dat de roeibond niet per direct heeft besloten te stoppen met deze samenwerking. De roeibond is wellicht bang dat een ‘ontslag’ (Rienks zijn dienstverband was onbezoldigd) van de grootste naam uit de Nederlandse roeigeschiedenis tot gezichtsverlies lijdt. Rienks was juist naar buiten toe een sterk wapen en nu zal toe moeten worden gegeven dat deze samenwerking eigenlijk niet meer was dan een wassen neus.
Maar goed, al deze nieuwe ontwikkelingen leiden wederom af van waar het werkelijk om draait. Hoe nu verder met de vrouwen? Ook in deze sectie geldt dat het zonde zou zijn nu alles op de acht te zetten. In het huidige octet zit zeker een aantal vrouwen die fysiek de mogelijkheden hebben de top te halen. Hen binnenboord houden is wel aan te bevelen. Zoals al eerder gesteld, was afgelopen jaar (bijvoorbeeld na Luzern) het opheffen van een scullnummer slimmer geweest. Maar dan kan alsnog. Vier vrouwen (Inge Janssen, Claudia Belderbos, Chantal Achterberg en Nicole Beukers) steken op individueel niveau duidelijk boven de rest uit, dus een dubbelvier is snel gemaakt. Geen eindeloze selectie, sterker nog: er is geen duidelijk aanwijsbare reden waarom deze roeiers niet gewoon aangewezen kunnen worden. Afgelopen jaar hebben zij zich al voldoende bewezen. Met een goeie en lange trainingsperiode kan er met deze boot zeker wat moois tot stand komen. Bij het EK volgend jaar moet gezien de concurrentie van buiten Europa dan wel meteen in het kielzog van Wereldkampioen Duitsland het zilver worden binnengehaald. Alleen dan ligt de ploeg op koers voor een medaille later dat jaar in Aiguebelette. Het enige waar nog aan gedacht moet worden is dat er een vijfde vrouw moet zijn, die gezien de hoge mate van blessuregevoeligheid van enkelen, kan inspringen waar nodig.
De andere vrouwen uit de huidige dubbelvier kunnen dan naar de acht. Voor die ploeg is het verder enkel relevant of het wel zinvol is om verder te gaan met Diederik Simon als coach. De eigenzinnige Nereïd sluit qua belevingswereld niet geheel aan bij de vrouwen en zal wellicht ergens anders beter tot zijn recht komen. Maar met wat versterkingen kan de acht prima een vaste waarde in de finale worden. Dat is ook wel nodig, want net vandaag maakte NOC*NSF de verscherpte eisen voor kwalificatie voor de Olympische Spelen bekend. De achten moeten daarvoor bij komende WK een vijfde plaats behalen en de rest moet een top-6 klassering (vroeger was dit top-8) neerzetten. Het heeft er alle schijn van dat de sportkoepel niet uit het niets tot deze wijziging is overgegaan en dat dat misschien wel niet was gebeurd als afgelopen WK succesvoller was verlopen. Bijkomend gevolg aan deze eis is dat de nieuwe norm flink wat druk zal zetten op een geslaagde halve finale.
Voor de lichte vrouwen is het maken van een plan eenvoudig. Het optreden van het supertalent Ilse Paulis was zowel tijdens het WK onder 23 jaar in de skiff (goud) als als slagvrouw van de dubbelvier die wereldkampioen is geworden, dusdanig indrukwekkend dat met haar in de Nederlandse equipe er zomaar een medaillekandidaat bij is gekomen. De meest logische partner is vanwege haar vermogen en ervaring, Maaike Head. Ook hier kan een langdurige selectie dus voorkomen worden. Met Lisa Wörner heeft het tweetal ook nog eens een uitstekende aanjager.
