Nederlandse equipe stoomt door richting finales

Hoe zoet de jaarlijkse reis naar Luzern zal smaken is na afloop van de finales van morgen pas te zeggen. Maar niemand kan ontkennen dat de zeven olympische finaleplaatsen van de Nederlandse equipe een goed resultaat zijn. Een kleine blik in het recente verleden laat zien dat een dergelijke score de afgelopen tien jaar niet is voorgekomen. Alleen in 2005 en 2006 kwamen de Nederlanders met zes ploegen in de finale – en toen waren de finales van de vrouwen achten gratis omdat er geen voorwedstrijden waren. “Maar al die finaleplaatsen zijn niks waard als je alleen maar zesde wordt”, vond Holland Acht-roeier Thomas Doornbos terecht.

Een half uur daarvoor had Doornbos met zijn acht het vuur aan de schenen gelegd van de Britse acht, voor een deel bestaande uit supersterren uit het roeifirmament en de prioriteitsboot bij de zware mannen van Groot-Brittannië. “Als we weer zo’n race varen als vandaag denk ik dat we morgen mee kunnen doen voor de bronzen medaille”, blikte Doornbos vooruit. Daarmee accepteerde de Groninger, een van de verse gezichten in het Nederlandse roeiteam, dat de Amerikanen en de Duitsers waarschijnlijk nog een maatje te groot zouden zijn. Maar als de Holland Acht morgen brons weet te winnen is dat een prima resultaat – bewijs dat Sevilla geen toevalligheid was.

Het zetten van stappen was ook hetgene dat Tycho en Vincent Muda benadrukten na het bereiken van de eindstrijd. De tweeling roeide een solide halve finale en sprintten aan het einde van de wedstrijd hard genoeg om hun concurrenten uit Oostenrijk voor te blijven en werden keurig derde. Met hun eindtijd van 6:17,59 roeiden de Muda’s bovendien een nieuw Nederlands record. Hoewel de toptijden in Nederland nooit officieel zijn opgetekend, heeft Josy Verdonkschot de afgelopen jaren een klein lijstje bijgehouden waaruit op te maken valt dat er een kleine twintig jaar geleden voor het laatst zo hard geroeid is door een lichte dubbeltwee. Om precies te zijn roeiden Maarten van der Linden en Pepijn Aardewijn in 1995 6:17,69 – een fractie van een seconde langzamer dan de Muda’s.

“Ik verwacht een etentje van ze dan”, grapte Vincent Muda na te zijn ingelicht over hun record, om daar aan toe te voegen dat de toptijd een mooie bijverdienste is, maar niet een doel op zich. Het doel is verbeteren, blijven zoeken naar de perfecte mix tussen techniek en het ongeremde – “de poten eronder janken” – dat hen de afgelopen jaren al ver bracht. “Waar ik vandaag heel blij om ben en Tycho en [coach] Jeroen [Spaans] ook”, gaat Vincent Muda verder”, is dat we onze kop erbij hielden en technisch goed roeiden, wat we afgesproken hadden. Die volwassenheid moet nog volwassener worden. We moeten niet bejaard worden, natuurlijk, maar daar moeten we in blijven werken. Morgen moeten we gewoon hetzelfde doen, maar dan beter.”

De nuchtere houding van de broertjes Muda zal voor velen een nieuwe ontwikkeling zijn. Als je de tweeling de afgelopen jaren rond toernooien zag, spatte de spanning er aan alle kanten vanaf. Hun vaak gebezigde motto ‘blaffen als een motherfucker’ is inmiddels naar de achtergrond verdwenen en daarvoor in de plaats staat nu een duo dat minder garant staat voor kleurrijke, plat Amsterdamse uitspraken. Ze zijn geduldiger geworden, kijken verder dan hun neus lang is en staan daarmee symbool voor de visie die technisch directeur Hessel Evertse nastreeft. Het oog op de lange termijn, zonder de korte termijn te vergeten. Want ook de Muda’s willen morgen het liefst zo hoog mogelijk komen, zo maken ze duidelijk.

Naast de Holland Acht en de lichte mannen dubbeltwee kwalificeerden ook de lichte vrouwen dubbeltwee, de lichte mannen vier-zonder, de mannen skiff en de mannen vier-zonder zich voor de finale. Laatstgenoemde ploeg leek na duizend meter eenvoudig op de winst af te stevenen, maar opeens kwamen zowel Wit-Rusland en Duitsland langszij zetten. Een eindsprint bracht, zoals wel vaker bij de ploeg, soelaas.. “We zaten een beetje te sukkelen”, vond Robert Lücken. “Die andere ploegen deden halverwege een opzet om bij de eerste drie te komen. Op het einde zijn we met een sprintje weggelopen. Dat ging vrij eenvoudig. Ik denk dat [morgen] een hele zware pot wordt. We weten wat ons te doen staat: net zo hard starten als vandaag en dat middenstuk doorknallen. Niet meer sukkelen.”

Ook voor de ploegen in de B-finale zal er niet gesukkeld kunnen worden. Het bewijs om aan te tonen dat een B-finale een vergissing is, is door het hoogst haalbare in die kleine finale neer te zetten. In veel gevallen zou dat ook moeten kunnen. De mannen dubbelvier roeide 1.500 meter lang mee om de eerste drie plekken, viel toen terug, maar noteerde wel 5:47,80. De vrouwen dubbelvier kwam met Janneke van der Meulen voor de geblesseerde Sophie Souwer net tekort voor de finale. Ook Chantal Achterberg miste de finale op een haar na. De Delftse roeister verraste met een zinderend eindschot bijna de ervaren Nieuw-Zeelandse Emma Twigg.

Inge Janssen kon in de andere halve finale van de vrouwen skiff minder overtuigen. Tegen roeigiganten als Kim Crow (Australië), Mirka Knapkova (Tsjechië) en Xiuyun Zhang (China) was ze niet opgewassen. Net zo min als de lichte dubbelvier ondanks een goede race mee kon komen bij de zware vrouwen, en gelegenheidsploeg Mitchel Steenman/Sjoerd Hamburger een vuist konden maken in de twee-zonder. Dat laatste was vooral te wijten aan de fysieke gesteldheid van Hamburger, die teveel last ondervond van zijn schouder. De twee-zonder zal de B-finale van morgen dan ook laten schieten.

Aan het einde van een toch redelijk succesvolle dag in Luzern viel er ook een medaille te vieren. De niet-olympische vrouwen vier-zonder kwam in een veld van vier ploegen tot een bronzen plak, al moesten Dominique van der Pauw, Kirsten Wielaard, Heleen Boers en Aletta Jorritsma bijna met lege handen naar huis. Het verschil met nummer vier Nieuw-Zeeland bedroeg een fractie van een seconde. “Een tiende is genoeg”, lachte een blije Van der Pauw. En de vreugde in het Nederlandse kamp was er niet minder om. Al zal er ongetwijfeld nog harder gejuichd worden als er ook in de olympische bootklassen podiumplaatsen verdiend worden.

Morgen om 8:45 beginnen de wedstrijden in Luzern. De eerste pot voor Nederland staat om 9:15 op het programma, de B-finale van de vrouwen dubbelvier. De A-finales beginnen om 10:22, de vrouwen twee-zonder, en Nederland is dan gelijk aan de beurt. Vanaf een uur of 10:00 is alles live te volgen via de videostream van Worldrowing.

In overige media
NOS: “Zeven boten naar finale in Luzern” (incl. audio)
Eindhovens Dagblad: “Vincent en Tycho Muda naar finale”