Dutch Masters Open moet NSRF voor veteranen worden

Als organisator Willem van Schelven diep in zijn hart kijkt dan is hij eigenlijk op zoek naar een NSRF voor veteranen. Net als de afsluiter van het studentenroeiseizoen moet de Dutch Masters Open (DMO) een gezellige zomerse wedstrijd zijn waarbij de wat oudere roeiers van Nederland alle mogelijke boten van de vereniging meenemen, minstens zeventien keer de baan over gaan en in regenboogcombinaties hun halen maken. Dit weekend maakte de inaugurele editie van de veteranensprintwedstrijd een prima eerste beurt. Ondanks de soms moeilijke weersomstandigheden was er veel enthousiasme. “Ik ben natuurlijk een believer”, aldus Van Schelven. “Maar ik durf te zeggen dat ik na dit weekend niet meer de enige ben.”

Alles op een rijtje waren Van Schelven en zijn organisatie dik tevreden. Met 270 inschrijvingen was de wedstrijd weliswaar niet zo druk bezet als vergelijkbare evenementen over de grens, waar 300 tot 400 veteranen op af komen, maar aangezien dit de eerste editie was van de Dutch Masters Open hoefde er niet geklaagd te worden. “In Nederland is die cultuur er nog niet”, denkt Van Schelven, die in januari al aangaf dat hij verwachtte dat mensen eerst de kat uit de boom zouden kijken. “Veteranen zijn het hier gewoonweg niet gewend om twee dagen lang meerdere keren de baan over te gaan. Dat moet nog veranderen. En los daarvan kunnen we ook niet verwachten dat er tijdens zo’n eerste editie veel buitenlandse ploegen komen. We hadden nu zo’n dertig teams uit Duitsland en een aantal Belgen en Fransen. Al met al prima.”

De buitenlandse deelnemers vochten het samen met de Nederlandse afvaardiging uit om de prijzen. Kriskras door elkaar heen werd er geroeid – oud tegen jong, ervaren tegen onervaren. Om te voorkomen dat de jongere, kwiekere veteranen er veelvuldig met de prijzen vandoor gingen was er een speciaal systeem gemaakt met startverschillen. Tijdregistratiedienst Time-Team had in de software een rekenmethode ingebouwd die gekoppeld was aan stoplichten bij de start op de 1.000 meter. Op die manier werd het gebruikelijke en tijdrovende narekenen met handicapfactoren omzeild en wisten deelnemers gelijk wie er eerste was. Een systeem dat prima werkte – tot op zondagmiddag opeens de stroom uitviel en er op de ouderwetse manier met vlaggen gestart moest worden. Toen moesten de rekenmachines weer even boven tafel komen.

“Maar je zag gewoon dat het werkte met de stoplichten”, concludeert Van Schelven tevreden als hij terugkijkt op de wedstrijd. “We hebben naar ik meen geen fotofinish nodig gehad om een definitieve winnaar aan te kunnen wijzen, maar ik heb toch een heel aantal keren een spannende finish gezien. Ploegen die binnen een halve meter of op zeventig centimeter afstand van elkaar over de streep kwamen terwijl ze met twintig seconden verschil waren gestart. Dat was precies wat we wilden: een aantrekkelijke wedstrijd die spannend was tot het eind.”

Het eind op zaterdag lag echter wat eerder dan gepland. Voor de derde keer op rij werd de jongste wedstrijdbaan van Nederland namelijk geteisterd door wind. Die wakkerde op zaterdagmiddag zodanig aan dat de wedstrijden ’s middags moesten worden afgelast. Jammer, vond ook Van Schelven. “Onze coördinator veiligheid zei op een goed moment dat het echt niet meer ging. Mensen durfden de speciale starttoren bij de 1.000 meter niet meer in omdat die zo heen en weer ging, en er stonden flinke schuimkoppen op de golven. Niet te doen. Al gaven onze Duitse deelnemers geen kik. Die waren kennelijk niet zo onder de indruk – wellicht zijn ze daar nog wat ergere omstandigheden gewend.”

Het afblazen van de wedstrijd op zaterdagmiddag was vanzelfsprekend een domper, maar gelukkig kon de organisatie door de vele ingebouwde ruimtes in het programme improviseren. De afgelaste wedstrijden van zaterdag werden voor een groot deel naar zondag verplaatst en alsnog verroeid. En los daarvan was er voor de deelnemers veel geregeld. “Dat was ook de insteek”, aldus Van Schelven. “Ik heb vanaf het begin af aan gezegd dat we er alles aan moesten doen om het de roeiers naar hun zin te maken. Daarom hadden we ook huurfietsen, shuttlebusjes om mensen af en aan te rijden, eettentjes met pizza en ijskramen en een feest op zaterdag waarbij we het als oude mensen natuurlijk niet te laat hebben gemaakt. Volgens mij was de sfeer voortreffelijk – ik heb van bijna iedereen positieve geluiden opgevangen. Natuurlijk zijn er achter de schermen dingen misgegaan – dat gebeurt altijd wel – maar dat zijn zaken waar we op voort moeten bouwen. Veel mensen hebben in ieder geval toegezegd dat ze er volgend jaar weer bij zijn.”

De uitslagen van de Dutch Masters Open zijn terug te vinden op de website van Time-Team.