Een van de beste optredens in Luzern sinds jaren

Lange tijd leek het erop alsof de zeven finaleplekken van de Nederlandse equipe op zondag maar tot één medaille zouden leiden. Het had er alle schijn van dat de lichte vier-zonder het paradepaardje zou zijn met een bronzen plak. Maar in de allerlaatste wedstrijd van de dag gebeurde plotseling wat niemand direct had zien aankomen. De Holland Acht legde de Britse supersterren over de knie en kaapten brutaal de bronzen medaille weg voor de neus van slagman Andy Triggs Hodge en de zijnen. Een puike prestatie, te meer de acht jonge roeiers olympisch kampioen Duitsland en winnaar van het goud Amerika niet gek ver hadden laten wegroeien.

Geen wonder dus dat de in Luzern altijd grote schare Nederlandse fans uitgelaten juichte toen de Holland Acht werd aangekondigd op het podium. In de warme middagzon die het hele weekend over Luzern hing schalden verenigingsliederen over de Rotsee, ontkurkten de roeiers de twee flessen champagne die hoofdsponsor Aegon voor de gelegenheid had meegebracht en was vooral reserve Harold Langen het middelpunt van de aandacht. Unaniem werd de roeier van Triton geprezen – de zieke Boudewijn Röell stelde zelfs dat zijn vervanger Langen het verdiend had. “Ik sta er nog steeds niet bij stil”, stamelde de reserve van de Holland Acht zelf. “Op de finish was het echt ongelofelijk, ik had echt niet gedacht dat we erbij lagen.”

Het verschil tussen de Holland Acht en de Britten was dan ook een halve seconde. Bij de andere bronzen medaille, die van de lichte vier-zonder, was het verschil met de nummer vier iets duidelijker. Halverwege de wedstrijd schoof de Nederlandse ploeg naar voren om vervolgens weg te roeien van concurrenten Zuid-Afrika, Groot-Brittannië en Polen. Het gat naar Denemarken (zilver) en met name Nieuw-Zeeland (goud) was nog wel fiks te noemen, maar zes jaar na de laatste medaille voor een lichte vier-zonder op de Rotsee stond Nederland weer eens op het podium. “Ik ben ook superblij voor Tim”, zei Björn van den Ende dan ook, zijn eigen eerste grote medaille daarmee bijna vergetend. “Al die jaren in de finale, en nu eindelijk heeft-ie ook z’n plak. Arnoud zei ‘Ik wil zeker nu een plak, ik wil geen vijfde meer’. Het was mooi geweest als we een andere kleur voor ’m hadden gewonnen, maar brons is ook wel supermooi.”

De derde plek van zowel de Holland Acht als de lichte mannen vier-zonder staat symbool voor het veelbelovende karakter van de Nederlandse equipe. Want hoewel de zeven finaleplaatsen slechts twee medailles opleverden – een schril contrast met een land als Nieuw-Zeeland dat qua olympische boten met drie goud, twee zilver en een brons uit Luzern vertrok – kan je niet anders dan concluderen dat ook de andere Nederlandse finalisten goed werk afleverden. Geen enkele ploeg eindigde kansloos als laatste in de eindstrijd. Sterker nog: Roel Braas en de lichte mannen dubbeltwee met Tycho en Vincent Muda werden knap vierde. De vijfde plek plaats voor zowel de vrouwen twee-zonder als de lichte vrouwen dubbeltwee was daarnaast ook prima te noemen.

En de ploegen in de B-finales? Die kweten zich ook van hun taak: Inge Janssen en Chantal Achterberg voeren vooraan mee in de dames skiff, de vrouwen dubbelvier werd overtuigend zevende en het lichte dameskwartet wist tot tevredenheid van coach Josy Verdonkschot tussen de andere dubbelviertjes over de streep te komen. Tot slot roeide ook de mannen dubbelvier ook zeker niet onverdienstelijk, al kan de ploeg zich nog niet echt meten met de top. Het moet dus nog beter, een streven dat voor iedereen blijft gelden. Maar ondanks die ruimte voor verbetering en het uitblijven van een medailleregen is Luzern wel weer een flinke stap vooruit. Ja, het is 2013 – een post-olympisch jaar waarin veel toplanden nog volop bezig zijn met het opbouwen van hun ploeg, waarin veel toproeiers rustig aan doen. Maar dat wil niet zeggen dat er gratis finaleplekken en prijzen worden uitgedeeld. Bovendien is ook Nederland aan het opbouwen, en komt men niet ‘even’ scoren met wat ervaren rotten.

Het is daarom veilig om te stellen dat dit een van de beste optredens in Luzern was van de afgelopen jaren. En dat terwijl juist de ploeg die naar de Rotsee kwam voor goud – de Holland Vier – het af liet weten. Het team van coach Mark Emke worstelde het hele toernooi al met hun vorm en oogden in sommige gevallen wat slordig in de afwerking. In de voorwedstrijd en de halve finale kwamen de Europees kampioenen dankzij hun sterke eindsprint nog weg met matige stukken roeien, maar in de finale werden ze in de tweede kilometer simpelweg overklast. Extra pijnlijk was dat winnaar van het brons Italië, een tegenstander die in de voorwedstrijd nog was verslagen, heel dicht bij goud en zilver kwam. Robert Lücken, Mechiel Versluis, Kaj Hendriks en Boaz Meylink zullen zich terdege realiseren dat ze een kans gemist hebben.

TIjdens het WK in Zuid-Korea kan de ploeg sportieve revanche nemen. En reken maar dat de blikken dan op de Nederlandse ploegen gericht zijn. Buitenlandse toproeiers hebben ook door dat de plotselinge medailleregen in Sevilla geen toevalstreffer was. De Tsjechische skiffeur Ondrej Synek gaf toe dat hij Roel Braas zeker meer in het vizier heeft dan eerst. En stuurman Phelan Hill van de Britse acht kwam de Nederlandse mannen na de medailleceremonie nog even feliciteren – wat Govert Viergever overigens deed besluiten hem er plagerig aan te herinneren dat de Britse sterren een hele sloot aan medailles in hun bezit hebben, en de Holland Acht bestaat uit jongens die tot voor kort nog geen enkele uitzending hadden genoten. Hill incasseerde de tik op de neus professioneel. ‘We pakken jullie wel weer in Zuid-Korea’, zag je hem denken. Maar tegelijkertijd zal hij zich realiseren dat dit allesbehalve vanzelfsprekend is.

In overige media
NOS: “Roeiers pakken twee keer brons” (incl. video/audio)
Sport1: “Holland Acht knokt zich terug naar brons”
NUsport: “Brons voor Holland Vier en Holland Acht in Luzern”