Pirouettes, ballerina’s en een berg spinazie

Skiffeuze Inge Janssen had nog geen drie halen gemaakt in haar voorwedstrijd of ze sloeg een snoek die haar bijna een nat pak bezorgde. Met hangen en wurgen bleef de roeister van Orca in de boot zitten, maar ze moest wel een achterstand van vijf seconden goedmaken. Met haar inmiddels kenmerkende harde eindschot slaagde Janssen daar in. Ze haalde de Britse Victoria Thornley in en kwalificeerde zich achter de Australische titelfavoriet Kim Crow voor de halve finale. “Je moet het toch spannend maken”, lachte Janssen na afloop.

Het opmerkelijke raceverloop van Janssen leidde tot nogal wat gegniffel in het positief gestemde Nederlandse kamp. Josy Verdonkschot, die de Utrechtse had toegefluisterd dat een roeister net zo soepel en vloeiend moest bewegen als een ballerina, voegde daar na de wedstrijd aan toe “dat ze in het vervolg de pirouette achterwege mocht laten”. Janssen zelf was, een handje geholpen door de goede afloop, nuchter onder haar misser. “Het was een poging om mijn eerste WK niet heel gênant te beginnen”, zei ze over haar acrobatische toeren. “Daarna ben ik gewoon hard gaan roeien. Ik haalde eerste die Duitse in, daarna de Namibische skiffeuze en toen merkte ik dat die Engelse ook dichtbij was. Toen ben ik vol gaan sprinten.”

Dat bleek genoeg. Victoria Thornely brak in de laatste 200 meter en Janssen ging juist alleen maar harder. En dankzij het prima resultaat mag ze misschien wel gaan denken aan een finaleplek – mits ze haar vorm vasthoudt en niet nog meer snoeken slaat. Een andere ploeg die op indrukwekkende wijze voor de dag kwam was de lichte dames dubbelvier. De enige niet-olympische ploeg van Nederland dit WK voer op indrukwekkende wijze naar de winst en dus de finale. De ballerina’s van Josy Verdonkschot maakten op vakkundige wijze gehakt van hun tegenstand, voeren verreweg de snelste tijd van de dag en mogen dromen van de wereldittel. Verdonkschot straalde begrijpelijkerwijs van trots. Zijn insteek om met een brede groep naar een top-dubbeltwee te werken lijkt nu al vruchten af te werpen.

“Het was wel lekker roeien, ja”, grijnsde Marie-Anne Frenken. De roeister van Njord roeide de afgelopen twee jaar ook al op het WK. In de lichte skiff presteerde ze niet onverdienstelijk, maar de inpasbaarheid van de roeister van Njord was beperkt. Combinatieploegen met Frenken gingen vaak niet hard. Dat wilde Verdonkschot volgens eigen zeggen met deze ploeg doorbreken. En ervaren roeisters als Maaike Head en Rianne Sigmond wilde hij met een snel boottype nog meer handigheid bijbrengen. Dat alles zo goed zou uitpakken had Verdonkschot van tevoren echter ook niet kunnen vermoeden. Het oogde alsof het viertal, dat eigenlijk nauwelijks samen traint omdat Head dubbel start in de dubbeltwee, al jaren met elkaar roeit.

Hoewel de lichte vrouwen dubbelvier de fans op de tribune danig vermaakten draait het in de plannen van de KNRB om de olympische nummers. En dus was het goed om te zien dat naast het succes van skiffeuze Inge Janssen ook de lichte mannen vier-zonder zonder kleerscheuren door de heats heenkwam. Een tweede plek, achter Italië, bracht het kwartet van Rob Jonkman een ronde verder. Makkelijk ging het alleen niet. Waar de ploeg in Luzern een beslissende push wist te plaatsen halverwege de wedstrijd lukte dat nu bijvoorbeeld niet, en bleven de Nederlands lang plakken bij de Spanjaarden en de Tsjechen. “Maar gelukkig konden we wel bijschakelen toen het écht moest”, concludeerde Greidanus.

De roeiers en coach Rob Jonkman toonden zich ondanks het succes kritisch. “Het was niet agressief genoeg in de start”, vond Jonkman. “Ze zitten een aantal tempi te laag. We hebben ook redelijk wat blessures gehad in de aanloop naar het toernooi. Arnoud heeft last gehad van zijn pols en zijn knie, en Tim is vlak voor de eerste wedstrijddag door zijn rug gegaan.” Weinig ideaal, maar gelukkig is iedereen hersteld – en voelen ze allemaal dat er nog meer in zit. “We zullen alleen een hele goede race moeten varen om het succes van Luzern te herhalen”, zei Björn van den Ende. “Landen als Denemarken en Nieuw-Zeeland kunnen dat met een slechte race ook. Wij niet, zo simpel is het. Daarvoor hebben we niet vol genoeg getraind in de winter.”

De enige twee olympische ploegen die maandag niet direct door de voorwedstrijden heen kwamen waren de Holland Acht en de vrouwenacht. De mannen konden in hun heat simpelweg niet opboksen tegen olympisch kampioen Duitsland en de sterk roeiende Polen. “We hebben nog een een paar extra races nodig om de vorm te vinden”, zei Gerbren Spoelstra na afloop. “We hadden een goede start, maar daarna zakte het gewoon weg.” Ook de vrouwenacht had een sterke start. Na honderd meter lag de onervaren ploeg zelfs voor op alle concurrenten, inclusief . Na vijfhonderd zakten de vrouwen steeds verder weg naar achteren. Coach Diederik Simon toonde zich evenwel opgetogen, die vermoedde dat het nog wel goed ging komen. “Het is natuurlijk niet waar je eigenlijk wilt staan”, besloot de 42-jarige oud-toproeier. “Komende winter moeten ze allemaal maar een berg spinazie gaan eten om sterker te worden.”

Aan het einde van de dag kwamen ook para-roeiers Esther van der Loos en Corné de Koning in actie in de TAMix2x. “We gaan er vol voor”, sprak coach Martin Lauriks hoopvol van tevoren. Ondanks deze instelling konden Van der Loos en De Koning geen vuist maken tegen Amerikanen Oksana Masters en Rob Jones, vorig jaar goed voor paralympisch brons in Londen. Aangezien alleen de winnaars van de heat naar de finale mochten zullen de Nederlandse para-roeiers via de herkansing een plek bij de eerste zes moeten afdwingen.

Alle uitslagen van dag twee van het WK in Chungju, Zuid-Korea, zijn hier te vinden. Morgen begint het toernooi om 03:00 Nederlandse tijd met een serie heats waarna de herkansingen op het programma staan. De eerste Nederlandse ploeg die in actie komt is de mannen twee-zonder met Rogier Blink en Mitchel Steenman om 03:42. De Nederlanders nemen het op tegen Maleisië, Argentinië, de Verenigde Staten en Kazachstan. De eerste twee boten gaan naar de halve finale.