Vooralsnog geen medailles in olympische boten

Tijdens de eerste finaledag voor olympische nummers bij de Wereldkampioenschappen roeien op de Bosbaan is de Nederlandse roeiploeg er niet in geslaagd een medaille te veroveren. De Muda’s kwamen niet verder dan een zesde en laatste plaats en de Holland Vier eindigde ondanks een voordelige boei net naast de medailles op een vierde stek.

Met maar twee ijzers in het vuur waren de medaillekansen voor Nederland natuurlijk al lager dan gedacht, maar van de wereldkampioenen uit de Holland Vier werd wat verwacht op hun eigen thuisbaan. Helaas konden zij deze favorietenrol niet waarmaken. Daar kon zelfs hun voordelige baan 1 niets aan veranderen. Het was overigens vrij opmerkelijk dat de baanindeling pas werd gewijzigd na de finale van de vier-zonder, nadat alle vier finales voorafgaand aan deze race een flink vertekenend beeld hadden gegeven. Steeds behaalde een ‘mindere’ (want derde in de halve finale) ploeg in baan 1 een medaille terwijl baan 5 en 6 constant ver achter het veld eindigde. Waar eerder deze week door de FISA en de organisatie bij twijfel elke keer snel werd ingrepen, gebeurde dat nu rijkelijk laat. Het was een hard gelach te zien dat de absolute topfavorieten in de lichte mannen dubbeltwee, de Fransen Azou en Delayre in de eindsprint werden afgetroefd door hun rivalen uit Zuid-Afrika in baan 1. Hun gezichten op het erepodium toen hen de bronzen medaille werd omgehangen, sprak boekdelen. Toch bezwoer de organisatie dat ze er iets aan konden doen. “Dat het zo lang duurde, heeft te maken met dat de windvoorspelling anders was. De wind zou gaan doordraaien waardoor het juist in baan 5 en 6 voordelig zou worden. Dan gooi je het niet zomaar om. Daarnaast bleek in de races ervoor dat er weinig aan de hand was. Toen bleek dat het voordeel in de lage boeien bleef, is alsnog besloten de banen her in te delen” aldus Gerritjan Eggenkamp, voorzitter van het organisatiecomité.

Op de vraag waarom de Holland Vier niet op het juiste moment kon presteren, is niet meteen een antwoord te vinden. In tegenstelling tot de rest van de equipe leek de ploeg twee maanden terug juist op de goede weg getuige de zilveren medaille die ze toen binnenhaalden. “We hebben in Portugal een heel goed kamp gehad en het zat met de snelheid ook echt goed” aldus Olivier Siegelaar. “Sinds we terug waren op de Bosbaan liep het steeds net niet. Het water was telkens lastig en we konden het goeie roeien niet meer vinden.” Dat was tijdens de races te zien. Vaak tikten bij de recover de bladen tegen het water aan. Bij slagman Robert Lucken, die het juist van zijn ontspanning moet hebben, zag je al te vroeg in de finale in zijn gezicht dat hij te hard zijn best moest doen om snelheid te maken. “Ik zat inderdaad op 1100 meter al redelijk op mijn max. We konden niet nog een keer versnellen.”

Dat de Muda’s in de nadelige baan 6 niet konden meekomen, was geen verrassing. In hun nadeel is hun beperkte explosiviteit waardoor ze in het begin meteen teveel achterstand oplopen. Die twee zaken bij elkaar opgeteld zorgden ervoor dat de tweeling na 500 meter al op een onoverbrugbare achterstand lagen en niet in de wedstrijd lagen. In de B-finales liet in elk geval de vrouwen dubbelvier zien over voldoende veerkracht te beschikken door die met een mooie eindsprint en een Nederlands record van 6.13.84 te winnen. Rogier Blink en Mitchel Steenman moesten in een close-finish en ondanks een snelle tijd van 6.24.12 zelfs genoegen nemen met een vierde stek in de kleine finale. De eerste finaledag zorgde verder voor maar liefst vijf nieuwe wereldrecords. Opvallend was dat de lichte vrouwen dubbeltwee van Groot-Brittannië, die zich donderdag heel verrassend niet wist te plaatsen voor de finale, in de B-finale een wereldrecord roeide, dat vervolgens in de A-finale maar nipt werd verbeterd door de Nieuw-Zeelanders.