Wereldkampioen en wereldrecord voor lichte dames

Bij de Wereldkampioenschappen roeien op de Bosbaan is de lichte vrouwen dubbelvier met Mirte Kraaijkamp, Lisa Worner, Maaike Head en Ilse Paulis wereldkampioen geworden. Het thuispubliek dat in grote getale naar de Bosbaan was gekomen (de organisatie sprak van 5000 toeschouwers), vond het prachtig. “Een wereldtitel in eigen land is heel bijzonder. Nergens in de wereld gaan mensen in het water springen. Briljant!” vertelde Maaike Head aan de organisatie, refererend aan de zwemmende supporters van met name Nereus.

Niet alleen de gouden medaille in dit niet-olympische nummer was knap, ook hun tijd van 6.15.95 sprak tot de verbeelding. Daarmee werd het acht jaar oude wereldrecord van de Chinezen met maar liefst acht seconden verbeterd. Het kwartet haalde bijna net zoveel van de wereldsnelste tijd af als de Nieuw-Zeelanders Murray en Bond die in de twee-met-stuurman de wereldtitel grepen. Alleen de vrouwen vier-zonder uit datzelfde land overtroffen hen in wie het wereldrecord met meest verschil kon verbeteren. Zij zette een tijd van 6.14.36 neer (tegen oude tijd van 6.25.35). Daarnaast was vooral het wereldrecord van de Kroatische dubbeltwee indrukwekkend. Voor het eerst in geschiedenis werd in dit veld onder de zes minuten geroeid (5.59.72).

Deze enorme marges wekten de indruk dat er misschien ook stroming stond in de baan. De organisatie kan dat weliswaar niet meten, maar op basis van de voorspelde windrichting werden wel telkens de beste ploegen in baan 1 en 2 gelegd. Op het oog was er net als dinsdag, toen de banen ook werden gewijzigd, weinig aan de hand, maar het moet gezegd worden dat er bijvoorbeeld opmerkelijk meer ploegen in baan 3 het goed deden dan in baan 4 (waarover de nummers 2 uit de voorgaande races waren verdeeld). Volgens Roel Braas, die zich vanuit baan 4 niet wist te plaatsen voor de finale, kwam dat vooral vanwege de hoge golven waar hij meer last van zou hebben gehad dan zijn directe tegenstrever Alexandar Alexandrov in baan 1. “Je ziet het aan alle wedstrijden. Marcel Hacker wint nooit van Drysdale en nu in baan 1 wel. Dat kan niet kloppen.” Een waarheid als een koe, al was het ook overduidelijk dat de Nieuw-Zeelandse olympisch kampioen totaal niet met de golven om kon gaan. Zijn techniek van hard inpikken en doorhalen was daar duidelijk debet aan.

Ook Braas roeide zichtbaar ongemakkelijk met het snelle weer. Het leek net alsof de roeier van Okeanos na elke haal telkens even stopte om angstig te checken of hij wel los kwam met zijn riemen. Daardoor zakte het tempo zo erg dat hij gedurende de hele race drie a vier tikken lager roeide dan zijn concurrenten en dat werd hem uiteindelijk fataal. In de eindsprint kon hij niet meer mee met Aleksandrov, die Braas ook in de voorwedstrijd te snel af was. “Ik heb van alles geprobeerd in de derde 500 meter en hoopte hem daar te breken maar dat lukte niet.” De Beer uit Breezand liet het vervolgens in de eindsprint lopen, iets wat niet door iedereen aan de kant werd gewaardeerd.

Dat publiek zag naast de wereldtitel van de lichte vrouwen dubbelvier ook de lichte mannen vier-zonder succes behalen. (De andere niet-olympische boten, de lichte acht, lichte dubbelvier en twee-met-stuurman, konden met een respectievelijk vierde en zesde plaats niet voor beroering zorgen.) Maar de lichte bondsploegen laten het dit WK graag op de laatste meters aankomen, getuige ook de eindsprint van de Muda’s gister. Waar de vrouwen acht gister 0,07 seconde te kort kwam, was het bij de lichte vier precies hetzelfde verschil waarmee ze het wel redden. Na een race waarbij ze lang een lengte achter de derde plek roeiden, lukte het na een bloedstollende eindsprint alsnog de Duitsers te verschalken. “Eigenlijk was het geen goeie race. Voor Jort (van Gennep, red.) met zijn beperkte ervaring ging het eigenlijk te snel en dat zag je terug in het roeien. Maar complimenten aan de jongens voor de eindsprint. Joris (Pijs, red.) gaf aan dat hij vanaf 1400 meter de eindsprint al had aangegeven en dat hij zijn ogen toen heeft dicht gedaan en is gaan rammen” aldus coach Jeroen Spaans, die voor zondag hoopt op iets rustiger weer. “Dan komen ze nog beter tot hun recht en zullen we zien waar ze toe in staat zijn.”

Voor de zware vrouwen eindigt het toernooi in Amsterdam in een flinke sof. De dubbeltwee van Inge Janssen en Nicole Beukers kreeg tijdens de halve finale een kans om weg te roeien van Nieuw-Zeeland, dat eerst te lang wachtte bij de start en daarna ongelooflijk veel moeite had de boot recht in de baan te houden. Maar uiteindelijk gaf de kwaliteit van het roeien van de Kiwi’s toch de doorslag en verwezen ze de Nederlandse vrouwen naar de ondankbare vierde plaats. Ook Lisa Scheenaard redde het zoals verwacht niet zich te plaatsen voor de eindstrijd. Hiermee hebben de zware vrouwen van Josy Verdonkschot geen enkele finaleplaats behaald, wat de vraag opwerpt wat nu moet gaan gebeuren. Een vraag die inmiddels ook voorzichtig kan worden opgeworpen bij andere ploegen. Want drie voor de poorten van de hel weggesleepte finaleplekken in olympische boten is duidelijk niet waar de Nederlandse equipe vooraf op had gehoopt. Wat dat betreft kan iedereen langs de Bosbaan (publiek, organisatie en sponsoren) blij zijn dat bondscoach Josy Verdonkschot niet een olympische lichte dubbeltwee op het water heeft gelegd maar een dubbelvier.